Ζωηρά παιδιά και πώς να πειθαρχήσουν!

 

6a26c5509895527a123a2ba48bddf671.jpg

ΔΙΔΑΞΤΕ ΣΤΑ ΜΙΚΡΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΝ ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ.

Πειθαρχία ( για όσους έχουν παρεξηγήσει τον ορισμό):

Σημαίνει την παροχή καθοδήγησης,ενθάρρυνσης και τη θέσπιση δίκαιων ορίων. Επιπλέον, σημαίνει ότι δίνουμε ένα καλό παράδειγμα.

Κάτι που αξίζει να θυμάστε:

Τα παιδιά των οποίων οι γονείς θέτουν σταθερά όρια, μεγαλώνουν αναπτύσσοντας μεγαλύτερη αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση σε σύγκριση με τα παιδιά που τους επιτρέπεται να συμπεριφέρονται όπως τους αρέσει, και ιδιαίτερα με επιθετικότητα. Είναι σημαντικό, ωστόσο, να προσφέρεται στα νεαρά άτομα κάποια ελευθερία επιλογής, πάντοτε μέσα σε λογικά πλαίσια.

 


Ακολουθούν κάποια tips για όσους γονείς έχουν ζωηρά και ατίθασα παιδιά, τα οποία, μεγαλώνοντας, γίνονται μικροί «επαναστάτες» και δυσκολεύουν όχι μόνο τη ζωή των γονιών και των οικείων αλλά όταν βρεθούν σε ένα μεγαλύτερο κοινωνικό περίγυρο, και τη ζωή των υπολοίπων.

Αντί να μαλώσετε το παιδί σας, ενισχύστε το θετικά, ανταμείψτε την καλή συμπεριφορά και μάθετέ του τα όρια.

  1. Θετική ενίσχυση

Αν μέχρι τώρα αντιδρούσατε στην κακή συμπεριφορά (με θυμό ή με άλλο τρόπο) και αγνοούσατε σχεδόν το μεγαλύτερο μέρος της καλής συμπεριφοράς, είναι καιρός να αντιστρέψετε τις αντιδράσεις σας και να αρχίσετε να αγνοείτε την κακή συμπεριφορά, όσο αυτό είναι εφικτό, και να ανταμείβετε την καλή.

Για να έχουμε καλύτερα αποτελέσματα, οι ενισχυτές όπως οι περιποιήσεις, οι αγαπημένες δραστηριότητες, ο έπαινος και η ενθάρρυνση πρέπει να ακολουθούν αμέσως (να δίνονται όσο το δυνατόν πιο κοντά χρονικά) μετά την επίδειξη μιας επιθυμητής συμπεριφοράς του παιδιού. Όταν στρέφουμε την προσοχή μας στην επιτυχία γενικά, είναι πιθανό να χρησιμοποιήσουμε με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα τον έπαινο και την ενθάρρυνση, παρά αν κάνουμε κάποια ευνοϊκά σχόλια μόνο όταν,για παράδειγμα, το παιδί κάνει κάτι ιδιαίτερα ξεχωριστό.


  1. Ο κανόνας της προσοχής, έπαινος-αγνόηση

Ο κανόνας της προσοχής δηλώνει ότι ένα παιδί θα αναζητήσει την προσοχή των άλλων, ειδικά των γονέων. Σε γενικές γραμμές έχουμε τα εξής:

  •  Αποδεκτή συμπεριφορά + ενίσχυση = περισσότερο αποδεκτή συμπεριφορά  (ανταμοιβή)
  • Αποδεκτή συμπεριφορά + μη ενίσχυση = λιγότερο αποδεκτή συμπεριφορά
  • Μη αποδεκτή συμπεριφορά +ενίσχυση = περισσότερο μη αποδεκτή συμπεριφορά
  • Μη αποδεκτή συμπεριφορά + μη ενίσχυση = λιγότερο μη αποδεκτή συμπεριφορά

 Είναι αυτονόητο ότι εάν τα παιδιά αγαπούν, εμπιστεύονται και σέβονται τους γονείς τους, με άλλα λόγια ταυτίζονται μαζί τους, η επιθυμία τους να τους ευχαριστήσουν, κατά κανόνα, καθιστά τις αμοιβές και τις κυρώσεις των γονέων πολύ ισχυρές. Η στοργή , επομένως, αποτελεί μια πολύ καλή τροφοδότηση για τη μάθηση.

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ:

Τα προηγηθέντα                       Η συμπεριφορά                         Οι συνέπειες

Α) ο Γιάννης ήθελε               Ο Γιάννης κλοτσούσε               Ο μπαμπάς αγνόησε

να πάει στο πάρκο.               και φώναζε, κάθισε                  την έκρηξή του.

Ο μπαμπάς είπε ότι               στο πάτωμα και                         Τελικά, ο Γιάννης

δεν υπήρχε χρόνος                 τσίριζε.                                     ηρέμησε και άρχισε να

πριν το φαγητό.                                                                       παίζει.

 

Β) Η Ελένη έτρωγε               Κατέβαινε συνεχώς από             Η μαμά, μετά από μια

το πρωινό της                        την καρέκλα της                         προειδοποίηση,

                                                                                                   μάζεψε το πρωινό και

                                                                                                   η Ελένη έφυγε

                                                                                                   πεινασμένη

 

 


 

Όπως ακριβώς η συμπεριφορά που ενισχύεται έχει την τάση να επαναλαμβάνεται, με τον ίδιο τρόπο και η συμπεριφορά που δεν ενισχύεται, όπως το παράδειγμα με τον Γιάννη ή τιμωρείται όπως με την Ελένη, τείνει να σταματάει. Με την ανταμοιβή δεν αναφερόμαστε απαραίτητα σε υλικά αντικείμενα ή όταν χρησιμοποιούμε την τιμωρία, δεν υπονοούμε πράγματα που αναφέρονται στη σκληρή τιμωρία. Προσπαθούμε να βοηθήσουμε τα παιδιά να δουν ότι ορισμένες συμπεριφορές προκαλούν επιθυμητές συνέπειες (π.χ. έπαινος, αποδοχή, εκτίμηση, δώρα, προνόμια) στην κοινωνική ζωή, ενώ άλλες μορφές συμπεριφοράς όχι.


 

3. Απομάκρυνση από την θετική ενίσχυση (Timeout)

H διακοπή της θετικής ενίσχυσης έχει αποδειχθεί ότι αποτελεί μία αποτελεσματική ποινή. Η μέθοδος αυτή έχει αποδειχτεί ότι αποτελεί μία αποτελεσματική ποινή. Η μέθοδος αυτή έχει σκοπό να ελαττώσει τη συχνότητα της ανεπιθύμητης συμπεριφοράς, εξασφαλίζοντας ότι θα συνοδεύεται από μείωση των ευκαιριών για απόκτηση ενισχυτών ή προνομίων. Στην πράξη, είναι καλύτερο να επιλέξουμε ανάμεσα σε δύο είδη απομάκρυνσης.

  • Απομάκρυνση από την δραστηριότητα,όπου απλώς απαγορεύεται στο παιδί να ασχοληθεί με κάποια ευχάριστη δραστηριότητα, ωστόσο του επιτρέπεται να την παρατηρήσει- για παράδειγμα, επειδή έχει συμπεριφερθεί με άσχημο τρόπο, ζητείται από το παιδί να μείνει έξω από το παιχνίδι.
  • Απομάκρυνση από τον χώρο,όπου το παιδί απομονώνεται κοινωνικά, στην άλλη άκρη του δωματίου σε μια καρέκλα ( για ζωηρά παιδιά) ή στο χωλ (σε κάποιο μέρος που δεν προκαλεί ευχαρίστηση στο παιδί αλλά ούτε το τρομάζει.

Η απομάκρυνση μπορεί να διαρκέσει από τρία έως πέντε λεπτά.

Είναι σημαντικό να αντισταθμίζουμε την απομάκρυνση με θετική προσοχή ( προσοχή, έπαινο, επιπρόσθετη επαφή) . Τα καλύτερα αποτελέσματα τα έχουμε όταν χρησιμοποιούμε και έπαινο και απομάκρυνση.


 

  1. Κόστος αντίδρασης.

Η χρήση των μεθόδων του κόστους αντίδρασης περιλαμβάνει κάποια ποινή ή πρόστιμο που επιβάλλεται όταν το παιδί αποτυχαίνει να ολοκληρώσει κάποια επιθυμητή αντίδραση.

Π.χ. αν δεν κάνει τις ασκήσεις της δεν θα δει τηλεόραση.


 

  1. Φυσικές συνέπειες.

Εάν διασφαλίσετε (μέσα σε ασφαλή όρια) ότι το παιδί θα μπορεί να υποστεί τις συνέπειες των πράξεων του, θα έχετε έναν αποτελεσματικό τρόπο αλλαγής της συμπεριφοράς. Αν ένα παιδί μεταχειρίζεται με άγριο τρόπο κάτι που του ανήκει (π.χ. το σπάει), τότε υπάρχει μεγαλύτερη πιθανότητα να μάθει να είναι προσεχτικό, αφού πρέπει να μείνει χωρίς αυτό. Αν πάντα αντικαθιστάτε το παιχνίδι, το παιδί είναι πιθανό να συνεχίσει να είναι καταστροφικό.

 

Τι μπορείτε να κάνετε όταν αγνοούνται τα όρια.

 Αγνοώντας με σύνεση τις ανεπιθύμητες συμπεριφορές

Μη λαμβάνετε καθόλου υπόψη σας τις βρισιές, τα αγενή σχόλια και τις διαμαρτυρίες του παιδιού

  • Αδιαφορήστε για τα ξεσπάσματα, τις φωνές και τα ουρλιαχτά, όταν αυτό είναι δυνατό, αφήνοντας έτσι το παιδί σας χωρίς ακροατήριο.
  • Συνεχίστε την εργασία σας. Για παράδειγμα βάλτε σε λειτουργία την ηλεκτρική σκούπα για να μην ακούγονται τα ξεσπάσματα του παιδιού.
  • Αν είναι πραγματικά σημαντικό να πειθαρχήσει το παιδί σας, δείξτε του ότι εννοείτε αυτό που λέτε, σταθείτε από πάνω του και επαναλάβετε την απαίτηση σας με υψηλό και σταθερό τόνο φωνής( όχι ουρλιάζοντας) και με έντονο βλέμμα. Δεν είναι κακό να δείχνετε πραγματικά θυμωμένοι.

 


Δίνοντας οδηγίες και κάνοντας υποδείξεις:

 

  • Κάντε υποδείξεις διατυπωμένες με συντομία και σαφήνεια.
  • Κάντε μια υπόδειξη κάθε φορά.
  • Χρησιμοποιείστε οδηγίες που καθορίζουν με σαφήνεια την επιθυμητή συμπεριφορά.
  • Να έχετε ρεαλιστικές προσδοκίες και να χρησιμοποιείτε τις κατάλληλες για την κάθε ηλικία.
  • Δεν είναι καλό να χρησιμοποιείτε απαγορευτικές εντολές του τύπου «μη». Χρησιμοποιείστε εντολές του τύπου «κάνε».
  • Κάντε ευγενικά τις υποδείξεις.
  • Μη δίνετε περιττές οδηγίες.
  • Μην απειλείτε τα παιδιά.
  • Χρησιμοποιείτε τις υποδείξεις του τύπου « όταν…..τότε…»( όταν τακτοποιήσεις το δωμάτιό σου, τότε μπορείς να βγεις έξω να παίξεις.)
  • Δώστε στα παιδιά το δικαίωμα επιλογής όποτε αυτό είναι δυνατόν.
  • Δώστε στα παιδιά πολλές ευκαιρίες για να συμμορφωθούν.
  • Επαινέστε την συμμόρφωση ή τηρήστε τις ανάλογες συνέπειες για τη μη συμμόρφωση.
  • Οι προειδοποιήσεις και υπενθυμίσεις σας πρέπει να είναι χρήσιμες.
  • Υποστηρίξτε τις υποδείξεις που κάνει ο σύντροφός σας.

 

πηγή: ΚΔΑΥ

Advertisements

Εθισμός στα ηλεκτρονικά παιχνίδια.

b0653fd05b180642bbda8d35da97a3b6

Μια κωμικοτραγική ιστορία.

Ώρα 15:00. Πριν από λίγο γύρισε από το σχολείο. Πρέπει να φάει και να διαβάσει αφού σε δυο ώρες έχει φροντιστήριο. Σε λιγάκι όμως, διότι τώρα πρέπει να ανοίξει τον υπολογιστή. Τον περιμένουν οι υπόλοιποι παίκτες στο τελευταίο  online παιχνίδι που έχει ανακαλύψει. Είναι κρίσιμη η φάση: είναι έτοιμος να κατατροπώσει τους αντιπάλους του, κερδίζοντας τους πύργους τους. Θα παίξει μισή ώρα και μετά θα κάνει όσα άλλα πρέπει.

Ώρα 17:15. Ποπό! Μόλις πήρε είδηση ότι έχασε το φροντιστήριο. Ευτυχώς που λείπουν οι γονείς του και δεν θα το καταλάβουν. Θα παίξει λίγο ακόμη και μετά θα κάνει όλα τα υπόλοιπα που πρέπει. Δεν έχει φάει κιόλας…..

Ώρα 21:00. Μόλις μπήκαν οι γονείς του. Ωραία, θα τον βρουν στο δωμάτιό του και θα πιστέψουν ότι διαβάζει. Θα διαβάσει δηλαδή αλλά όχι ακόμη, σε λίγο. Τώρα το παιχνίδι βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή.

Ώρα 9:00 το πρωί της επόμενης ημέρας. Πέρασε σχεδόν όλη τη νύχτα ξύπνιος επειδή κάποια στιγμή, και ενώ γινόταν χαμός στο παιχνίδι, «κράσαρε» ο υπολογιστής του. Δεν έφαγε, δεν διάβασε σχεδόν δεν κοιμήθηκε αλλά κατάφερε να τον φτιάξει και να περάσει μια πολύ δύσκολη πίστα. Πριν από λίγο, όταν μπήκε  στο δωμάτιό του έξαλλος ο πατέρας  του για να του ζητήσει το λόγο που έχασε την πρώτη ώρα στο σχολείο, εκείνος προσπάθησε να του εξηγήσει για το «κρασάρισμα» του εργαλείου…. (απέκρυψε βέβαια τα υπόλοιπα για τις ατελείωτες ώρες διαδικτυακού παιχνιδιού). Ο πατέρας τον κοίταξε με το γνωστό ύφος «σε τι γλώσσα μου μιλάς;» και του είπε: «Στη μάνα σου το είπες;»

Μπορεί ένα παιδί σχολικής ηλικίας να εθιστεί στη χρήση ηλεκτρονικών παιχνιδιών; Το επάγγελμα της δασκάλας μου επιτρέπει τα τελευταία χρόνια να βλέπω τη διαφορά των μαθητών που κάνουν παρατεταμένη ή συστηματική χρήση ηλεκτρονικών παιχνιδιών. Με μαθηματική ακρίβεια πιστεύω ότι πολλά από τα παιδιά αυτά οδηγούνται στην εξάρτηση και ιδιαίτερα ευάλωτα είναι τα αγόρια ηλικίας 8-18 ετών. Το κακό είναι ότι παρατηρείται εθισμός και στους ενήλικες όπου και πάλι τα πρωτεία διεκδικούν οι άντρες. Διαβάστε τα παρακάτω και ίσως μπορείτε να βοηθήσετε κάποιον ή να τον αποτρέψετε από τον εθισμό…


             Συμπτώματα:

  • Εξιδανίκευση του μέσου: Ο χρήστης θεωρεί τον υπολογιστή ή το Διαδίκτυο το σημαντικότερο κεφάλαιο της ζωής του.
  • Αλλαγή διάθεσης: Στους εθισμένους στα ηλεκτρονικά παιχνίδια παρουσιάζεται αύξηση της παραγωγής του νευροδιαβιβαστή του εγκεφάλου ντοπαμίνη, η οποία συνδέεται με την ευχαρίστηση.
  • Ανοχή: Το άτομο χρειάζεται όλο και περισσότερες ώρες χρήσης του ηλεκτρονικού για να νιώθει ευχαρίστηση.
  • Ψυχολογικά συμπτώματα:
  • Αίσθηση ευφορίας όταν βρισκόμαστε στον υπολογιστή.
  • Είμαστε ανίκανοι να σταματήσουμε.
  • Αποζητούμε όλο και περισσότερο χρόνο στον υπολογιστή.
  • Παραμελούμε οικογένεια και φίλους.
  • Νιώθουμε κενοί, θλιμμένοι και οξύθυμοι όταν δεν βρισκόμαστε στον υπολογιστή.
  • Λέμε ψέματα στην οικογένειά μας και στους φίλου μας για τις δραστηριότητές μας.
  • Αντιμετωπίζουμε προβλήματα με τη δουλειά και το σχολείο.

              Σωματικά συμπτώματα:

  • Διατροφικές διαταραχές.
  • Διαταραχές στον ύπνο και στις αλλαγές συνηθειών ύπνου.
  • Μυοσκελετικές παθήσεις όπως σκολίωση.
  • Μειωμένη αθλητική δραστηριότητα.
  • Ξηρά μάτια ή μυωπία.
  • Ημικρανίες.
  • Παραμέληση προσωπικής υγιεινής.

Πώς μπορούν οι γονείς να βοηθήσουν;

  • Να μιλούν και να μοιράζονται με τα παιδιά τις ανησυχίες τους.
  • Να μην χρησιμοποιούν την απαγόρευση ως λύση καθώς το απαγορευμένο εύκολα μετατρέπεται σε γοητευτικό αντικείμενο και μαγνητίζει την περιέργεια των παιδιών.
  • Να κατανοήσου ότι η χρήση ηλεκτρονικών παιχνιδιών είναι σημείο των καιρών μας και να το αποδεχτούν, προσπαθώντας όμως να ελέγχουν την ποιότητα της θεματολογίας και την διάρκεια έκθεσης του παιδιού τους σε αυτά.
  • Να ωθήσουν τα παιδιά σε άλλες δραστηριότητες όπως αθλητισμός, διάβασμα, τέχνη.
  • Να έχουν ανοιχτές τις κεραίες τους για ίχνη εξάρτησης ώστε να συμβουλευτούν άμεσα έναν ψυχολόγο.

Όσον αφορά στην εξάρτηση ενός ενήλικα από τα ηλεκτρονικά παιχνίδια ή από τον υπολογιστή, αυτό είναι ένα θέμα που χρήζει μεγάλης προσοχής. Δυστυχώς το φαινόμενο που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια σε οικογένειες με προβλήματα, είναι πως συνήθως ο ένας από τους δυο γονείς περνά πολλές ώρες μπροστά από έναν υπολογιστή. Το ζευγάρι απομονώνεται, η επαφή και η επικοινωνία χάνεται, οι δραστηριότητες με τα παιδιά αρχίζουν και εκλείπουν και ο ένας εκ των δύο φορτώνεται όλες τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις αφού ο άλλος είναι απορροφημένος στον υπολογιστή. Έτσι ξεκινάει ένας φαύλος κύκλος με τσακωμούς και με εντάσεις που κάθε άλλο παρά καλό μπορούν να κάνουν στην ψυχοσύνθεση  του παιδιού.

Πηγές:

www. ΕΦΗΒΕΙΑ. gr

Ένθετο υγεία από την εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ» ( από την ψυχολόγο Κα Μυρσίνη Κωστοπούλου).

 

 

Παιδικές ζωγραφιές και η ερμηνεία τους.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Είναι βέβαιο πως όλοι όσοι είμαστε γονείς αναρωτιόμαστε και θέλουμε να γνωρίζουμε πώς νιώθει το ή τα παιδιά μας μεγαλώνοντας. Νιώθουν ασφάλεια και αγάπη δίπλα μας; Περνούν όμορφα στο σχολείο ή στον παιδικό σταθμό όπου ίσως πηγαίνουν; Έχουν αρκετά ερεθίσματα και τα σωστά ερεθίσματα, ώστε να μεγαλώνουν σωστά και σε ένα ισορροπημένο περιβάλλον; Μήπως υπάρχει κάτι  ή κάποιο πρόσωπο στο κοντινό και οικείο τους περιβάλλον που τα στενοχωρεί ή τους προκαλεί φόβο; Πώς αντιμετωπίζουν τους τυχόν τσακωμούς των γονιών ή τα προβλήματα από ένα τυχόν διαζύγιο; Όλα αυτά οι ψυχολόγοι και οι παιδοψυχολόγοι μπορούν να τα ερμηνεύσουν χρησιμοποιώντας τις ζωγραφιές των παιδιών.

Η ερμηνεία της παιδικής ζωγραφιάς….

Η παιδική ζωγραφιά έχει όλα τα στοιχεία του εικαστικού έργου: σχέδιο, χρώμα, σύνθεση, μορφή και περιεχόμενο. Βλέποντας ένα παιδί να ζωγραφίζει και ακούγοντας τις ερμηνείες που δίνει για τις ζωγραφιές του, είναι σαν να διαβάζουμε την ψυχή του, επειδή μπορούμε να βγάλουμε συμπεράσματα για τη ζωή του, τους προβληματισμούς του και τις ανησυχίες τους. Η γλώσσα των εικόνων στο παιδί, φανερώνει την νοητική και ψυχολογική του εξέλιξη, αποτυπώνει αυτό που βλέπει ή νιώθει , με τον τρόπο που εκείνο το αντιλαμβάνεται.
Μέσα από τα παιδικά σχέδια, μαθαίνουμε ποιες είναι οι θέσεις του παιδιού, οι στάσεις, οι διαθέσεις, οι αντιδράσεις του, οι φόβοι και οι ενοχές του. Γι το λόγο αυτό και τα παιδικά σχέδια είναι αντικείμενο μελέτης από εκπαιδευτικούς, ψυχολόγους και ψυχιάτρους, σε μια προσπάθεια να κατανοήσουν καλύτερα την παιδική ψυχή.


Όταν καλούμε να ερμηνεύσουμε την παιδική ζωγραφιά, στρέφουμε την προσοχή μας:
* Στον τρόπο που γράφει και καλύπτει το χαρτί.
*Στην επιλογή των χρωμάτων και της φόρμας.
*Στον τρόπο που επιλέγει να προβάλλει τον εαυτό του.
*Ποια είναι τα ενδιαφέροντα, οι ανησυχίες και οι αφηγηματικές του προτιμήσεις.
Η προτίμηση των χρωμάτων στην παιδική ζωγραφιά έχει σχέση με την ηλικία, το χαρακτήρα και την ψυχολογική κατάσταση του παιδιού. Μέσα από τα χρώματα το παιδί εκφράζεται. Γενικά οι ανοιχτοί τόνοι χρωμάτων δείχνουν εξωστρέφεια, ενώ οι σκοτεινοί την εσωστρέφεια του χαρακτήρα.


Η ερμηνεία που δίνεται στην επιλογή των χρωμάτων από το παιδί, είναι η εξής:
*Πολυχρωμία: αίσθηση χαράς και γιορτής.
*Έντονα χρώματα: τα παιδιά την ώρα της ζωγραφικής τους δημιουργίας βρίσκονται σε κατάσταση έντασης.
*Επικράτηση κόκκινου χρώματος: το κόκκινο χρώμα δηλώνει δυναμισμό. Δηλώνει ζωηρές συγκινήσεις και ενστικτώδεις παρορμήσεις. Η συνεχής χρήση του από τα παιδιά, ίσως υποδηλώνει και κάποια νευρωτική συμπεριφορά.
*Επικράτηση του πορτοκαλί χρώματος: το πορτοκαλί χρώμα δηλώνει ζεστή συμπεριφορά, ηρεμία και συναισθηματισμό.
*Επικράτηση του κίτρινου χρώματος: δηλώνει δυναμισμό, φιλοδοξία και έντονη δράση.
*Επικράτηση του καφέ χρώματος: το καφέ χρώμα δείχνει ενοχή.
*Επικράτηση του μπλε χρώματος: τα παιδιά που χρησιμοποιούν το μπλε, δείχνουν ανεπτυγμένη λογική και ρυθμιζόμενη συναισθηματική συμπεριφορά.
*Επικράτηση του πράσινου χρώματος: δηλώνει επιμονή, πείσμα, επιθυμία για διάκριση καθώς και στροφή στον εαυτό του.
*Επικράτηση ροζ χρώματος: είναι χρώμα που χρησιμοποιείτε κυρίως από τα κορίτσια και δηλώνει την γυναικεία φύση και την αίσθηση ηρεμίας.
*Η επικράτηση του μαύρου: το προτιμούν κυρίως τα εσωστρεφή παιδιά. Συμβολίζει τον φόβο, την ανησυχία και την επιθυμία περιθωριοποίησης.
*Επικράτηση του γκρίζου: χρησιμοποιείται κυρίως από παιδιά εσωστρεφή, δύσκολα και με πνεύμα αντιλογίας. 
*Επικράτηση του άσπρου: τα δειλά παιδιά φτιάχνουν μικρά σχέδια αφήνοντας το υπόλοιπο χαρτί κενό.


Το παιδί, μέσα από την παιδική ζωγραφιά, εκφράζεται μέσω τον συμβόλων. Εκφράζει την εσωτερική του ζωή και την εσωτερική του αναγκαιότητα. Συχνά αυτό που δεν μπορεί να πει, αυτό που το στεναχωρεί, το φοβίζει ή το προβληματίζει. Η ερμηνεία, λοιπόν της παιδικής ζωγραφιάς είναι διάσπαρτη από συμβολισμούς, οι κυριότεροι από αυτούς είναι οι εξής:

*Το δεξί μισό του χαρτιού: εκφράζει την λογική και αντιπροσωπεύει τον πατρικό πόλο ή αντικείμενα τοποθετημένα στο δεξί μέρος του χαρτιού δείχνουν εξωστρέφεια και δυναμισμό.
*Το αριστερό μισό του χαρτιού: αντιπροσωπεύει τον μητρικό πόλο και συμβολίζει την στροφή προς το παρελθόν.
*Το μουτζούρωμα: με το μουτζούρωμα το παιδί μπορεί να θέλει να κρύψει κάτι που αυθόρμητα ήρθε στο φως. Κατά τους ψυχολόγους το μουτζούρωμα, αποτελεί σύμπτωμα μεγάλης ψυχοκινητικότητας και απουσίας αναστολών.
*Η καρδιά: συμβολίζει τα πρώτα αισθηματικά σκιρτήματα των παιδιών.
Το σπίτι: συμβολίζει τις σχέσεις του παιδιού με την οικογένειά του. Αν η γραμμή του σπιτιού είναι πατημένη και παχιά υποδηλώνει ένα παιδί επιθετικό, απαιτητικό. Ένα σπίτι χωρίς παράθυρα, σημαίνει ότι το παιδί, δεν νιώθει άνετα σε αυτό. Ένα καλοζωγραφισμένο σπίτι είναι η έκφραση ενός πλήρους ισορροπημένου παιδιού.
*Το τζάκι : είναι σύμβολο συντροφικότητας, θαλπωρής και αγάπης. Αν ο καπνός της καμινάδας κατευθύνεται δεξιά, το παιδί κοιτάζει αισιόδοξα το μέλλον. Αν κατευθύνεται προς τα αριστερά δηλώνει εσωστρέφεια. Και τέλος αν ο καπνός κρύβει τον ήλιο είναι ένδειξη κατάθλιψης.
*Ο ήλιος: συμβολίζει συχνά τον πατέρα του παιδιού και από το μέγεθος που επιλέγει το παιδί να του δώσει, εκφράζει τη σημασία που αποδίδει το τελευταίο στο ρόλο του πατέρα. 
Το παιδί μέσα από την παιδική ζωγραφιά ανακαλύπτει έναν τρόπο έκφρασης που το ικανοποιεί, απολαμβάνει την ώρα τις ζωγραφικής και ζωγραφίζει με λεπτομέρεια τα όσα σχεδιάζει. Για το λόγο αυτό καλό θα ήταν να μην επεμβαίνουμε στην παιδική ζωγραφιά. Ο δικός μας ρόλος καλό θα ήταν να είναι βοηθητικός και υποστηρικτικός, έτσι ώστε να βοηθήσουμε να παιδιά να ανακαλύψουν τις αλήθειες, τις έννοιες, την πραγματικότητα. Το παιδί που ζωγραφίζει είναι ένα παιδί που μαθαίνει να βλέπει.

πηγή:junior forum

 

Μπισκότα βρώμης με σοκολάτα.

 

Είναι μια συνταγή για πεντανόστιμα, υγιεινά μπισκότα αφού δεν έχουν ούτε βούτυρο ούτε αυγά. Αποτελούν το τέλειο σνακ για τα παιδιά αλλά και για όσες από εσάς κάνετε δίαιτα. Φτιάχνονται με αλεύρι ολικής και βρώμη . Όλοι πια γνωρίζουμε την σημασία της βρώμης στη διατροφή μας. Αυτός είναι και ο λόγος που πειραματίστηκα και έφτιαξα αυτή τη συνταγή με αλεύρι βρώμης και βρώμη. Για τα 80 περίπου κομμάτια που βγάζει η μια δόση, περιέχουν μόνο μία κούπα ζάχαρη, που, αν θέλετε, μπορείτε να την αντικαταστήσετε με καστανή.

Η συνταγή αυτή δεν έχει να ζηλέψει τίποτα τις συνταγές εμπορίου. Φτιάξτε τα και θα με θυμηθείτε.

  • Υλικά:
  • 1 φλιτζάνι του τσαγιού ελαιόλαδο.
  • 1 φλιτζάνι του τσαγιού ζάχαρη κρυσταλλική ή ¾ καστανή.
  • 1 κουταλιά της σούπας μέλι.
  • 1 φλιτζάνι του τσαγιού χυμό πορτοκάλι.
  • Ξύσμα από ένα πορτοκάλι.
  • 1 κουταλιά της σούπας κακάο.
  • 1 κουταλάκι σόδα μαγειρική.
  • 1 κουταλάκι κανέλα.
  • 1 κουταλάκι baikin powder.
  • 25 γραμμάρια τριμμένη κουβερτούρα.
  • 3 φλιτζάνια του τσαγιού βρώμη.
  • 4 – 5 φλιτζάνια του τσαγιού αλεύρι ολικής με βρώμη (θα το βρείτε σε μεγάλα σούπερ – μάρκετ).

Εκτέλεση:

Σε ένα βαθύ μπολ ρίχνω όλα τα υγρά, το ελαιόλαδο, το χυμό πορτοκαλιού μαζί με την μαγειρική σόδα, το μέλι, το ξύσμα και στη συνέχεια ρίχνω τη ζάχαρη και ανακατεύω λίγη ώρα με το μίξερ για να ομογενοποιηθούν τα υλικά. Προσθέτω το κακάο, την κουβερτούρα, την κανέλα και τέλος ρίχνω την βρώμη και το αλεύρι.

Ανακατεύω πρώτα με μια κουτάλα και στη συνέχεια ζυμώνω με τα χέρια. Η ζύμη πρέπει να είναι μαλακή. Την αφήνω να ξεκουραστεί για μισή ώρα και στη συνέχεια πλάθω σε μπαλίτσες και αραδιάζω σε αντικολλητικό χαρτί πάνω σε λαμαρίνες. Ψήνω για 12-15 λεπτά στον αέρα. Στην αρχή, όταν είναι ζεστά, είναι μαλακά, όμως όταν παγώσουν, είναι τραγανά απ’έξω και μαλακά από μέσα.

 Καλή επιτυχία!

 

Τι να φάω μετά την προπόνηση;

μετα την προπονηση.jpg 2

Αν δεν θες να πάει χαμένη η προσπάθειά σου στο γυμναστήριο ή η γυμναστική στο σπίτι ή κάποια σκληρή δραστηριότητα, που έκανες, με στόχο το κάψιμο των θερμίδων και επομένως την απώλεια βάρους, πρέπει να εκπαιδεύσεις τον εαυτό σου στη σωστή διατροφή μετά την προπόνηση.

Με τον τρόπο αυτό θα χάνεις βάρος, θα χορταίνεις και κυρίως ο κόπος σου δεν θα πηγαίνει χαμένος!


Το κυριότερο ξεχάσαμε να το αναφέρουμε. Το πιο σημαντικό είναι καταρχήν να τρως οπωσδήποτε κάτι μετά την προπόνηση. Αυτό βοηθά στο να μην σε πιάνουν λιγούρες και λαιμαργία για ακατάλληλες τροφές. Έτσι, τρώγοντας αυτά που πρέπει, δίνεις στον οργανισμό σου τα κατάλληλα καύσιμα για να αποκαταστήσει τους μυς, να πάρει ενέργεια και να χτίσει το μυϊκό σύστημα.

μετα την προπονηση

Παρακάτω είναι κάποιες από τις τροφές που μπορείς να τρως μετά από μια προπόνηση:

  • Αυγά.
  • Φρέσκο χυμό πορτοκάλι.
  • Μπανάνα.
  • Ακτινίδια.
  • Αποξηραμένα φρούτα.
  • Ανάλατους ξηρούς καρπούς.
  • Γιαούρτι.
  • Ταχίνι με μέλι.
  • Σολωμό.
  • Καστανό ρύζι ή κινόα.
  • Μαύρη σοκολάτα.
  • Μπάρα πρωτεΐνης.
  • Smoothie με φρέσκα πράσινα λαχανικά ή με γιαούρτι, φράουλες και αμύγδαλα.
  • Σοκολατούχο γάλα.

Μην ξεχνάς πως όση προπόνηση κι αν κάνεις και όση προσπάθεια κι αν καταβάλεις, το σημαντικότερο από όλα είναι η διατροφή. Προπονήσου λοιπόν πρώτα στις σωστές επιλογές που κάνεις στη διατροφή σου! Τέλος, μην ξεχνάς να πίνεις πολύ νερό.!!!

Καλή μας επιτυχία….

Μάνα, μανούλα, μαμά, μαμάκα, mom, mommy, mum, mother……

Κάθε δεύτερη Κυριακή του Μαΐου γιορτάζουμε την γιορτή της μητέρας και, παρόλο που είναι μια γιορτή με τεράστια εμπορική διάσταση τα τελευταία χρόνια, δεν πρέπει να ξεχνάμε την ουσία της γιορτής. Η γιορτή αυτή, που μιλάει για την αγάπη της μάνας προς τα παιδιά αλλά και από τα παιδιά προς την μάνα, εορτάζεται καθημερινά.

Όταν ένα κορίτσι γίνεται μάνα είναι ευλογία, όπως είναι και ευλογία οι πρώτες στιγμές που συνειδητοποιεί μια νέα μητέρα πως, όλα όσα της έλεγε η μητέρα της μικρή για να την μεγαλώσει, βγαίνουν αληθινά. Το έχουμε βιώσει όλες οι νέες μητέρες αλλά εγώ σας παραθέτω μια συγκινητική ιστορία για την αγάπη μιας μητέρας. Θυμάμαι και η δική μου μητέρα, που ήταν δασκάλα, πόσες ιστορίες μου έλεγε για την αγάπη της μάνας…… Σε ευχαριστώ για όλα μαμά…….

            Κάποτε σε μια φτωχική γειτονιά, ζούσε μια μητέρα με το μικρό μονάκριβο παιδί της. Ένα μικρό αγόρι μόλις τεσσάρων ετών. Ο  μικρός όμως είχε πρόβλημα με την εικόνα της μητέρας του! Ντρεπόταν πολύ για την όψη της μητέρας του κι ώρες-ώρες την μισούσε, επειδή εκείνη είχε ένα μάτι κι εκείνος την έβλεπε σαν τέρας!

Κάθε φορά που κυκλοφορούσε με την μητέρα του μαζί ένιωθε πολύ άβολα. Δεν ήθελε να τον βλέπει ο κόσμος μαζί της.

Μια μέρα, όταν ακόμη πήγαινε στο δημοτικό, εκείνη πέρασε το διάλειμμα να του πει ένα «γεια» κι’ εκείνος ένιωσε πολύ ταπεινωμένος! Πώς μπόρεσε να του φερθεί έτσι, αναρωτιόταν. Την αγνόησε. Της έριξε μόνο ένα βλέμμα όλο μίσος κι έτρεξε μακριά! Την επόμενη ημέρα ένας από τους συμμαθητές του φώναξε: «Ρε σύ, η μάνα σου έχει μόνο ένα μάτι… σαν Κύκλωπας!». Ήθελε να πεθάνει! Ήθελε να εξαφανιστεί! Κι’ όταν γύρισε σπίτι του, της είπε: «Αν είναι όλοι να γελάνε μαζί μου εξαιτίας σου, τότε καλύτερα να πεθάνεις!».

Η μητέρα του σιώπησε και δεν του απάντησε.

Όταν χρειαζόταν να πάει εκείνη στο σχολείο το παιδί εξαφανίζονταν. Να μην την συναντήσει. Να μην τον δουν οι συμμαθητές του μαζί της. Επειδή όλοι θα τον κορόιδευαν. «Η μονόφθαλμη, ο Κύκλωπας» θα του έλεγαν.

Βλέπεις η μητέρα του είχε μόνο ένα μάτι. Η θέση του άλλου ματιού ήταν πάντα κλειστή.
Σαν τάφος.

«Σου έχω πει να μην έρχεσαι στο σχολείο! Τι δεν καταλαβαίνεις;» της έλεγε κάθε φορά και κλεινόταν στο δωμάτιο του χτυπώντας πίσω του την πόρτα.

Ένα πρωινό καθώς ο μικρός πήγε στη κουζίνα για το πρωινό του, είδε την μητέρα του να κλαίει ήσυχα. Σαν απαλή βροχούλα.

Δίχως να της μιλήσει τότε βγήκε απ’ τη κουζίνα. Επέστρεψε στο δωμάτιο του κι εκεί υποσχέθηκε στον εαυτό του να γίνει μεγάλος, επιτυχημένος και να ξεφύγει απ’ τη μονόφθαλμη μάνα του και τη μεγάλη φτώχεια τους.

Χωρίς να υπάρχει εναλλακτική λύση, αναγκαστικά μεγάλωνε μαζί της, αλλά ποτέ δεν την δέχτηκε και δεν της επέτρεπε να πάει στο σχολείο να ρωτήσει γι’ αυτόν. Ούτε και την παρουσίαζε στους φίλους του, γιατί ντρεπόταν πολύ με την αναπηρία της μητέρας του.

«Δεν μ’ ένοιαζε τι έλεγα ή τι αισθάνονταν εκείνη, γιατί ήμουν πολύ νευριασμένος», έλεγε πολλά χρόνια μετά σ’ ένα φίλο του. «Ήθελα να φύγω από εκείνο το σπίτι και να μην έχω καμία σχέση μαζί της. Διάβασα πάρα πολύ και σκληρά με σκοπό να φύγω μια μέρα μακριά της για σπουδές. Και τα κατάφερα. Μα λίγο μετά ήρθε κι’ έπιασε αυτή τη δουλειά στη φοιτητική λέσχη. Δεν μπορούσε να πάει κάπου αλλού;»

Η μητέρα του είχε πιάσει δουλειά σαν μαγείρισσα στη φοιτητική λέσχη, της σχολής που σπούδαζε. Μαγείρευε για τους φοιτητές για να βγάζει τα έξοδά τους.

Το παιδί δεν ήθελε να του μιλάει, για να μην μαθαίνουν ότι είναι το παιδί μιας μητέρας με ένα μάτι, μιας μονόφθαλμης.

Οι φοιτήτριες έφευγαν γρήγορα, όποτε την έβλεπαν να βγαίνει απ’ την κουζίνα κι’ έλεγαν πως δεν άντεχαν το θέαμα και πως τους προκαλούσε μια ανυπόφορη ανατριχίλα.

Τα χρόνια όμως πέρναγαν, το παιδί τελείωσε τις σπουδές του, και κανείς δεν είχε γνωρίσει τη μητέρα του, γιατί την είχε καλά κρυμμένη.

Το παιδί  εργάστηκε σκληρά. Μετακόμισε σε άλλη πόλη. Έγινε πετυχημένο στέλεχος μιας μεγάλης εταιρείας και ήρθε η ώρα που ο νεαρός αυτός γνώρισε την σύντροφο της ζωής του και έκανε οικογένεια και παιδιά.

Τώρα ζει σ’ ένα σπίτι που δεν του θυμίζει καθόλου εκείνο της μητέρας του, αλλά ουδέποτε τους ανάφερε για εκείνη.

Το μόνο που τους είχε πει, είναι ότι δεν έχει μητέρα…

Για όλα αυτά δεν είπε τίποτε στην μητέρα του.

Και για τη μάνα του, λοιπόν, τσιμουδιά σε κανέναν!

Αυτός όμως πήγαινε πότε-πότε κρυφά και την έβλεπε στην φτωχική της παράγκα.

Κάποτε, όμως, έκανε καιρό να πάει να την δει κι η υπέρμετρη αγάπη της μάνας, για το μονάκριβο παιδί της, την έκανε να εντοπίσει πού βρισκόταν το παιδί της. Έφτασε μέχρι την πόρτα του σπιτιού του και στη συνέχεια με φόβο κτύπησε το κουδούνι.

Τότε η υπηρέτρια άνοιξε την πόρτα και τα παιδιά που ήταν εκεί, αντίκρισαν μια ζητιάνα γυναίκα με το ένα μάτι κι απ’ το φόβο τους άρχισαν να φωνάζουν και να κλαίνε.

Δεν είχαν ξαναδεί ποτέ τους τέτοια «άγρια» όψη και φυσικά η στάση τους ήταν δικαιολογημένη.

Σαν στοργικός πατέρας εκείνος έτρεξε να δει τι συμβαίνει κι’ όταν την είδε άρχισε να φωνάζει έξαλλος:

– «Τι γυρεύεις εδώ; Δεν σου είπα να μην έρθεις ποτέ στο σπίτι μου; Δεν θέλω να σε δουν τα παιδιά μου, η γυναίκα μου, ούτε κι ο κοινωνικός μου περίγυρος! Δεν έχεις καμιά δουλειά εδώ! Τ’ ακούς;»

– «Συγγνώμη κύριε, μάλλον έκανα λάθος στο σπίτι» του είπε εκείνη κι εξαφανίστηκε, χωρίς να καταλάβουν τα μικρά, πως ήταν η γιαγιά τους.

Η πικραμένη μάνα, σιωπηλή και με ανάμεικτα συναισθήματα, χαράς, που ξανάδε το παιδί της και λύπης για την όλη συμπεριφορά του, πήρε τον δρόμο της επιστροφής.

Πέρασαν χρόνια και μια μέρα ο γιός έλαβε μια επιστολή-πρόσκληση για τη σχολική συγκέντρωση της τάξης του απ’ το σχολείο του, που θα γινόταν στην πόλη που γεννήθηκε!

Είπε ψέματα στη γυναίκα του, ότι τάχα θα έκανε ένα επαγγελματικό ταξίδι και πήγε.

Όταν τελείωσε η συγκέντρωση των συμμαθητών, πήγε στο σπίτι που μεγάλωσε, μόνο και μόνο από περιέργεια.

Πλησίασε και χτύπησε την ερειπωμένη πόρτα, αλλά απόκριση δεν πήρε κι εκεί που ετοιμαζόταν να φύγει, άκουσε μια φωνή απ’ τον διπλανό φτωχόσπιτο να του λέει:

– Γυρεύετε κάτι κύριε;
– Ε, ναι, την μάνα μου θέλω.
– Λυπάμαι πολύ λεβέντη μου, αλλά η μάνα σου, έφυγε απ’ αυτή ζωή πριν λίγο καιρό, όμως μου έδωσε ένα γράμμα και με παρακάλεσε να το δώσω στο παιδί της μετά τον θάνατό της. Τώρα, λοιπόν σου ανήκει και μπορείς να το πάρεις.

Εκείνος το πήρε με τρεμάμενα χέρια, το άνοιξε κι’ άρχισε να το διαβάζει:

 

«Πολυαγαπημένο και μονάκριβο παιδί μου,

– Σε σκέφτομαι συνέχεια. Λυπάμαι που ήρθα σπίτι σου και φόβισα τα παιδιά σου…
– Έμαθα ότι θα έρθεις για τη σχολική συγκέντρωση κι ένιωσα πολύ χαρούμενη. Αλλά φοβάμαι ότι μπορεί να μην είμαι σε θέση να σηκωθώ απ’ το κρεβάτι για να έρθω να σε δω, έστω κι από μακριά, απ’ τη πόρτα ή κι από λίγο πιο μακριά.
– Έγραψα αυτό το γράμμα να στο δώσουν, αν δεν με προφτάσεις.
– Στεναχωριόμουν που σε έφερνα σε δύσκολη θέση και ντρεπόσουν για μένα τη μονόφθαλμη.
– Τώρα, που δεν θα είμαι πια στη ζωή, ώστε να με βλέπεις και να ντρέπεσαι, ήλθε η ώρα να μάθεις την μεγάλη αλήθεια.
– Όταν ήσουν 6 μηνών, σ’ ένα δυστύχημα με τον πατέρα σου, ο οποίος χάθηκε από τότε, έχασες το ένα σου μάτι. Δεν μπορούσα να σκεφθώ ότι θα μεγαλώσεις και θα ζήσεις μ’ ένα μάτι. Έτσι λοιπόν παιδί μου έβγαλα το δικό μου και στο δώρισα για να έχεις μια καλύτερη ζωή.
– Ήμουν τόσο περήφανη, που ο γιος μου θα έβλεπε τον κόσμο με τη δική μου βοήθεια, με το δικό μου μάτι, αψεγάδιαστος…
– Δεν πειράζει παιδί μου που μ’ απαρνήθηκες κι’ ας μου στέρησες την χαρά της μάνας. Το να σε βλέπω όμως να μεγαλώνεις, να σπουδάζεις, να κάνεις την δική σου οικογένεια, σαν μάνα, καμάρωνα κρυφά για το παιδί μου…
– Όμως να ξέρεις για όλα αυτά, δεν σου κρατώ κακία, σ’ αγαπώ τόσο μα τόσο πολύ, όσο δεν μπορείς να φαντασθείς…
– Αν χρειαζόταν, θα σου ‘δινα και το άλλο μου το μάτι, για να είναι το παιδί μου πάντα καλά ….
– Πάντα θα έχεις όλη την αγάπη μου!

Η μητέρα σου»