Μαμά, υπάρχει Άι-Βασίλης;

8e90ffa83b8af1d0deb47980511e6858

Μαμά, υπάρχει Άι-Βασίλης;

Ο 7χρονος Παύλος γράφει γράμμα στον Άγιο Βασίλη ζητώντας του να μην τον ξεχάσει. Είναι ένα από τα εκατομμύρια παιδιά σε κάθε γωνιά της γης που περιμένουν με ανυπομονησία τον παχουλό ασπρομάλλη γέροντα να ξεκινήσει το μαγικό του ταξίδι στον κόσμο. Ο πιο αγαπημένος σίγουρα άγιος των παιδιών, σε παγκόσμια κλίμακα, αλλάζει όνομα ανάλογα με τη χώρα προέλευσης του παιδιού.

Είναι ο Father Christmas των Άγγλων, ο Santa Claus των Αμερικανών, ο Pre Nol των Γάλλων, ο Sinterklaas των Ολλανδών, ο Weihnachtsmann των Γερμανών, ο Babbo Natale των Ιταλών ή ο Άγιος Βασίλης των Ελλήνων.

6b718a1d8eb79ba985fbec898b88bcf8

Αργά ή γρήγορα όμως οι μικροί μπόμπιρες παρατηρούν ότι ο καλοκάγαθος παππούλης με τη μακριά γενειάδα μοιάζει όλως περιέργως πολύ στον μπαμπά ή στο θείο. Τι γίνεται τότε; Όλο και περισσότεροι γονείς αναρωτιούνται αν είναι καλό για το παιδί τους να πιστεύει στην ύπαρξη του Άγιου Βασίλη, φοβούμενοι ότι στη συνέχεια θα απογοητευθεί, ότι θα θυμώσει μαζί τους επειδή το εξαπάτησαν ή ότι το να συντηρούν την πίστη στον Άγιο Βασίλη δεν συνάδει με την προσπάθειά τους να διδάξουν στο παιδί τους να μην λέει ψέματα.

Οι έρευνες δείχνουν ότι τα περισσότερα παιδιά ανακαλύπτουν την αλήθεια σχετικά με τον Άγιο Βασίλη γύρω στα 6 ή 7 τους χρόνια.

Και αν το δούμε από την σκοπιά της εξελικτικής ψυχολογίας υπάρχει εξήγηση στο γιατί τότε. Σύμφωνα με τον Piaget, είναι η περίοδος που τα παιδιά μεταβαίνουν από το «προεννοιολογικό στάδιο» ανάπτυξης, όπου δεν είναι σε θέση να ξεχωρίσουν την πραγματικότητα από την φαντασία, στο στάδιο των «συγκεκριμένων λογικών διεργασιών» που τους επιτρέπει να κάνουν λογικούς συλλογισμούς σχετικά με τον κόσμο. Γι αυτό και σ αυτή την ηλικία αρχίζουν να αναρωτιούνται «πώς καταφέρνει ο Άγιος Βασίλης να επισκεφθεί όλα τα σπίτια σε μια νύχτα» ή «πώς χωράει από την καμινάδα».

Πάντως όταν τα παιδιά ανακαλύπτουν την αλήθεια αυτοί που απογοητεύονται περισσότερο είναι μάλλον οι γονείς!Αντίθετα, τα περισσότερα παιδιά αντιδρούν με θετικό τρόπο, νιώθοντας μάλιστα και ένα αίσθημα υπερηφάνειας, καθώς θεωρούν ότι η ανακάλυψή τους αυτή τα φέρνει πιο κοντά στον κόσμο των μεγάλων.

Όταν λοιπόν το παιδί μας ρωτάει αν υπάρχει πράγματι Άγιος Βασίλης, δεν χρειάζεται να επιμείνουμε στο ψέμα, προσβάλλοντας τη νοημοσύνη του, αλλά ούτε και να παρουσιάσουμε την ψυχρή αλήθεια των ενηλίκων, λέγοντας ένα ξερό όχι και ισοπεδώνοντας τη φαντασία του. Μπορούμε να αφήσουμε το παιδί να κάνει τη δική του αναζήτηση και να ενδιαφερθούμε να μάθουμε τη δική του άποψη, ρωτώντας για παράδειγμα «εσύ τι πιστεύεις;» ή «γιατί ρωτάς;». Αυτές οι ερωτήσεις μπορούν να αποτελέσουν το έναυσμα για πολύ ενδιαφέρουσες συζητήσεις ανάμεσα στα παιδιά και στους γονείς.

Άλλωστε τα παιδιά έχουν την ικανότητα να μας δείξουν με τον δικό τους τρόπο πότε «δεν χρειάζεται» πλέον να πιστεύουν στον παχουλό άγιο, τουλάχιστον με τον τρόπο που πίστευαν ως τώρα, αρκεί εμείς να τα προσέξουμε. Ας έχουμε πάντως στο μυαλό μας ότι τα παιδιά έχουν ανάγκη μέχρι κάποια συγκεκριμένη αναπτυξιακή φάση -που διαφέρει για το κάθε ένα- να πιστεύουν σε σύμβολα ή μύθους. Το πόσο ενθαρρύνουμε τα όνειρα ή και τις φαντασιώσεις τους, σχετίζεται με την μελλοντική τους δυνατότητα και επιθυμία να ονειρεύονται και να στοχεύουν ψηλά και αν η φαντασία χρειάζεται σε όλες τις ηλικίες, για τα παιδιά είναι απαραίτητη.

Η ιστορία του Άγιου Βασίλη όμως θα μπορούσε να αποτελέσει και ένα πολύτιμο εργαλείο στα χέρια των γονιών στην προσπάθειά τους να διδάξουν στα παιδιά τους αξίες και αρχές, να τους καλλιεργήσουν την επιθυμία να βελτιώνουν τη συμπεριφορά τους, να τα ενθαρρύνουν να ονειρεύονται ένα καλύτερο μέλλον, να προσδοκούν πράγματα και να προσπαθούν γι αυτά. Στον δυτικό κόσμο η ιστορία του Άγιου Βασίλη είναι βασισμένη στη ζωή του Αγίου Νικολάου που δώρισε την περιουσία του στους φτωχούς, ενώ στη χώρα μας ταυτίζεται με τον Μέγα Βασίλειο από την Καισαρεία, που έκανε πολλά φιλανθρωπικά έργα.

Μέσα από αυτές τις ιστορίες, λοιπόν, οι γονείς μπορούν να διδάξουν στα παιδιά τους την αγάπη, τη γενναιοδωρία, την ανιδιοτέλεια, την ελπίδα, τη βοήθεια προς τον συνάνθρωπο, την ισότητα απέναντι στο δικαίωμα να είμαστε ευτυχισμένοι. Βέβαια, ακόμη πιο αποτελεσματικό απ’ το να διηγηθούμε μια ιστορία είναι να κάνουμε πράξη αυτές τις αρχές, δίνοντας οι ίδιοι το παράδειγμα στα παιδιά μας.

Έτσι, οι ημέρες των γιορτών είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να προτείνουμε στο παιδί μας να μαζέψει τα παιχνίδια που δεν χρησιμοποιεί ή κάποια ρούχα που δεν του κάνουν πια και να πάμε μαζί του να τα προσφέρουμε σε παιδάκια που τα έχουν ανάγκη, εξηγώντας του τους λόγους που το κάνουμε. (Στην Ιερισσό, η εκκλησία του Αγίου Νικολάου συλλέγει τέτοιου είδους προσφορές).

Παράλληλα, καλό θα ήταν να μάθουμε στο παιδί μας ότι αυτό που έχει σημασία είναι να το θυμηθεί ο Άγιος Βασίλης και όχι η αξία του δώρου. Αν πάλι το παιδί μας ζητήσει ένα πολύ ακριβό δώρο που δεν έχουμε την οικονομική δυνατότητα να αγοράσουμε, μπορούμε να του εξηγήσουμε ότι αν ο Άγιος Βασίλης ξοδέψει τόσα χρήματα μόνο για το δικό του δώρο, δεν θα του μείνουν αρκετά χρήματα και για τα υπόλοιπα παιδάκια και ότι είναι κρίμα μερικά παιδιά να μην πάρουν δώρο.

Βέβαια, αυτό δε σημαίνει ότι αποθαρρύνουμε το παιδί μας απ το να γράψει ένα γράμμα στον αγαπημένο του άγιο, ζητώντας του αυτό που ονειρεύεται. Κάθε άλλο. Ας το ενθαρρύνουμε και ας πάμε μαζί του στο ταχυδρομείο να στείλουμε το γραμματάκι του. Μ’αυτό τον τρόπο ίσως και να εκπλαγούμε, μάλιστα, διαπιστώνοντας ότι πολλές φορές τα παιδιά κάθε άλλο παρά υλικά πράγματα ζητούν από τον αγαπημένο τους άγιο.

Αντί λοιπόν για ακριβά παιχνίδια, φέτος, με την ευκαιρία της οικονομικής κρίσης και αντί οι γονείς να αισθάνονται ενοχές που δεν μπορούν να χαρίσουν στο παιδί τους το ακριβό δώρο που ζήτησε, μπορούν να περάσουν χρόνο με τα παιδιά τους στολίζοντας το σπίτι ή το χριστουγεννιάτικο δέντρο με αυτοσχέδια στολίδια, που θα αξιοποιήσουν τη δημιουργικότητα και τη φαντασία τόσο των ίδιων όσο και των παιδιών τους, να φτιάξουν γλυκά μαζί με τα παιδιά για να μοσχοβολήσει το σπίτι και κυρίως να περάσουν περισσότερο χρόνο μαζί τους, κάτι που τόσο πολύ τα παιδιά έχουν ανάγκη στις μέρες μας.

Τελικά, αυτό που φαίνεται να θυμούνται οι μικροί μπόμπιρες μεγαλώνοντας δεν είναι τόσο τα ακριβά δώρα που δέχτηκαν, όσο η ατμόσφαιρα που επικρατούσε στο σπίτι, οι μυρωδιές, τα συναισθήματα, τα κάλαντα, η συμμετοχή στις θρησκευτικές τελετές. Άλλωστε ακόμα και το καλύτερο δώρο δεν ικανοποιεί το παιδί όσο μια ζεστή αγκαλιά, όσο η αίσθηση ασφάλειας και προσοχής από τους γονείς του.

Ας αφήσουμε τα παιδιά να ζήσουν τη μαγεία των Χριστουγέννων προσμένοντας τον ερχομό του αγαπημένου τους αγίου. Όσο υπάρχει αγάπη, ελπίδα και δυνατότητα να ονειρεύεσαι «το απίθανο» υπάρχει και Άγιος Βασίλης. Άλλωστε ποιος είπε ότι δεν υπάρχει;

Αρθρογράφος: Ειρήνη Κορδερά
Ψυχολόγος

Advertisements

Αφιερώστε χρόνο στα παιδιά σας!

f571f2bf62bb1f865c0e94845db713f8

(γράφει η Τσίρου Μαρία)

Αφιερώστε χρόνο στα παιδιά σας!

Σήμερα ο μεγάλος μου γιος έγινε 8 χρονών και ξαφνικά συνειδητοποίησα πόσο γρήγορα πέρασαν τα χρόνια, από τότε που κάναμε το πρώτο μας παιδί. Η κόρη μου κοντεύει 7 και ο μικρότερος της οικογένειας  είναι τεσσεράμιση. Αληθεύει λοιπόν αυτό, που μου λένε πολλές μαμάδες με μεγαλύτερα παιδιά, ότι ο καιρός περνάει γρήγορα και πως πρέπει να χαιρόμαστε τα παιδιά μας τώρα που είναι σε μικρή ηλικία!

Ας τους αφιερώσουμε λοιπόν όσο περισσότερο χρόνο μπορούμε και ας κάνουμε μαζί τους όσο πιο πολλά πράγματα!

  • Να τα βάζουμε κάθε βράδυ για ύπνο.
  • Να τους λέμε ότι τα αγαπάμε και να τα αγκαλιάζουμε συνέχεια!
  • Να ακούμε όσα έχουν να μας πουν κοιτάζοντάς τα στα μάτια.
  • Να παίζουμε μαζί τους κάθε μέρα έστω και από λίγη ώρα.
  • Να τους μιλάμε σαν να είναι ενήλικες και να τους εξηγούμε τα πάντα χωρίς υπεκφυγές.
  • Να τους μαθαίνουμε καινούρια πράγματα.
  • Να τα μαθαίνουμε να είναι ευγενικά.
  • Να τα προτρέπουμε να μας βοηθούν σε διάφορες δουλειές του σπιτιού και ας καθυστερούμε λίγο παραπάνω.
  • Να τα μαθαίνουμε να σέβονται τους συνανθρώπους τους και να αγαπούν το περιβάλλον.
  • Να τα μαθαίνουμε ότι κάποιες φορές πρέπει να λέμε «ναι» και κάποιες άλλες «όχι».
  • Να τους ζητάμε συγγνώμη και να τους προτρέπουμε να κάνουν το ίδιο εάν έχουν φταίξει.
  • Να τους μοιράζουμε αρμοδιότητες στο σπίτι και να τα κάνουμε πιο υπεύθυνα.
  • Να τους δείχνουμε ότι τα εμπιστευόμαστε.

Είναι τόσο δύσκολο αλλά και τόσο ωραίο να είναι κανείς γονιός!!!!

Λογοθεραπεία. Πότε να πάω το παιδί μου σε λογοθεραπευτή.

 Συμπτώματα που μας δείχνουν ότι πρέπει να ζητήσουμε τη συμβουλή ενός λογοθεραπευτή.

 

73d5b4fd99beba69fe948225bbf2e36a

 

Παρατηρώ με την ιδιότητά μου ως δασκάλα ότι, όταν λέμε στους γονείς πως το παιδί έχει αδυναμία να παρακολουθήσει τα μαθήματα ή δεν έχει πολύ καλή επίδοση στην γλώσσα, το πηγαίνουν σε λογοθεραπευτή.

Πότε πρέπει να επισκεφτεί ένα παιδί ένα ειδικό λόγου για μια αξιολόγηση; Διαβάστε στο κείμενο που ακολουθεί μερικά από τα συμπτώματα για τα οποία συχνά οι γονείς ρωτούν τους ειδικούς.

  1. Το παιδί δεν έχει αναπτύξει λόγο, δεν μπορεί να εκφραστεί και γι’ αυτό συχνά έχει ξεσπάσματα θυμού που εκδηλώνονται με χτυπήματα (στον εαυτό του ή σε άλλους, φωνές κ.α). Η ομιλία σε ορισμένες περιπτώσεις έρχεται αρκετά γρήγορα και όλα τα ξεσπάσματα συμπεριφοράς μειώνονται από τις πρώτες συνεδρίες.
  2. Το παιδί έχει λόγο αλλά η ομιλία του δεν γίνεται καταληπτή από τρίτους. Αν πιάνετε τον εαυτό σας να κάνει τον «διερμηνέα» και να εξηγεί σχεδόν πάντα τι λέει το παιδί ώστε να καταλάβει ο συνομιλητής του, η λογοθεραπεία θα βοηθήσει το μικρό σας και στην καθαρότητα και στις κοινωνικές σχέσεις. Αρκετές φορές τα παιδιά που δεν γίνονται κατανοητά δυσκολεύονται στον παιδικό σταθμό και δύσκολα εκφράζουν εκεί τι θέλουν και τι τα ενοχλεί.
  3. Το παιδί μιλάει σχετικά καθαρά αλλά το λεξιλόγιό και η σύνταξη δεν είναι αρκετά ανεπτυγμένα. Ορισμένα παιδιά, είτε λόγω περιβάλλοντος είτε λόγω διαφορετικών ρυθμών ανάπτυξης, παρουσιάζουν ελλείμματα σε βασικές έννοιες και δυσκολεύονται στη χρήση ρημάτων, ενικού/πληθυντικού κλπ. Η λογοθεραπεία οργανώνει το παιδί, την οικογένεια και το σχολείο ώστε να καλύψουν τα κενά του παιδιού και να το προετοιμάσουν επαρκώς για το δημοτικό.
  4. Το παιδί έχει αναπτύξει επαρκώς το λεξιλόγιό του, κατανοεί, εκφράζεται, συμμετέχει σε ζητήσεις, εκφράζει απορίες και κάνει διαλόγους, αλλά παρουσιάζει σταθερά λάθη στην άρθρωσή του. Μπορεί να λέει το /σ/ ως /θ/ ή αλλιώς, το /ρ/ ως /γ/ ή αλλιώς, να μπερδεύει το /θ/ με το /φ/ και το /δ/ με το /β/ κλπ. Τα λάθη στην άρθρωση δεν διορθώνονται μόνα τους με τον καιρό και καλό είναι να βοηθήσουμε το παιδί να έχει «καθαρίσει» το λόγο του πριν πάει στο δημοτικό.
  5. Το παιδί φαίνεται να «κολλάει», δηλαδή να τραυλίζει επαναλαμβάνοντας λέξεις ή συλλαβές ή μοιάζει να «αργεί να ξεκινήσει» την πρόταση/λέξη. Ο τραυλισμός είναι ένα φαινόμενο που μπορεί να παρουσιαστεί και να ξεπεραστεί μόνο του κατά την παιδική ηλικία, ο λογοθεραπευτής όμως είναι αυτός που θα σας ενημερώσει για τη σοβαρότητα και τη συχνότητα εμφάνισής του, καθώς και για τους τρόπους χειρισμού ώστε να μη γίνει μόνιμος.
  6. Το παιδί μοιάζει σα «να μην ακούει». Δεν απαντάει στο άκουσμα του ονόματός του καθόλου ή συχνά και αδιαφορεί για τις ομιλίες ή τα παιχνίδια μας γενικά. Μοιάζει σα να «μην καταλαβαίνει» και αποφεύγει να εμπλέκεται με άλλους μεγάλους (εκτός συνήθως από τη μαμά/αυτόν που περνάει περισσότερο χρόνο) ή άλλα παιδάκια.

       Οι δάσκαλοι (όσοι περνούν περισσότερο χρόνο με τα παιδιά) είναι αυτοί που γνωρίζουν καλύτερα πως κάτι μπορεί να συμβαίνει καθώς και αυτοί οι οποίοι θα συμβάλλουν σημαντικά στην πρόοδο και στην ανάπτυξή του. 

     Να θυμάστε πως κανένα παιδί δεν είναι ίδιο με άλλο και πως τίποτα δεν είναι πιο αντιεπιστημονικό και αμφίβολο από το να στηριζόμαστε σε παραδείγματα άλλων οικογενειών ή ακόμα και μελών της δικής μας οικογένειας. Η έγκαιρη παρέμβαση είναι πολύ σημαντική για την εύκολη και γρήγορη εξάλειψη των δυσκολιών καθώς και για τη δική μας σιγουριά και ψυχική ηρεμία.

Εμβολιοφοβία! Μια νέα τάση….

f62afcdbb210261be0bb56cfb4d178d8

Σώζουν ζωές τα εμβόλια ή προκαλούν στα παιδιά μας προβλήματα; Ένα αντι-εμβολιαστικό κίνημα γονιών λαμβάνει ολοένα αυξανόμενες διαστάσεις στη χώρα μας. Ο Έλληνας γονιός καλείται να αντιμετωπίσει το δίλλημα: να εμβολιάσω το παιδί μου κανονικά, όπως προτείνει ο γιατρός μου και το Υπουργείο Υγείας; Ή να κάνω πίσω, βασιζόμενος σε ιστορίες των μέσων ενημέρωσης και σε πληροφορίες από το διαδίκτυο που διαμηνύουν τις καταστροφικές επιδράσεις των εμβολίων;

Η υπερβολική διάσταση και η διάθεση τρομολαγνείας που συχνά επιδεικνύουν τα ΜΜΕ απέναντι σε τέτοιου είδους ιατρικά θέματα δεν φαίνεται να βοηθούν τους γονείς. Οι πρόσφατες αστοχίες του εμβολίου της νέας γρίπης επίσης.

Η πραγματικότητα είναι ότι κανένα εμβόλιο, όπως και κανένα φάρμακο, δεν είναι 100% ασφαλές. Για κάθε ιατρική παρέμβαση είναι καλό να φανταζόμαστε μια ζυγαριά: στην μία πλευρά υπάρχουν τα οφέλη του εμβολιασμού: τα εμβόλια προστατεύουν από ασθένειες που σκοτώνουν. Προτού η ευλογιά εκριζωθεί χάρις σε ένα εμβόλιο, είχε σκοτώσει περίπου 500 εκατομμύρια ανθρώπους. 60 χρόνια πριν, 20000 μωρά κάθε χρόνο στις ΗΠΑ γεννιούνταν με διανοητική καθυστέρηση λόγω της ερυθράς. Εκατοντάδες επιστημονικές έρευνες και πολλή δουλειά από ερευνητές ανά τον κόσμο έφεραν στην ανθρωπότητα σκευάσματα που καταπολεμούν επικίνδυνα μικρόβια.

Στην άλλη πλευρά της ζυγαριάς βρίσκονται οι πιθανές παρενέργειες από τα εμβόλια: συνήθως άμεσες και παροδικές, σπάνια μακροπρόθεσμες ή μόνιμες – υπαρκτές αλλά ασυνήθεις. Η ζυγαριά ζυγίζει και η επιστημονική θέση υποστηρίζει ότι κλίνει προς την πλευρά του οφέλους: τα συνιστώμενα εμβόλια σώζουν ζωές, δουλεύουν.

Η νέα πανδημία της εμβολιοφοβίας έχει ως φορείς σκεφτόμενους γονείς, συχνά ανώτερων κοινωνικο-οικονομικών τάξεων, καλών προθέσεων που, από αγάπη για τα παιδιά τους, γίνονται ευάλωτοι σε παραπληροφόρηση. Το «πανεπιστήμιο» του διαδικτυακού google έχει παίξει καταλυτικό ρόλο στην άμεση πρόσβαση ενός πλήθους πληροφοριών για το θέμα, πολλές από τις οποίες είναι δυστυχώς επιστημονικοφανείς και μη έγκυρες. Πρόκειται για μισές αλήθειες και ανεκδοτολογικές ιστορίες εκτός ιατρικού χώρου αλλά με ιατρικό περίβλημα, που συχνά απέχουν από τα ισχύοντα επιστημονικά δεδομένα και σπείρουν στους γονείς την αμφιβολία.

Οι γονείς που αντιμετωπίζουν τον εμβολιασμό των παιδιών τους με σκεπτικισμό είναι συχνά εκείνοι που έχουν περισσότερες οικολογικές ευαισθησίες, εκείνοι που στρέφονται προς εναλλακτικές μεθόδους ιατρικής, καταναλωτές οργανικών προιόντων, χορτοφάγοι, γονείς που αρνούνται τη χρήση αντιβιοτικών και μητέρες που θηλάζουν.

Μήπως ένα μωρό που θηλάζει αποκλειστικά δεν «χρειάζεται» τα εμβόλια; Επιστημονικές μελέτες δείχνουν ότι, πράγματι, τα μωρά που θηλάζουν αποκλειστικά προστατεύονται έως ένα βαθμό από κάποιες από τις παθήσεις ενάντια στις οποίες δρουν τα εμβόλια. Έως εκεί όμως. Ο θηλασμός δεν συνιστά αντικατάσταση των εμβολίων. Μερικά μωρά που θηλάζουν ίσως περάσουν τον κοκκύτη ελαφρά, κάποιο όμως θα βρεθεί βαριά άρρωστο στο νοσοκομείο.

Στην ρητορική των αρνητών των εμβολίων προβάλλει και το εξής επιχείρημα: δεν είναι τα μωρά πολύ «μικρά» και «ευαίσθητα» για να υποβάλλονται σε τόσους εμβολιασμούς, τόσο νωρίς; Η αλήθεια είναι ότι η άμυνα του βρέφους είναι ιδιαίτερα χαμηλή κατά τον πρώτο χρόνο της ζωής. Ο κοκκύτης σε ένα μωρό ενός μηνός αποτελεί μια δυνητικά θανατηφόρο ασθένεια. Ο μηνιγγιτιδιόκοκκος χτυπάει προκαλώντας μηνιγγίτιδα ιδιαίτερα σε μωρά τριών μηνών. Ο πνευμονιόκοκκος στέλνει προηγουμένως υγιή βρέφη εννιά μηνών στο νοσοκομείο με βαριά πνευμονία ή σηψαιμία. Ακριβώς το αντίθετο του επιχειρήματος ισχύει: όσο πιο μικρό είναι ένα μωράκι, τόσο πληρέστερα θα προστατευτεί με την έγκαιρη χορήγηση των συγκεκριμένων εμβολίων.

Μήπως χορηγώντας ταυτόχρονα τόσα πολλά εμβόλια φέρνουμε την άμυνα του παιδιού στα όριά της; Πολλές έρευνες ανά τον κόσμο δεν επιβεβαιώνουν αυτήν τη θεωρία. Το ανοσοποιητικό σύστημα του βρέφους είναι φυσιολογικό να αντιδρά, να αντιμάχεται καθημερινά εκατοντάδες αντιγόνα και δυνητικά επικίνδυνα μικρόβια στα οποία εκτίθεται ταυτόχρονα. Άλλες έρευνες διαβεβαιώνουν ότι η συγχορήγηση πολλών αντιγόνων μαζί προσφέρει την ίδια ασφάλεια και αποτελεσματικότητα: πραγματικές μελέτες με πραγματικά μωράκια-εθελοντές χωρισμένα σε δύο ομάδες, μία που ελάμβανε τα εμβόλια ξεχωριστά και μια άλλη που τα ελάμβανε ταυτόχρονα ως πολυδύναμα, αποδεικνύουν ότι δεν υπάρχει καμία διαφορά στην αποτελεσματικότητα ή την ασφάλειά τους.

Είμαστε σίγουροι ότι δεν υπάρχει καμία μακροπρόθεσμη αρνητική επίδραση από την χρήση των εμβολίων; Όχι, είναι η απάντηση, όπως όχι είναι η απάντηση και για τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις από την χρήση βρεφικής φόρμουλας ξένου γάλακτος, συντηρητικών στα τρόφιμα, παρακεταμόλης, πλαστικών παιχνιδιών ή κινητών τηλεφώνων. Χρησιμοποιούνται όμως.

Για τα παιδιά μας απαιτούμε συγκεκριμένες, σίγουρες απαντήσεις.

Είναι ωστόσο παράδοξο το γεγονός ότι αρκετοί από τους γονείς που ανησυχούν για τις μακροχρόνιες επιπτώσεις των εμβολιασμών στα παιδιά τους δεν έχουν τους ίδιους ενδοιασμούς για να τους χορηγήσουν καθημερινά φόρμουλα ξένου γάλακτος ή τσάι, προιόντα που μπορεί να περιέχουν για παράδειγμα πολλαπλάσια ποσότητα αλουμινίου σε σύγκριση με τα εμβόλια.

Επειδή ο κίνδυνος θανάτου από αυτές τις ασθένειες σήμερα είναι ελάχιστος και μη ορατός, οι γονείς εστιάζουν στους κατά πολύ μικρότερους κινδύνους από τα ίδια τα εμβόλια και επιλέγουν την αποχή από αυτά. Είναι η δυσκολία της προληπτικής ιατρικής: κάνουμε τα πάντα εάν το παιδί μας αρρωστήσει, δυσκολευόμαστε όμως περισσότερο να κάνουμε όσα χρειάζονται ώστε να μην αρρωστήσει. Ο νόμος όμως επιβάλλει να φοράμε στα μικρά μας ζώνες ασφαλείας όταν βρίσκονται μέσα σε ένα αυτοκίνητο, άσχετα αν κάποιοι, κάποιες φορές δεν τον τηρούν..

Εδώ βρίσκεται η ουσία της διαμάχης περί εμβολιασμών: Η προστασία ενός πληθυσμού από επικίνδυνες ασθένειες είναι ζήτημα δημόσιας υγείας ή ατομικής, προσωπικής επιλογής; Οι επιστήμονες περιγράφουν την λεγόμενη ανοσία ομάδας (herd immunity): όταν ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού έχει ανοσία απέναντι σε μια ασθένεια, έχοντας εμβολιαστεί, είναι πιο δύσκολο η αρρώστια αυτή να ξεκινήσει αλυσίδα λοιμώξεων και επιδημία. Εάν όμως εμβολιαστούν λιγότερα άτομα (λιγότερα από το 85% του συνόλου), όλη η κοινότητα βρίσκεται σε κίνδυνο ανάπτυξης επιδημίας. Δε μπορείς να ελαχιστοποιήσεις τον ατομικό σου κίνδυνο να νοσήσεις εάν οι γείτονες και οι συμμαθητές σου δεν εμβολιαστούν ταυτόχρονα. Για να το πούμε διαφορετικά, εάν πέντε στους εκατό γονείς αποφύγουν τον εμβολιασμό, οι πέντε οικογένειες θα προστατευτούν αποφεύγοντας και τους κινδύνους του εμβολίου, χάρις στις υπόλοιπες 95 που εμβολιάστηκαν και έθεσαν τα παιδιά τους στους – ελάχιστους – κινδύνους του εμβολίου. Αν όμως είκοσι στους εκατό γονείς αποφασίσουν να αποφύγουν τον εμβολιασμό, τότε οι υπόλοιποι ογδόντα ανέλαβαν το ρίσκο από το εμβόλιο για τα παιδιά τους παραμένοντας ταυτόχρονα απροστάτευτοι: μια επιδημία μπορεί να τους πλήξει ανά πάσα στιγμή παρά τον εμβολιασμό. Η ιδιαιτερότητα των εμβολίων είναι ότι δουλεύουν καλύτερα εάν τα κάνουν όλοι, για αυτό οι γονείς φέρουν ένα μερίδιο κοινωνικής ευθύνης για τις επιλογές τους στο συγκεκριμένο θέμα.

Η κυριότερη ευθύνη του επαγγελματία υγείας είναι η συζήτηση με τους γονείς και η ενήμερη συγκατάθεσή τους. Οι σημερινοί γονείς απαιτούν να είναι μέτοχοι των αποφάσεων που αφορούν την υγεία του παιδιού τους. Να τους δοθούν όλες οι επιστημονικές πληροφορίες για τα θετικά και τα όποια αρνητικά των εμβολίων. Να βοηθηθούν ώστε να ξεπεράσουν τους φόβους και τις ανησυχίες τους. Και η πραγματικά ενημερωμένη απόφασή τους να γίνει σεβαστή.

πηγή: παιδιατρική φροντίδα

Στέλιος Παπαβέντσης MRCPCH DCH IBCLC 2010

Πώς να φτιάξουμε ένα σπίτι γεμάτο αυτοπεποίθηση για τα παιδιά μας.

Δημιουργήστε το κατάλληλο πλαίσιο μέσα στο σπίτι, όπου το παιδί θα μπορεί να αναπτύξει μια προσωπικότητα γεμάτη αυτοπεποίθηση και εμπιστοσύνη στις ικανότητές του.

ab9b79de09b68a2446547eee4105bdc3.jpg

Παρόλο που εμείς οι γονείς δεν μπορούμε να ελέγξουμε όλα όσα συμβαίνουν στα παιδιά μας εκτός σπιτιού (στο σχολείο ή στο φροντιστήριο ή με τις παρέες τους), μπορούμε να δημιουργήσουμε τις κατάλληλες προϋποθέσεις, έτσι ώστε στο σπίτι το παιδί να νιώθει ασφαλές και να αποκτά αυτοπεποίθηση και σιγουριά για τον εαυτό του.

Έτσι, θα μπορούν να αντιμετωπίσουν τις αντιξοότητες που συναντούν εκτός σπιτιού και ίσως να βοηθήσουν και άλλα παιδιά που ενδεχομένως είναι σκληρά με τον εαυτό τους και έχουν χαμηλή αυτοπεποίθηση.

Τα βήματα για να εξασφαλίσουμε ένα θετικό περιβάλλον για τα παιδιά μας είναι τα εξής:

Βήμα πρώτο:Έπαινος (αλλά με μέτρο).

Μπορεί η διαρκής κριτική στο παιδί να το κάνει να αμφιβάλλει για τις ικανότητές του αλλά από την άλλη μεριά ο υπερβολικός έπαινος μπορεί να το κάνει να νιώθει ότι είναι ανώτερο από τους άλλους και να του δημιουργήσει άλλα προβλήματα.

Έτσι, το καλύτερο είναι να τα επαινούμε με μέτρο και, όποτε χρειάζεται, να τους δίνουμε τις πληροφορίες ή την ανατροφοδότηση που πρέπει.

Βήμα δεύτερο: Στοργή.

Όταν δίνουμε απλόχερα μια αγκαλιά και δείχνουμε στοργή στα παιδιά μας, τα κάνουμε να νιώθουν ασφάλεια ότι βρισκόμαστε δίπλα τους και τα αγαπάμε, νοιαζόμαστε γι αυτά. Δεν φαντάζεστε πόσο σημαντική είναι μια αγκαλιά και η φράση «σ’αγαπώ».

Επίσης, η στοργή που δείχνουμε στα παιδιά μας τα κάνει να μαθαίνουν με τη σειρά τους να εκφράζουν τα συναισθήματά τους και να μπορούν πιο εύκολα να αντιμετωπίσουν τυχόν μελλοντικά προβλήματα.

Βήμα τρίτο:Απαγόρευση αρνητικών σχολίων στο σπίτι.

Είναι δύσκολο και πολλές φορές δυσκολευόμαστε και εμείς οι μεγάλοι να το κάνουμε όμως το να αποτρέπουμε τα παιδιά μας να χρησιμοποιούν λέξεις με αρνητική χροιά όπως «χοντρός, βλάκας, άσχημος…» .

Επίσης, είναι πολύ σημαντικό να μην δημιουργούμε ένα περιβάλλον όπου καλλιεργείται το κουτσομπολιό, γιατί με τον τρόπο αυτό δίνουμε πολύ απλά το καλό παράδειγμα στα παιδιά μας και αισθάνονται σεβασμό προς τον συνάνθρωπό τους. Αρχίζουν να καταλαβαίνουν μέχρι που φτάνει ο σεβασμός για τους άλλους και πόσο πρέπει να τους σέβονται και οι γύρω τους.

 

 

 

Παιδική παχυσαρκία και πώς να την αντιμετωπίσουμε.

d85ca418aeca87ed2aab9f885df08e3c

Πραγματική μαρτυρία: Φτάνουμε οικογενειακώς στη θάλασσα για το καθιερωμένο πρωινό μας μπάνιο και μετά από λίγο καταφτάνει και μια μαμά με την εννιάχρονη κόρη της που και αυτές έρχονται για το πρωινό τους μπανάκι καθημερινά.

Τα παιδιά μας έχουν γνωριστεί εδώ και μια εβδομάδα που συναντιούνται στη θάλασσα και κάνουν παρέα. Με την πρώτη βουτιά το κοριτσάκι βγαίνει έξω και η μαμά το μπουκώνει με μια τυρόπιτα από έναν φούρνο απ’όσο μπορώ να καταλάβω από το περιτύλιγμα. Για να μην τα πολυλογώ, μέσα σε μιάμιση ώρα που βρισκόμαστε στη θάλασσα, το κοριτσάκι τρώει επιπλέον ένα μεγάλο πακέτο τσιπς και, κατά τις 12 το μεσημέρι, καταβροχθίζει ένα κρουασάν με σοκολάτα.

Το κοριτσάκι δεν έχει κολυμπήσει σχεδόν καθόλου όλη αυτή την ώρα, αντιθέτως σε μικρό χρονικό διάστημα έχει καταναλώσει χιλιάδες «κακές» θερμίδες (ας μου επιτραπεί η ορολογία) και αυτός είναι και ο λόγος που είναι, τουλάχιστον, υπέρβαρο.

Η μαμά, υπέρβαρη κι αυτή, ακολουθεί την ίδια στάση, από την ώρα που έφτασε στην παραλία πιο πολλή ώρα έχει κάτι στο στόμα της και τρώει παρά κολυμπάει.


Η παραπάνω ιστορία είναι μία από τις πολλές που έχω να διηγηθώ από όσα παρατηρώ στην παραλία ως μαμά πια. Δεν είναι άξιο απορίας που αναρωτιόμαστε γιατί η Ελλάδα, παρόλο που φημίζεται για την μεσογειακή διατροφή, βρίσκεται στις πρώτες θέσεις παιδιών με παιδική παχυσαρκία.

Ας ενημερωθούμε λοιπόν, ας αποκτήσουμε επίγνωση του προβλήματος και ας αποτελέσουμε ,με τις ενέργειές μας ως γονείς, παράδειγμα για τα παιδιά μας.


Παχυσαρκία ορίζεται ως η υπερβολική και ανώμαλη συσσώρευση λίπους στο σώμα ή σε ορισμένες περιοχές του σώματος σε τέτοιο βαθμό που να επηρεάζεται δυσμενώς η υγεία του ατόμου. Αποτελεί μια σημαντική αιτία θνητότητας στο σύγχρονο κόσμο. Το 1998 ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας ανακοίνωσε πως κάθε παχύσαρκο άτομο χάνει 9 χρόνια ζωής. Ο τυπικός τρόπος μέτρησης της παχυσαρκίας γίνεται μέσω υπολογισμού του Δείκτη Μάζας Σώματος (βάρος σώματος / ύψος2). Όταν ο ΔΜΣ βρίσκεται >95η Εκατοστιαίας Θέσης (ΕΘ) τότε το παιδί θεωρείται παχύσαρκο, ενώ όταν βρίσκεται μεταξύ 85ης και 95ης ΕΘ θεωρείται υπέρβαρο.

Η παχυσαρκία οφείλεται σε περισσεύματα ενέργειας που αποθηκεύονται υπό μορφή λίπους. Η ενέργεια προσλαμβάνεται με τις τροφές υπό μορφή λίπους, υδατανθράκων και πρωτεϊνών. Η ενέργεια που προσλαμβάνεται καταναλώνεται για τις ανάγκες λειτουργίας του οργανισμού (βασικός μεταβολισμός), για την παραγωγή θερμότητας για τη διατήρηση της θερμοκρασίας του σώματος και για την παραγωγή έργου ( κίνηση κλπ). Όταν η κατανάλωση είναι μικρότερη της πρόσληψης υπάρχει περίσσεια ενέργειας, που αποθηκεύεται υπό μορφή λίπους και οδηγεί σε αύξηση του βάρους. Αντίθετα, όταν η κατανάλωση ενέργειας είναι μεγαλύτερη της πρόσληψης χρησιμοποιείται η αποθηκευμένη ενέργεια, μειώνονται οι αποθήκες λίπους και ελαττώνεται το βάρος. Στην πλειονότητα των παχύσαρκων παιδιών ο σύγχρονος τρόπος ζωής, η αυξημένη πρόσληψη τροφής και κυρίως η ελλιπής άσκηση (το θετικό ισοζύγιο ενέργειας) φαίνεται να είναι τα αίτια. Οι παράγοντες που συμμετέχουν στη δημιουργία των νέων συνθηκών και συμβάλλουν στην αύξηση της παχυσαρκίας στα παιδιά είναι διεθνείς, εθνικοί, κοινοτικοί, σχολικοί, οικογενειακοί και ατομικοί (πίνακες 1-5). Το βελτιωμένο κοινωνικό-οικονομικό επίπεδο των ανθρώπων και η αστικοποίηση άλλαξαν τις διατροφικές συνήθειες (fast food, σοκολάτες, λιπαρά). Ο αυξημένος χρόνος παρακολούθησης τηλεόρασης, ο μειωμένος ελεύθερος χρόνος παιδιών και γονέων, η μετακίνηση μόνο με αυτοκίνητο και ποτέ με τα πόδια ή με ποδήλατο σε συνάρτηση με την απουσία χώρων άθλησης και την εξαφάνιση της αλάνας συμβάλλουν στη μείωση της φυσικής δραστηριότητας.

Ποιες οι επιπλοκές της παχυσαρκίας

Η παιδική παχυσαρκία είναι ένα σοβαρό πρόβλημα αφού συνοδεύεται από σοβαρές επιπλοκές, τόσο άμεσες όσο και απώτερες. Είναι σημαντικός παράγοντας κινδύνου για εμφάνιση σακχαρώδους διαβήτη τύπου 2 (ΣΔ2). Είναι πλέον γνωστό ότι ο ΣΔ 2 και το Μεταβολικό Σύνδρομο έχουν τις ρίζες τους στην παιδική και εφηβική ηλικία. Ο ΣΔ 2, νόσος άγνωστη στα παιδιά και στους έφηβους, αυξάνεται με επικίνδυνο ρυθμό, αποτελώντας το 8-45% των νεοδιαγνωσθέντων περιπτώσεων ΣΔ στις ηλικίες αυτές. Ένα μεγάλο ποσοστό παχύσαρκων παιδιών θα γίνουν παχύσαρκοι ενήλικες και θα ανήκουν στους ασθενείς με Μεταβολικό Σύνδρομο. Ένα ιδιαίτερα ανησυχητικό δεδομένο είναι ο αυξημένος κίνδυνος πρόωρου θανάτου στην ενήλικο ζωή, κυρίως από καρδιαγγειακά νοσήματα, ανεξάρτητα αν ο παχύσαρκος νέος χάσει περιττά κιλά. Προδιαθέτει επίσης για πρώιμη ήβη, πολυκυστικές ωοθήκες, υπογοναδισμό, υπερλιπιδαιμία, υπέρταση, βρογχικό άσθμα, σύνδρομο άπνοιας στον ύπνο, στεατοηπατίτιδα, χολολιθίαση, σπειραματονεφρίτιδα, μυοσκελετικές παθήσεις, ενδοκράνια υπέρταση. Αξιοσημείωτες είναι και οι ψυχολογικές και κοινωνικές επιπτώσεις της παχυσαρκίας. Χαμηλή αυτοεκτίμηση, κοινωνική απομόνωση, τάση για εξαρτήσεις και αυτοκαταστροφή είναι χαρακτηριστικά που συνοδεύουν συχνά τα παχύσαρκα άτομα.

 

Πώς θα αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα;

Το πρώτο βήμα είναι η επίσκεψη στον παιδίατρο και η συζήτηση του προβλήματος. Ο παιδίατρος θα καθορίσει τη σοβαρότητα του προβλήματος και θα αποφασίσει, αν χρειάζεται, τον κατάλληλο εργαστηριακό έλεγχο. Στη συζήτηση με τον παιδίατρο πρέπει να εντοπιστούν τα αίτια του προβλήματος, δηλαδή τα λάθη στις διατροφικές συνήθειες και το έλλειμμα στη σωματική δραστηριότητα.

Λέμε Ναι:

  • Στην κίνηση!

Tο παιδί πρέπει να έχει καθημερινά ευκαιρίες να κινείται, να παίζει, να αθλείται και να περπατάει. Xάρη στην κίνηση, το παιδί καίει περισσότερες θερμίδες. Tο σημαντικότερο, όμως, είναι ότι αποκτά την αίσθηση του σώματός του και των δυνατοτήτων του.

  • Στο οικογενειακό τραπέζι

Όταν ένα παιδί συνηθίζει να τρώει καθισμένο στο τραπέζι μαζί με την υπόλοιπη οικογένειά του, είναι σε θέση να αναγνωρίζει και να σέβεται τα αισθήματα της πείνας και του κορεσμού.

Προσπαθήστε, λοιπόν, να τρώτε οικογενειακά τουλάχιστον ένα γεύμα της ημέρας – όποιο σας εξυπηρετεί καλύτερα, π.χ. το πρωινό ή το δείπνο.

 

  • Στην ποικιλία τροφών

H καθημερινή διατροφή του παιδιού -παχύσαρκου και μη- πρέπει να συνδυάζει τροφές από όλες τις ομάδες τροφίμων (δημητριακά, φρούτα, σαλάτες, γαλακτοκομικά κλπ.). Tα γεύματα που τρώει το παιδί πρέπει να είναι μαγειρεμένα στο σπίτι και όχι «απ’ έξω», ενώ για τα ενδιάμεσα μικρογεύματα συνιστάται ένα φρούτο ή ένα σπιτικό σάντουιτς.

 

  • Στο πρωινό

Σύμφωνα με μελέτες, τα παιδιά που συστηματικά δεν τρώνε πρωινό είναι παχύσαρκα, συγκεντρώνουν περισσότερους παράγοντες κινδύνου καρδιαγγειακών προβλημάτων, παρουσιάζουν μειωμένα επίπεδα σιδήρου και προσλαμβάνουν λιγοστές φυτικές ίνες. Φροντίστε, λοιπόν, το παιδί να καταναλώνει καθημερινά ένα πλήρες πρωινό.

 

  • Στον έλεγχο του βάρους

H σταθεροποίηση του βάρους είναι το πρώτο ζητούμενο. Tο διαιτολόγιο πρέπει να είναι σχεδιασμένο από διαιτολόγο, έτσι ώστε να περιορίζεται η πρόσληψη επιπλέον βάρους, επιτρέποντας την ανάπτυξη του παιδιού καθ’ ύψος (για τα κορίτσια μέχρι τα 12 και για τα αγόρια μέχρι τα 14 περίπου).

 

Λέμε Όχι:

  • Στην τηλεόραση 

Oι πολλές ώρες ενασχόλησης με το κομπιούτερ ή μπροστά στην τηλεόραση έχουν πολλαπλές αρνητικές επιπτώσεις: προάγουν τη σωματική ακινησία, απομονώνουν το παιδί από τον περίγυρό του και το εκθέτουν σε διαφημιστικά μηνύματα ακατάλληλων τροφίμων. Το παιδί δεν πρέπει να κάθεται μπροστά στον υπολογιστή ή την τηλεόραση περισσότερο από μία ώρα την ημέρα.

 

  • Στο φαγητό μπροστά στην τηλεόραση

Tα παιδιά που τρώνε μπροστά στην τηλεόραση το κάνουν από ανία. Γι’ αυτό και δεν σταματούν το φαγητό με το ερέθισμα του κορεσμού.

 

  • Στις «περιττές» θερμίδες

Tα παιδιά έχουν την τάση να προτιμούν τα γλυκά και τις τροφές με πολλές θερμίδες, που στερούνται θρεπτικών συστατικών. Kαλό είναι, λοιπόν, να τους προσφέρετε πιο υγιεινές εναλλακτικές λύσεις, όπως ένα παστέλι, κουλούρι με σουσάμι, σπιτικό κέικ κλπ.

 

  • Στο αδυνάτισμα

Tο παιδί με περιττά κιλά πρέπει να αποφεύγει τις δίαιτες αδυνατίσματος. Tο παχύσαρκο παιδί θα κάνει δίαιτα, όχι όμως για να αδυνατίσει, αλλά για να μείνει σταθερό το βάρος του.

 

Γενικότερα:

  • Αντικαταστήστε τα συσκευασμένα σνακ με υγιεινές εναλλακτικές επιλογές.
  • Αντικαταστήστε τους χυμούς με ολόκληρο το φρούτο.
  • Μην τρώτε ή παραγγέλνετε απέξω συχνότερα από μια φορά την εβδομάδα.
  • Μη χρησιμοποιείτε συγκεκριμένες τροφές ως επιβράβευση ή τιμωρία.

Η σωματική δραστηριότητα πρέπει να είναι καθημερινή, ακόμη και αν πρόκειται για κάποιο παιχνίδι ή περπάτημα. Για να κινητοποιήσουμε τα παιδιά μας πρέπει να κινητοποιηθούμε και εμείς.

 

Πηγή: paidiatros. Gr

Healthtimes.gr

 

 

                                                            

Αυτισμός, τα συμπτώματα και οι τρόποι αντιμετώπισής του.

meltdown-1312488_960_720.jpg

Υπολογίζεται ότι 67 εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως είναι άτομα με αυτισμό, ενώ τα παιδιά που θα διαγνωστούν με αυτισμό φέτος θα είναι περισσότερα από ότι συνολικά τα παιδιά με σακχαρώδη διαβήτη, με καρκίνο και με έιτζ.

 

Του Στέργιου Νότα, d.p.mgr, κλινικού ψυχολόγου, Επιστημονικού Υπεύθυνου Ε.Θ.Μ.Α

Τι είναι ο Αυτισμός;

Ο αυτισμός είναι μια σύνθετη αναπτυξιακή διαταραχή του ανθρώπου. Ανήκει, όπως και το σύνδρομο Άσπεργκερ, σε μια ομάδα διαταραχών γνωστές ως Διαταραχές του Φάσματος του Αυτισμού (ΔΦΑ) και σε μια ευρύτερη κατηγορία, τις Διάχυτες Αναπτυξιακές Διαταραχές.
Στις περισσότερες χώρες συναντάται πιο συχνά από ότι ο παιδικός καρκίνος, σακχαρώδης διαβήτης και το Έιτζ.

Ο αυτισμός παρουσιάζεται σε όλες τις φυλετικές, εθνικές και κοινωνικές ομάδες, και τα αγόρια έχουν τέσσερις φορές μεγαλύτερη πιθανότητα να προσβληθούν από ότι τα κορίτσια.

Ο αυτισμός περιορίζει την ικανότητα ενός ατόμου να επικοινωνήσει και να σχετίζεται με τρίτους, ακόμα και στις περιπτώσεις που η νοημοσύνη του ατόμου είναι υψηλότερη από του μέσου ανθρώπου. Υπάρχουν επίσης εμμονές με την τήρηση αυστηρής ρουτίνας, τις επαναληπτικές κινήσεις και την ενασχόληση με αντικείμενα, καταστάσεις, γεγονότα.

Τα συμπτώματα κυμαίνονται από πολύ ήπια έως αρκετά σοβαρά.

Η διάγνωση των διαταραχών του φάσματος του αυτισμού γίνεται συνήθως με αξιοπιστία γύρω στην ηλικία των 2,5 ετών, ενώ η πρώτη ανίχνευση σε αρκετές περιπτώσεις μπορεί να γίνεται και σε ηλικία 18 μηνών με επιφύλαξη.

Οι γονείς είναι συχνά οι πρώτοι που παρατηρούν κάποιες ασυνήθιστες συμπεριφορές στο παιδί τους ή την αδυναμία του παιδιού να φθάσει σε ορισμένα αναπτυξιακά στάδια ορόσημα-κλειδιά τα οποία αναλογούν στην ηλικία του.

Ορισμένοι γονείς περιγράφουν ότι το παιδί τους διέφερε από την ώρα της γέννησης, ενώ άλλοι αναφέρουν ότι το παιδί τους αναπτυσσόταν κανονικά και ξαφνικά άρχισε να χάνει τις ικανότητές του. Πολλοί παιδίατροι παραβλέπουν τις πρώτες ενδείξεις αυτισμού, με το σκεπτικό ότι η ανάπτυξη του παιδιού θα βελτιωθεί στην πορεία και συνιστούν στους γονείς να τηρήσουν στάση αναμονής.

Τα αποτελέσματα από τις πιο πρόσφατες έρευνες δείχνουν ότι όταν οι γονείς υποψιαστούν ότι κάποιο πρόβλημα υπάρχει με το παιδί τους, τις περισσότερες φορές έχουν δίκιο. Εάν ανησυχείτε για την αναπτυξιακή πορεία του παιδιού σας, μην περιμένετε: μιλήστε με τον ιατρό σας και ζητήστε να εξεταστεί για αυτισμό.

Ενώ πολλοί γονείς προβληματίζονται για τον χαρακτηρισμό ενός νηπίου ως ‘αυτιστικού’, όσο πιο νωρίς γίνει η διάγνωση, τόσο πιο γρήγορα μπορεί να αρχίσει και η παρέμβαση.

Σύμφωνα με τα στοιχεία των ερευνών, η πρώιμη θεραπευτική, εκπαιδευτική παρέμβαση κατά την προσχολική ηλικία μπορεί να βελτιώσει σημαντικά την αντιληπτικότητα, τον δείκτη νοημοσύνης, την ικανότητα κοινωνικής αλληλεπίδρασης και επικοινωνίας πολλών παιδιών με διαταραχές του φάσματος του αυτισμού.

Η παρέμβαση πρέπει να αρχίσει αμέσως μετά την διάγνωση αυτισμού.

Προς το παρόν, δεν υπάρχει κάποιος αποτελεσματικός τρόπος για την πρόληψη του αυτισμού, καμία μέθοδος αντιμετώπισης η οποία να είναι πλήρως αποτελεσματική σε κάθε περίπτωση και καμία θεραπεία με την έννοια που χρησιμοποιείται ο όρος αυτός.

Σε ορισμένες περιπτώσεις η αναπτυξιακή πορεία του ατόμου, η ανάδυση και η απόκτηση ικανοτήτων μπορεί να είναι θεαματική. Σε πολλές από αυτές τις περιπτώσεις τα άτομα διαπρέπουν επαγγελματικά και κοινωνικά.

Κάποια από αυτά τα άτομα δηλώνουν ότι προτιμούν τον ‘αυτιστικό τρόπο σκέψης’ και την ‘αυτιστική κουλτούρα’ και δεν θα τα άλλαζαν με τίποτα.

Ενημέρωση και Δράση

  • Καλύτερη ενημέρωση των γονέων και εκπαίδευση των επαγγελματιών.
  • Πρέπει να δημιουργηθούν οι κατάλληλες προϋποθέσεις για πρώιμη ανίχνευση του αυτισμού
    Μέθοδοι εξέτασης υπάρχουν για μικρά παιδιά ακόμη και 18 μηνών. Η εξέταση δύναται
    να γίνει κατά την τακτική ιατρική εξέταση της υγείας ενός μωρού.
  • Πρέπει να δημιουργηθούν δομές πρώιμης παρέμβασης πιστοποιημένες για την παροχή των υπηρεσιών τους.
  • Πρέπει να υπάρξει συντονισμός των δράσεων και ενεργειών των συναρμόδιων Υπουργείων και κοινωνικών φορέων ώστε να υπάρχει πλήρης κάλυψη των πολλαπλών αναγκών των ατόμων με αυτισμό και των οικογενειών τους.
  • Πρέπει να διασφαλιστεί η ψυχοκοινωνική ένταξη και η δια βίου υποστήριξη των ατόμων με αυτισμό.
  • Πρέπει ο κόσμος να ενημερωθεί καλύτερα, διότι το άτομο με αυτισμό είναι μέλος της κοινότητας, είναι ένας από εμάς, είναι ο συμμαθητής, ο φίλος, ο συνεργάτης, ο γείτονας, ο άνθρωπος της διπλανής μας πόρτας.

 

Πηγή: iatronet.gr