ΥΠΕΡΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΙΚΟΙ ΓΟΝΕΙΣ, ΔΥΣΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΑ ΠΑΙΔΙΑ!

Αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα!

Οι γονείς που είναι υπερπροστατευτικοί απέναντι στα παιδιά τους, ανατρέφουν δυσλειτουργικά παιδιά!

9676304e908edd3c4e2c864ee2cc23d7

Αυτό το είδος ανατροφής περιορίζει πολύ τα παιδιά, τα καταπιέζει, δεν τα αφήνει ν’ αναπνεύσουν. Οι υπερπροστατευτικοί γονείς δεν αντιλαμβάνονται την ανατροφή των παιδιών σαν στήριξη και συμπαράσταση στο παιδί, σαν ένα ισορροπημένο συνδυασμό εγγύτητας και απόστασης. Απεναντίας θεωρούν πως πρέπει να αφοσιωθούν ολοκληρωτικά στην ανατροφή του παιδιού και να του παρέχουν αδιάκοπα τη βοήθειά τους.

Τα παιδιά που είναι πάντοτε προστατευμένα δεν μαθαίνουν να αξιολογούν σωστά τις ικανότητές τους. Έτσι αισθάνονται ανασφάλεια, φοβούνται να ξεπεράσουν τα όρια και να δοκιμάσουν καινούργια πράγματα. Τα υπερπροστατευμένα παιδιά παραιτούνται εύκολα, δεν αντέχουν τις απογοητεύσεις, αντιδρούν με κλάματα και γκρίνια, και στην παραμικρή δυσκολία καταφεύγουν στους γονείς, οι οποίοι, αντί να τους προσφέρουν απλώς στοργή και παρηγοριά, αρχίζουν να τα κανακεύουν ή προσπαθούν να τα κάνουν να ξεχάσουν την απογοήτευσή τους: «Έλα δω. Δεν ήρθε το τέλος του κόσμου, θησαυρέ μου!». «Αχ, τι σου έκαναν πάλι μικρό μου!». «Έλα, αγάπη μου, θα σου δείξω εγώ πώς γίνεται!».

Η υπερπροστατευτική ανατροφή δεν αφήνει τα παιδιά να μεγαλώσουν, τα κρατά νοητικά και συναισθηματικά εξαρτημένα από τους ενήλικες του κοντινού τους περιβάλλοντος. Οι υπερπροστατευτικοί γονείς συγχέουν την ανάγκη του παιδιού για σχέση και συναισθηματικό δέσιμο με την προσκόλληση, τη συμβιωτική ενότητα, την αμοιβαία εξάρτηση.

Αυτό που συνδέει τους υπερπροστατευτικούς γονείς με τα παιδιά τους είναι η διαρκής ανησυχία. Οι γονείς ανησυχούν: «Από το πρωί ως το βράδυ το μόνο που σκέφτομαι είναι: Μακάρι να πάνε όλα καλά για τα παιδιά μου! — Μόνο όταν τα παιδιά μου είναι καλά είμαι κι εγώ καλά!». Έτσι αρχίζουν ν’ ανησυχούν και τα παιδιά: «Θέλω να είναι καλά οι γονείς μου. Δεν θέλω να στενοχωριούνται!». Το αποτέλεσμα είναι μια υπερβολικά προσαρμοστική συμπεριφορά των παιδιών.

05a6779922c2a489f2c45fee088de94f

Έτσι όμως δεν χτίζεται η πρωταρχική εμπιστοσύνη, δεν δημιουργούνται σταθεροί δεσμοί — οπότε το παιδί δεν καταφέρνει να βιώσει με θετικό τρόπο την αμφισβήτηση των κανόνων και των ορίων. Γίνεται διατακτικό κι εξαρτημένο. Αποφεύγει τις προκλήσεις, φοβάται να εξερευνήσει το καινούργιο και το άγνωστο που ίσως να κρύβουν κινδύνους. Βλέπουμε όμως ότι τα υπερπροστατευμένα παιδιά είναι εκείνα που απειλούνται περισσότερο από κινδύνους, γιατί όταν ξαφνικά βρεθούν σε μια επικίνδυνη κατάσταση και πρέπει να βασιστούν στις δικές τους δυνάμεις, δεν γνωρίζουν πώς να προστατευτούν.

Όλα τα παιδιά πρέπει να διδαχθούν από κάτι που δεν έκαναν σωστά, από το «μάλωμα» του δασκάλου, από την «τιμωρία» στο σπίτι. Όλο και πιο συχνά καταφτάνουν στο σχολείο γονείς και παραπονούνται για τους δασκάλους: « Ο κύριος τάδε μάλωσε το παιδί μου επειδή δεν είχε διαβάσει». Τους φαίνεται παράξενο που ο δάσκαλος κάνει παρατήρηση στο παιδί τους……Λες και ο δάσκαλος θα έπρεπε να το επικροτήσει που πήγε αδιάβαστο και να μην του πει τίποτα!

Όλα τα παιδιά πρέπει να μαθαίνουν ότι ο κόσμος όπου θα βγουν μόνα τους αργότερα, είναι σκληρός, θα αντιμετωπίσουν την απόρριψη, την αποδοκιμασία, την κοροϊδία και άλλες δύσκολες συνθήκες. Εάν λοιπόν, κάθε φορά που το παιδί μας αντιμετωπίζει κάτι και επεμβαίνουμε μονίμως εμείς, τότε δεν θα μπορεί να τα βγάλει πέρα μόνο του ΠΟΤΕ!

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s