«Μαμά, θέλω να κοιμηθώ στο κρεβάτι σου!»

41779de8bb6b2cdc26a8bafa80abbbf6a53c3c31116407220b347425ae544a69

«Δεν θα ξανακοιμηθεί ποτέ στο κρεβάτι μας ήταν το τελευταίο βράδυ». Πόσες φορές δεν έχουμε πει κάτι τέτοιο ξυπνώντας ένα πρωί με μυρμηγκιασμένο κορμί, αφού έχουμε κοιμηθεί στην άκρη του κρεβατιού (στην καλύτερη περίπτωση) στο ένα πλευρό και με τα πόδια του να ακουμπάνε στα πλευρά μας κι εμείς μαζεμένοι από φόβο μήπως το χτυπήσουμε κατά τον ύπνο.

«Να  κοιμηθεί στο κρεβάτι του ή μαζί μας;», «Να βάλω την κούνια του στο δωμάτιό μας ή στο δικό του;» είναι μερικά μόνο από τα ερωτήματα που αναδύονται στο κεφάλαιο του ύπνου.

Ο ύπνος ισούται με ένα μικρό αποχωρισμό του παιδιού από την μαμά, το μπαμπά, τους γονείς. Το θέμα του ύπνου, των δυσκολιών που σχετίζονται με αυτό, έχει επανέλθει στο προσκήνιο για να (εκ)-παιδεύσει γονείς και ειδικούς.

1η περίπτωση: Co-sleeping αναφέρεται στην περίπτωση που οι γονείς  κοιμούνται μαζί με το/τα παιδί/παιδιά. Συχνά αναφέρεται και ως co-bedding, δηλαδή μοίρασμα του κρεβατιού.

Δεν θα γίνει λόγος για το co-sleeping καθώς  θεωρείται ότι οι γονείς που κάνουν αυτή την επιλογή είναι συνειδητοποιημένοι ως προς αυτή την απόφαση τους, είναι δική τους επιλογή και δεν το κάνουν επειδή είναι μόδα το attachment parenting  ή κάποια άλλη μορφή parenting. Συνεπώς το co-sleeping δεν αποτελεί μια προβληματική μορφή ύπνου αλλά κοινή επιλογή και απόφαση των μελών μιας οικογένειας καθώς ταιριάζει στην εκάστοτε οικογένεια.

2η περίπτωση: Συστηματικές επιδρομές στο «μεγάλο κρεβάτι» και άρνηση να κοιμηθεί στο δικό του. Με απλά λόγια «Δεν θέλει να κοιμάται μόνο του αλλά μαζί με τη μαμά και το μπαμπά». Οι περισσότεροι γονείς περνούν μια περίοδο που το παιδί τους επιδίδεται σε συστηματικές επιδρομές στο «μεγάλο κρεβάτι». Συνήθως, οι γονείς αντιμετωπίζουν αυτό το φαινόμενο στην προσχολική ηλικία του παιδιού. Τις περισσότερες φορές μόλις συμπληρωθεί το 3ο έτος, επιστρέφουν στο κρεβάτι τους ή υπάρχουν περιπτώσεις που άλλοτε κοιμούνται μόνα τους κι άλλοτε με τους γονείς κι αυτό μπορεί να κρατήσει  έως τα 7 χρόνια.

Στην περίπτωση που τα παιδιά ζητούν να κοιμούνται με τους γονείς, υπάρχουν συνήθως 2 τρόποι αντιμετώπισης απ’ τους γονείς:

α) οι γονείς, προκειμένου να σταματήσει η γκρίνια του παιδιού, οι νυχτερινές αναστατώσεις και τα ξενύχτια, ανέχονται την παιδική επιθυμία και υποχωρούν ή όσο παραμένουν ψυχικά ξεκούραστοι τα ξαναγυρίζουν στο κρεβάτι τους μέχρι που τελειώνουν τα ψυχικά αποθέματα και κοιμούνται όλοι μαζί ,και

β) οι γονείς που αρνούνται να το δεχτούν καθώς νιώθουν ότι χάνουν τον προσωπικό τους χώρο και λίγες στιγμές συντροφικότητας σε μια κοινωνία  που μας αποξενώνει και από το σύντροφο μας, με αποτέλεσμα να  εφαρμόζουν διάφορες τεχνικές με αμφίβολα αποτελέσματα κάθε φορά.

Σίγουρα η πλειοψηφία των γονέων εκφράζει με ανησυχία το ερώτημα…»Μα γιατί  δεν θέλει να κοιμάται στο δωμάτιο του και θέλει να κοιμάται μαζί μας ή  μόνο με τη μαμά ή το μπαμπά;»

Μήπως χρειάζεται να κοιτάξουμε πίσω ακόμα και την μέρα που επιστρέψαμε από το μαιευτήριο; Σίγουρα για τα παιδιά ο ύπνος με τους γονείς είναι μια απόλαυση, το ίδιο όμως και για τους γονείς. Τους αρέσει να το βλέπουν να κοιμάται, να παίζει με το χαμόγελο του, πολλές φορές διευκολύνει και στο θηλασμό ή κάποιες άλλες δεν υπάρχει χώρος στο σπίτι ή απλά τους αρέσει να το νιώθουν δίπλα τους.

Οι έρευνες που βρίσκουμε, λένε ότι χρειάζεται το παιδί να μάθει να κοιμάται μόνο του για τη σωστή ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη του. Κι επειδή μια άποψη δεν είναι ποτέ αρκετή έρχεται και μια άλλη και μας λέει ότι γονείς και παιδιά χρειάζεται να μοιράζονται το ίδιο κρεβάτι, γιατί αυτό είναι που βοηθάει στην ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού.

Σίγουρα, το παιδί έχει ανάγκη πάνω απ όλα της τρυφερότητας, της αγάπης και του συναισθήματος μας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αν του στερήσουμε τα χάδια μας το βράδυ και το αποχωριστούμε θα έχουμε κάνει ανεπανόρθωτη βλάβη στον ψυχισμό του.

Αλλά ούτε και βοηθάει  όμως να ξυπνάμε κάθε μέρα ψυχικά και σωματικά εξαντλημένοι, έχοντας στερηθεί τις λίγες ώρες  βραδινής ξεκούρασης ή να κρατάμε το παιδί μας στο κρεβάτι μας μη βοηθώντας το να αυτονομηθεί και να κοπεί ο συμβολικός ομφάλιος λώρος.

Τι μπορούμε να κάνουμε

*Είναι σημαντικό να καταλάβουμε γιατί θέλει να κοιμηθεί μαζί μας, π.χ φοβάται το σκοτάδι, θέλει παρέα, δεν ξέρει πώς να αποκοιμηθεί, είναι πείσμα;

*Καλό είναι να μην επιβάλλουμε στο παιδί μας να κοιμηθεί στο δωμάτιό του με τσακωμούς, απειλές ή και επαίνους για το αν κοιμηθεί εκεί μόνο του.

*Φροντίζουμε να κοιμίζουμε το παιδί μας στο δωμάτιό του και να μένουμε εκεί μέχρι να αποκοιμηθεί τουλάχιστον για αρχή.Στη συνέχεια θα του δείχνουμε τρόπους να αποκοιμιέται μόνο του.

*Μπορούμε να κάνουμε co-sleeping κάποια μέρα την βδομάδα, όπως να κοιμόμαστε μαζί στο μεγάλο κρεβάτι των γονιών το Σαββατόβραδο. Αυτό δε σημαίνει ότι ταιριάζει σε όλα τα παιδιά και όλες τις οικογένειες.

*Βεβαιώνουμε το παιδί ότι αν θέλει κάτι μπορεί να μας φωνάζει κατά τη διάρκεια της νύχτας.

*Αν ξυπνάει και έρχεται στο δωμάτιο μας ανήσυχο, το αγκαλιάζουμε να ηρεμήσει, του παρέχουμε συναισθηματική ασφάλεια και το βοηθάμε να επιστρέψει στο δωμάτιό του. Να είστε έτοιμοι γιατί αυτή η διαδικασία ίσως χρειαστεί να γίνει πολλές φορές.

Ο ύπνος αφορά  όλα τα μέλη της οικογένειας και το καθένα χωριστά. Δεν σημαίνει ότι ο γονέας που επιλέγει το παιδί του να βρίσκεται στην κούνια του, στο δωμάτιό του, δεν είναι καλός γονέας, δεν αγαπά το παιδί του και θα του δημιουργήσει προβλήματα ψυχοσυναισθηματικής ανάπτυξης. Η κάθε οικογένεια έχει τους στόχους της και το δικό της μοναδικό προφίλ.

 

γράφει η Μαρία Γιαλούρη, Συμβουλευτική ψυχολόγος -Συντονίστρια Ομάδων Σχολών Γονέων

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s