Η κακή διαπαιδαγώγηση και τα ψυχολογικά προβλήματα που δημιουργεί στα παιδιά.

Advertisements

Εξουσιαστική πειθαρχία. Τι είναι και πώς επηρεάζει το μεγάλωμα των παιδιών.

b68b00fc98ee206541039e5e0cdc02a4

Τα παιδιά που φοβούνται να πουν την αλήθεια , για να μην τιμωρηθούν, γίνονται πολύ καλοί ψεύτες!

 

 

Γιατί κάνει κακό στα παιδιά η χρήση tablet.

Για όσους πιστούς της τεχνολογίας και εξαρτημένους χρήστες, διαβάστε τα παρακάτω σχετικά με την αλόγιστη χρήση των tablet ή smartphone και προβληματιστείτε.

Η παραχώρηση συσκευών όπως tablet και smartphones από τους γονείς προκειμένου να καθίσουν ήσυχα τα παιδιά τους, έχει αρνητικές συνέπειες στην ανάπτυξη δεξιοτήτων όπως ο αυτοέλεγχος, αλλά και στην συναισθηματική και διανοητική τους ανάπτυξη και συμπεριφορά, λέει νέα έρευνα που δημοσιεύει πρόσφατα η εφημερίδα Guardian.

Σύμφωνα με ερευνητές του Πανεπιστημίου της Βοστώνης, οι γονείς θα πρέπει να είναι πιο συνετοί όταν δίνουν mobile συσκευές για να αποσπάσουν την προσοχή των παιδιών προσχολικής ηλικίας, καθώς η χρήση τους μπορεί να είναι επιζήμια για την «κοινωνική και συναισθηματική τους ανάπτυξη».

Εξάλλου, όπως προκύπτει από τα πορίσματα της έρευνας, η χρήση διαδραστικών οθονών από παιδιά κάτω των τριών ετών θα μπορούσε να επηρεάσει αρνητικά την ανάπτυξη δεξιοτήτων που απαιτούνται για την επίλυση προβλημάτων, ενώ μακροχρόνια μπορεί να έχει αρνητικό αντίκτυπο στον τρόπο κατανόησης των μαθηματικών.

Οι ερευνητές συνιστούν στους γονείς να περνούν τα παιδιά όσο το δυνατόν λιγότερο χρόνο μπροστά σε μία οθόνη, συμπεριλαμβανομένης της τηλεόρασης, και να αφιερώνουν τουλάχιστον μια ώρα καθημερινά σε δραστηριότητες που περιλαμβάνουν παιχνίδι και αλληλεπίδραση με άλλα μέλη της οικογένειας.

Η επικεφαλής της έρευνας που διεξήγαγε η Ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου της Βοστώνης, Jenny Radesky, δήλωσε χαρακτηριστικά ότι «στην παρούσα φάση, η χρήση των mobile συσκευών δημιουργεί περισσότερα ερωτηματικά παρά απαντήσεις».


Αλληλεπίδραση, επικοινωνία,  κάλυψη του συναισθηματικού κενού.Όταν βλέπεις ένα μικρό παιδί, του οποίου το το tablet έχει γίνει προέκταση του χεριού του, δεν μπορείς παρά να λυπηθείς και να προβληματιστείς για το απέραντο κενό που νιώθει το παιδί αυτό συναισθηματικά, αφού όλος του ο κόσμος είναι πίσω από την οθόνη. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ψυχολόγος για να κατανοήσει ότι αυτό που χρειάζεται είναι ένας άνθρωπος να μιλήσει και στην ουσία αυτό που κάνει με το tablet είναι να προσπαθεί να βγάλει μια κραυγή βοήθειας….

Η καθηγήτρια επιστημών, τεχνολογίας και κοινωνίας, από το Ινστιτούτο Τεχνολογίας Μασαχουσέτης, Sherry Turkle, εξηγεί: Μέσω της συζήτησης με τους άλλους τα παιδιά μαθαίνουν να συνδιαλέγονται και με τον εαυτό τους αλλά και να περνούν χρόνο μόνα τους. Το να μάθει ένα παιδί να περνά χρόνο και μόνο του αποτελεί θεμέλιο λίθο της ανάπτυξής του, από μικρή ηλικία. Και δεν θέλετε τα παιδιά σας να χάσουν αυτό το «μάθημα» επειδή τα ηρεμείτε με μία ηλεκτρονική συσκευή.

Η Turkle έχει μιλήσει με αμέτρητους γονείς, έφηβους και παιδιά σχετικά με την χρήση των gadgets κατά την περίοδο της πρώιμης ανάπτυξης και, όπως λέει, φοβάται πως τα παιδιά που δεν μαθαίνουν στην αληθινή αλληλεπίδραση, η οποία συχνά μπορεί να έχει ελαττώματα και ατέλειες, θα καταλήξουν να πιστεύουν σε έναν κόσμο όπου οι τέλειες, γυαλιστερές οθόνες θα τους δίνουν μία λανθασμένη αίσθηση ακίνδυνης οικειότητας.

Τα παιδιά χρειάζεται να μάθουν να σκέφτονται χωρίς να εξαρτώνται από μία συσκευή. Χρειάζεται να μπορούν να εξερευνούν την φαντασία τους. Να συγκεντρώνουν το μυαλό τους και να γνωρίζουν ποιοι είναι. Έτσι ώστε μία μέρα να σχηματίσουν μία σχέση με έναν άλλον άνθρωπο, χωρίς τον πανικό της ενδεχόμενης μοναξιάς. Αν δεν μάθετε τα παιδιά σας να είναι και μόνα τους, το μόνο που θα μάθουν θα είναι το αίσθημα της μοναξιάς.

Μύθοι και πραγματικότητες:

Όταν λοιπόν οι περισσότεροι γονείς νιώθουν περήφανοι για το τρίχρονο ή τετράχρονο παιδί τους που γνωρίζει με τεράστια ευκολία να χειρίζεται όλα αυτά τα gadgets, πριν βιαστούν να περηφανευτούν, ας σκεφτούν κάτι αντίστροφο: θα επέτρεπαν στην τρίχρονη κόρη τους να βαφτεί με το μακιγιάζ που χρησιμοποιεί η μαμά; Θα άφηναν τον πεντάχρονο γιο τους να καπνίσουν τσιγάρο; Κι όμως, σας φαίνονται ακραία τα παραδείγματα, αλλά για σκεφτείτε πόσο κακό κάνουμε στα παιδιά μας με τόση ακτινοβολία, με τόση παθητικότητα, με τόσες εκπτώσεις που κάνουμε στον ψυχοσυναισθηματικό τους κόσμο!

Πηγή: Blogs.NYTimes

Πηγή: Guardian

Μαμά, υπάρχει Άι-Βασίλης;

8e90ffa83b8af1d0deb47980511e6858

Μαμά, υπάρχει Άι-Βασίλης;

Ο 7χρονος Παύλος γράφει γράμμα στον Άγιο Βασίλη ζητώντας του να μην τον ξεχάσει. Είναι ένα από τα εκατομμύρια παιδιά σε κάθε γωνιά της γης που περιμένουν με ανυπομονησία τον παχουλό ασπρομάλλη γέροντα να ξεκινήσει το μαγικό του ταξίδι στον κόσμο. Ο πιο αγαπημένος σίγουρα άγιος των παιδιών, σε παγκόσμια κλίμακα, αλλάζει όνομα ανάλογα με τη χώρα προέλευσης του παιδιού.

Είναι ο Father Christmas των Άγγλων, ο Santa Claus των Αμερικανών, ο Pre Nol των Γάλλων, ο Sinterklaas των Ολλανδών, ο Weihnachtsmann των Γερμανών, ο Babbo Natale των Ιταλών ή ο Άγιος Βασίλης των Ελλήνων.

6b718a1d8eb79ba985fbec898b88bcf8

Αργά ή γρήγορα όμως οι μικροί μπόμπιρες παρατηρούν ότι ο καλοκάγαθος παππούλης με τη μακριά γενειάδα μοιάζει όλως περιέργως πολύ στον μπαμπά ή στο θείο. Τι γίνεται τότε; Όλο και περισσότεροι γονείς αναρωτιούνται αν είναι καλό για το παιδί τους να πιστεύει στην ύπαρξη του Άγιου Βασίλη, φοβούμενοι ότι στη συνέχεια θα απογοητευθεί, ότι θα θυμώσει μαζί τους επειδή το εξαπάτησαν ή ότι το να συντηρούν την πίστη στον Άγιο Βασίλη δεν συνάδει με την προσπάθειά τους να διδάξουν στο παιδί τους να μην λέει ψέματα.

Οι έρευνες δείχνουν ότι τα περισσότερα παιδιά ανακαλύπτουν την αλήθεια σχετικά με τον Άγιο Βασίλη γύρω στα 6 ή 7 τους χρόνια.

Και αν το δούμε από την σκοπιά της εξελικτικής ψυχολογίας υπάρχει εξήγηση στο γιατί τότε. Σύμφωνα με τον Piaget, είναι η περίοδος που τα παιδιά μεταβαίνουν από το «προεννοιολογικό στάδιο» ανάπτυξης, όπου δεν είναι σε θέση να ξεχωρίσουν την πραγματικότητα από την φαντασία, στο στάδιο των «συγκεκριμένων λογικών διεργασιών» που τους επιτρέπει να κάνουν λογικούς συλλογισμούς σχετικά με τον κόσμο. Γι αυτό και σ αυτή την ηλικία αρχίζουν να αναρωτιούνται «πώς καταφέρνει ο Άγιος Βασίλης να επισκεφθεί όλα τα σπίτια σε μια νύχτα» ή «πώς χωράει από την καμινάδα».

Πάντως όταν τα παιδιά ανακαλύπτουν την αλήθεια αυτοί που απογοητεύονται περισσότερο είναι μάλλον οι γονείς!Αντίθετα, τα περισσότερα παιδιά αντιδρούν με θετικό τρόπο, νιώθοντας μάλιστα και ένα αίσθημα υπερηφάνειας, καθώς θεωρούν ότι η ανακάλυψή τους αυτή τα φέρνει πιο κοντά στον κόσμο των μεγάλων.

Όταν λοιπόν το παιδί μας ρωτάει αν υπάρχει πράγματι Άγιος Βασίλης, δεν χρειάζεται να επιμείνουμε στο ψέμα, προσβάλλοντας τη νοημοσύνη του, αλλά ούτε και να παρουσιάσουμε την ψυχρή αλήθεια των ενηλίκων, λέγοντας ένα ξερό όχι και ισοπεδώνοντας τη φαντασία του. Μπορούμε να αφήσουμε το παιδί να κάνει τη δική του αναζήτηση και να ενδιαφερθούμε να μάθουμε τη δική του άποψη, ρωτώντας για παράδειγμα «εσύ τι πιστεύεις;» ή «γιατί ρωτάς;». Αυτές οι ερωτήσεις μπορούν να αποτελέσουν το έναυσμα για πολύ ενδιαφέρουσες συζητήσεις ανάμεσα στα παιδιά και στους γονείς.

Άλλωστε τα παιδιά έχουν την ικανότητα να μας δείξουν με τον δικό τους τρόπο πότε «δεν χρειάζεται» πλέον να πιστεύουν στον παχουλό άγιο, τουλάχιστον με τον τρόπο που πίστευαν ως τώρα, αρκεί εμείς να τα προσέξουμε. Ας έχουμε πάντως στο μυαλό μας ότι τα παιδιά έχουν ανάγκη μέχρι κάποια συγκεκριμένη αναπτυξιακή φάση -που διαφέρει για το κάθε ένα- να πιστεύουν σε σύμβολα ή μύθους. Το πόσο ενθαρρύνουμε τα όνειρα ή και τις φαντασιώσεις τους, σχετίζεται με την μελλοντική τους δυνατότητα και επιθυμία να ονειρεύονται και να στοχεύουν ψηλά και αν η φαντασία χρειάζεται σε όλες τις ηλικίες, για τα παιδιά είναι απαραίτητη.

Η ιστορία του Άγιου Βασίλη όμως θα μπορούσε να αποτελέσει και ένα πολύτιμο εργαλείο στα χέρια των γονιών στην προσπάθειά τους να διδάξουν στα παιδιά τους αξίες και αρχές, να τους καλλιεργήσουν την επιθυμία να βελτιώνουν τη συμπεριφορά τους, να τα ενθαρρύνουν να ονειρεύονται ένα καλύτερο μέλλον, να προσδοκούν πράγματα και να προσπαθούν γι αυτά. Στον δυτικό κόσμο η ιστορία του Άγιου Βασίλη είναι βασισμένη στη ζωή του Αγίου Νικολάου που δώρισε την περιουσία του στους φτωχούς, ενώ στη χώρα μας ταυτίζεται με τον Μέγα Βασίλειο από την Καισαρεία, που έκανε πολλά φιλανθρωπικά έργα.

Μέσα από αυτές τις ιστορίες, λοιπόν, οι γονείς μπορούν να διδάξουν στα παιδιά τους την αγάπη, τη γενναιοδωρία, την ανιδιοτέλεια, την ελπίδα, τη βοήθεια προς τον συνάνθρωπο, την ισότητα απέναντι στο δικαίωμα να είμαστε ευτυχισμένοι. Βέβαια, ακόμη πιο αποτελεσματικό απ’ το να διηγηθούμε μια ιστορία είναι να κάνουμε πράξη αυτές τις αρχές, δίνοντας οι ίδιοι το παράδειγμα στα παιδιά μας.

Έτσι, οι ημέρες των γιορτών είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να προτείνουμε στο παιδί μας να μαζέψει τα παιχνίδια που δεν χρησιμοποιεί ή κάποια ρούχα που δεν του κάνουν πια και να πάμε μαζί του να τα προσφέρουμε σε παιδάκια που τα έχουν ανάγκη, εξηγώντας του τους λόγους που το κάνουμε. (Στην Ιερισσό, η εκκλησία του Αγίου Νικολάου συλλέγει τέτοιου είδους προσφορές).

Παράλληλα, καλό θα ήταν να μάθουμε στο παιδί μας ότι αυτό που έχει σημασία είναι να το θυμηθεί ο Άγιος Βασίλης και όχι η αξία του δώρου. Αν πάλι το παιδί μας ζητήσει ένα πολύ ακριβό δώρο που δεν έχουμε την οικονομική δυνατότητα να αγοράσουμε, μπορούμε να του εξηγήσουμε ότι αν ο Άγιος Βασίλης ξοδέψει τόσα χρήματα μόνο για το δικό του δώρο, δεν θα του μείνουν αρκετά χρήματα και για τα υπόλοιπα παιδάκια και ότι είναι κρίμα μερικά παιδιά να μην πάρουν δώρο.

Βέβαια, αυτό δε σημαίνει ότι αποθαρρύνουμε το παιδί μας απ το να γράψει ένα γράμμα στον αγαπημένο του άγιο, ζητώντας του αυτό που ονειρεύεται. Κάθε άλλο. Ας το ενθαρρύνουμε και ας πάμε μαζί του στο ταχυδρομείο να στείλουμε το γραμματάκι του. Μ’αυτό τον τρόπο ίσως και να εκπλαγούμε, μάλιστα, διαπιστώνοντας ότι πολλές φορές τα παιδιά κάθε άλλο παρά υλικά πράγματα ζητούν από τον αγαπημένο τους άγιο.

Αντί λοιπόν για ακριβά παιχνίδια, φέτος, με την ευκαιρία της οικονομικής κρίσης και αντί οι γονείς να αισθάνονται ενοχές που δεν μπορούν να χαρίσουν στο παιδί τους το ακριβό δώρο που ζήτησε, μπορούν να περάσουν χρόνο με τα παιδιά τους στολίζοντας το σπίτι ή το χριστουγεννιάτικο δέντρο με αυτοσχέδια στολίδια, που θα αξιοποιήσουν τη δημιουργικότητα και τη φαντασία τόσο των ίδιων όσο και των παιδιών τους, να φτιάξουν γλυκά μαζί με τα παιδιά για να μοσχοβολήσει το σπίτι και κυρίως να περάσουν περισσότερο χρόνο μαζί τους, κάτι που τόσο πολύ τα παιδιά έχουν ανάγκη στις μέρες μας.

Τελικά, αυτό που φαίνεται να θυμούνται οι μικροί μπόμπιρες μεγαλώνοντας δεν είναι τόσο τα ακριβά δώρα που δέχτηκαν, όσο η ατμόσφαιρα που επικρατούσε στο σπίτι, οι μυρωδιές, τα συναισθήματα, τα κάλαντα, η συμμετοχή στις θρησκευτικές τελετές. Άλλωστε ακόμα και το καλύτερο δώρο δεν ικανοποιεί το παιδί όσο μια ζεστή αγκαλιά, όσο η αίσθηση ασφάλειας και προσοχής από τους γονείς του.

Ας αφήσουμε τα παιδιά να ζήσουν τη μαγεία των Χριστουγέννων προσμένοντας τον ερχομό του αγαπημένου τους αγίου. Όσο υπάρχει αγάπη, ελπίδα και δυνατότητα να ονειρεύεσαι «το απίθανο» υπάρχει και Άγιος Βασίλης. Άλλωστε ποιος είπε ότι δεν υπάρχει;

Αρθρογράφος: Ειρήνη Κορδερά
Ψυχολόγος

Κρίση πανικού. Τι είναι και ποια τα συμπτώματα.

 

32684f292b6fff4f2aefb7d2afdf9cb9

Μια κρίση πανικού είναι κάτι που μπορεί να συμβεί στον οποιοδήποτε, αλλά είναι γεγονός ότι είναι πιο επιρρεπείς σε αυτή τα άτομα με αυξημένο άγχος και στρες.

Η κρίση πανικού (panic attack) είναι η απότομη αίσθηση υπερβολικού άγχους ή φόβου, η οποία συνοδεύεται κατά κανόνα από συμπτώματα όπως η ταχυπαλμία, οι μυικοί σπασμοί και η εφίδρωση.


Τι προκαλεί τις κρίσεις πανικού

Όπως συμβαίνει με τις περισσότερες ασθένειες συμπεριφοράς, οι αιτίες της κρίσεις πανικού είναι πολλές. Υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι η κληρονομικότητα παίζει σημαντικό ρόλο στο αν και πόσο συχνά ένα άτομο να υποστεί κρίσεις πανικού. Ωστόσο, υπάρχουν επίσης ενδείξεις ότι ο πανικός μπορεί να είναι μια επίκτητη αντίδραση του οργανισμού και πως οι κρίσεις μπορεί να χτυπήσουν κατά τα άλλα υγιείς ανθρώπους, όταν εκείνοι βιώσουν μια πολύ στρεσογόνο κατάσταση.

Η διαταραχή πανικού (panic disorder) είναι μια ξεχωριστή αλλά σχετική κατάσταση με τις κρίσεις πανικού. Η διαταραχή πανικού είναι ακόμα πιο στενά συνδεδεμένη με την κληρονομικότητα. Ορισμένες ιατρικές παθήσεις, όπως το άσθμα και η καρδιακή νόσος, καθώς και ορισμένες φαρμακευτικές αγωγές, όπως τα στεροειδή και μερικά φάρμακα για το άσθμα, μπορεί να προκαλέσουν κρίσεις άγχους ως σύμπτωμα ή παρενέργεια.

Επειδή τα άτομα με διαταραχή πανικού βρίσκονται σε υψηλότερο κίνδυνο να αναπτύξουν μια ανωμαλία στην λειτουργία της καρδιακής βαλβίδας (πρόπτωση της μιτροειδούς βαλβίδας), θα πρέπει να εξετάζονται πάντα από έναν γιατρό σε κάθε κρίση, επειδή αυτή η πάθηση υποδεικνύει ότι πρέπει να ληφθούν ειδικές προφυλάξεις, ειδικά όταν το άτομο είναι σε θεραπεία για ένα οδοντικό πρόβλημα.

Η επιστημονική έρευνα είναι ασυνεπής μέχρι σήμερα ως προς το αν ορισμένες διατροφικές ελλείψεις (για παράδειγμα η έλλειψη ψευδαργύρου, ή η ανεπάρκεια μαγνησίου) μπορεί να είναι παράγοντες κινδύνου για την διαταραχή πανικού και τις κρίσεις πανικού. Αν και τα πρόσθετα τροφίμων, όπως η ασπαρτάμη, από μόνα τους ή σε συνδυασμό με χρωστικές ουσίες τροφίμων, πιστεύεται ότι παίζουν ένα ρόλο στην εκδήλωση κρίσεων πανικού σε μερικούς ανθρώπους, αυτό δεν έχει επιβεβαιωθεί από κάποια έρευνα μέχρι σήμερα.


Πώς θα καταλάβετε ότι έχετε κρίση πανικού

Η Αμερικανική Ψυχιατρική Ένωση ορίζει την κρίση πανικού ως μια διακριτή χρονική περίοδο έντονου φόβου, αγωνίας, νευρικότητας ή δυσφορίας, κατά την οποία τέσσερα (ή περισσότερα) από τα ακόλουθα συμπτώματα μπορεί να αναπτυχθούν απότομα και να κορυφωθούν μέσα σε διάστημα 10 λεπτών:

-Ταχυπαλμία

-Εφίδρωση

-Μυικοί σπασμοί

-Αίσθημα δύσπνοιας ή πνιγμού

-Αίσθημα ασφυξίας

-Πόνος στο στήθος ή δυσφορία

-Ναυτία ή κοιλιακή δυσφορία

-Αίσθημα ζάλης, αστάθεια, λιποθυμία

-Φόβος απώλειας του ελέγχου

-Φόβος θανάτου

-Μούδιασμα ή μυρμήγκιασμα στο σώμα

-Ρίγη ή εξάψεις

Μερικά από αυτά τα συμπτώματα πιθανότατα θα εκδηλωθούν σε μια κρίση πανικού. Οι κρίσεις αυτές μπορεί να είναι τόσο έντονες, ώστε το άτομο να μην είναι καν σε θέση να εκφράσει στους άλλους τι είναι αυτό που του συμβαίνει.

Ωστόσο, οι κρίσεις πανικού, τα σημάδια κατάθλιψης και το άγχος δεν είναι σημάδια ΑΔΥΝΑΜΙΑΣ. Σημαίνουν ότι εδώ και καιρό προσπαθείς να παραμένεις δυνατή. Να παραμένεις δυνατή στη δουλειά, να στηρίζεις τον άντρα σου και τα παιδιά σου, να έχεις ένα φορτωμένο ωράριο, να πρέπει να ανέχεσαι τον προϊστάμενό σου, να είσαι πάντα χαμογελαστή και συνεργάσιμη, να να να να να να…..Μήπως είναι λοιπόν καιρός να σταματήσει αυτό…..; ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΟΣ!

πηγή: onmed.gr

Το σύνδρομο του «ευερέθιστου αρσενικού».

Έρευνα έκπληξη! Διαβάστε τα παρακάτω και θα δείτε πως η «περίοδος» δεν είναι μόνο γυναικείο προνόμιο. Υπάρχουν και για τους άντρες δύσκολες μέρες, όπου κατακλύζονται από περισσότερο άγχος, έχουν νεύρα και είναι πιο οξύθυμοι και ευερέθιστοι, έχουν λιγούρες και γενικά οι ορμόνες τους παρουσιάζουν διακυμάνσεις!


Νέα βρετανική έρευνα δείχνει ότι ένας στους τέσσερις άντρες πιστεύει ότι βιώνει κάθε μήνα «περίοδο» όπως μια γυναίκα!Η μελέτη που δημοσιεύθηκε το 2012 υπέδειξε ότι οι άντρες εκδηλώνουν συμπτώματα όπως αυτά, που εκδηλώνουν οι γυναίκες πριν την περίοδό τους, χωρίς να παρατηρούνται διαφορές στην ένταση των συμπτωμάτων μεταξύ των δύο φύλων.

Η θεωρία της «αντρικής περιόδου» δεν είναι κάτι καινούργιο, μελετάται εδώ και αρκετά χρόνια από τους επιστήμονες, αρκετοί από τους οποίους υποστηρίζουν ότι τα επίπεδα των ορμονών στον άντρα επηρεάζονται από την κίνηση του φεγγαριού.
Κατά τη δεκαετία του ’50, ο Δανός επιστήμονας Άλλαν Έρσλεβ ανέλυσε δείγματα ούρων από άντρες και διαπίστωσε, ότι τα επίπεδα των ορμονών παρουσίαζαν διακυμάνσεις βάσει ενός κύκλου 30 ημερών. Παρατήρησε επίσης ότι η ανάπτυξη της αντρικής γενειάδας επηρεάζεται από τον κύκλο αυτό.

Τα συμπτώματα στην περίπτωση της «αντρικής περιόδου» είναι παρόμοια με αυτά της γυναικείας περιόδου, δηλαδή κράμπες, κούραση, νευρικότητα, λιγούρες και ευερεθιστότητα.
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας, σχεδόν τα δύο τρίτα των γυναικών των οποίων ο σύντροφος έχει περίοδο δηλώνουν ότι πιστεύουν πως η «αντρική περίοδος» αποτελεί πραγματικό φαινόμενο και όχι αποκύημα της αχαλίνωτης αντρικής φαντασίας! Επίσης, το ένα πέμπτο των γυναικών δηλώνουν ότι ο σύντροφός τους δεν είναι σε θέση να διαχειριστεί την περίοδό του τόσο καλά όσο εκείνες!

36e21f74fd2a58a6c2a702f651d54ff4
Η έρευνα πραγματοποιήθηκε από τη βρετανική ιστοσελίδα εξοικονόμησης χρημάτων vouchercloud.co.uk και περιελάμβανε 2.412 άτομα, άντρες και γυναίκες, που διατηρούσαν μόνιμη σχέση για διάστημα τουλάχιστον 12 μηνών.
Οι απαντήσεις των αντρών συμμετεχόντων (50% από το συνολικό δείγμα) υπέδειξαν ότι περίπου ένας στους τέσσερις (ποσοστό 26%) εκδηλώνουν συμπτώματα που παραδοσιακά έχουν συνδεθεί με την περίοδο. Τα βασικά συμπτώματα που ταλαιπωρούσαν τους άντρες ήταν η οξυθυμία (56%), η κούραση σε μεγαλύτερο από το συνήθη βαθμό (51%) και οι έντονες λιγούρες (47%).
Αρκετοί άντρες δήλωσαν επίσης ότι νιώθουν συνεχώς πείνα (43%), ότι νευριάζουν εύκολα (43%) και ότι έχουν ανεξήγητο φούσκωμα (15%). Μερικοί μάλιστα δήλωσαν πως πιστεύουν ότι έχουν ακόμη και κράμπες περιόδου (5%)!
Οι περισσότερες γυναίκες (περίπου 65%) δήλωσαν πως πραγματικά πιστεύουν ότι ο σύντροφός τους έχει περίοδο όπως και οι ίδιες και ποσοστό 43% παραδέχθηκαν ότι παρέχουν στο σύντροφό τους ειδική υποστήριξη τις… δύσκολες μέρες του μήνα!


Ο Δρ Τζεντ Ντάιαμοντ, συγγραφέας του βιβλίου The Irritable Male (Το Ευερέθιστο Αρσενικό) υποστηρίζει τα παραπάνω ευρήματα, καθώς πιστεύει ότι η περίοδος δεν αποτελεί γυναικείο «προνόμιο». Έχει κάνει εκτενή έρευνα σχετικά με το φαινόμενο αυτό, στο οποίο έχει δώσει την ονομασία «σύνδρομο του ευερέθιστου αρσενικού».
«Θεωρούμε ότι οι γυναίκες λειτουργούν με βάση τις ορμόνες τους ενώ οι άντρες χρησιμοποιούν τη λογική τους», γράφει στο βιβλίο του ο Ντάιαμοντ, «όμως και στους άντρες παρατηρούνται ορμονικές διακυμάνσεις που επηρεάζουν τα επίπεδα ενέργειας, θυμού, ερωτικής διάθεσης και ευερεθιστότητας».


Εάν την επόμενη φορά λοιπόν ο σύντροφός σας έχει νεύρα, παρατηρήστε την συμπεριφορά του γενικότερα και κυρίως δώστε του ελαφρυντικά γιατί σίγουρα αδυνατεί να διαχειριστεί τα ορμονικά σκαμπανεβάμσατα τόσο καλά όσο μια γυναίκα!

ΠΗΓΗ:www.onmed.gr

 

Παραμύθι, ένα πολύτιμο εργαλείο ανάπτυξης του παιδιού!

γράφει η Τσίρου Μαρία

Πες μου ένα παραμύθι…..

Η ανάγνωση παραμυθιών στα παιδιά αποτελεί πολύτιμη πνευματική τροφή και βοηθά στην ανάπτυξη των παιδιών προσχολικής και σχολικής ηλικίας.


 Mια νεαρή μητέρα ρώτησε τον Αϊνστάιν τι θα μπορούσε να κάνει για να προετοιμάσει καλύτερα το πεντάχρονο παιδί της για το σχολείο και τη ζωή. Δείτε τι της απάντησε…

Ήρεμος και χαμογελαστός, ο μεγάλος φυσικός της είπε: «Να του λέτε παραμύθια».

«Καλά τα παραμύθια, αλλά τι άλλο;» απόρησε η νέα μητέρα.

«Πολλά παραμύθια», επέμεινε ο άνθρωπος που σφράγισε τη σύγχρονη επιστήμη. Και όταν η μητέρα ρώτησε τρίτη φορά, κάπως δύσπιστα: «Καλά, εντάξει, αλλά και τι άλλο;», ο Αϊνστάιν είπε πως «δε χρειάζεται τίποτα περισσότερο. Μονάχα κι άλλα παραμύθια. Πάρα πολλά παραμύθια».

Και παρόλο που πολλοί γονείς δεν διαβάζουν παραμύθια στα παιδιά τους, είτε επειδή διαφωνούν με το περιεχόμενο, είτε επειδή δεν συμφωνούν με τα πρότυπα ζωής που δίνουν τα παραμύθια, η αλήθεια είναι ότι τα παιδιά διδάσκονται πολλά πράγματα από τα παραμύθια, αποκτούν κριτική σκέψη, ξεχωρίζουν το καλό από το κακό και διδάσκονται πως με θάρρος, υπομονή και προσπάθεια μπορεί κάποιος να τα καταφέρει στη ζωή του.


Πιο αναλυτικά:

Τα παραμύθια βοηθούν τα παιδιά να νικούν το φόβο

«Τα παραμύθια δεν λένε στα παιδιά ότι υπάρχουν δράκοι. Τα παιδιά ήδη γνωρίζουν ότι δεν υπάρχουν δράκοι. Τα παραμύθια λένε στα παιδιά ότι οι δράκοι μπορούν να ηττηθούν», είχε πει ο Βρετανός συγγραφέας G.K. Chesterton.

Να προετοιμαστούν για τις δυσκολίες της ζωής

Μέσα από τα παραμύθια, τα παιδιά συναντούν προκλήσεις με τις οποίες παλεύουν και οι ενήλικες: την προδοσία, τις ίντριγκες, τους τσακωμούς και τη ζήλια. Είναι οι άσχημες πλευρές της ζωής, που δε λείπουν από τους παραδοσιακούς μύθους και τα παραμύθια.

«Τα παραμύθια επεξεργάζονται τόσες πολλές φοβίες, όχι μόνο προσωπικές, αλλά όλης της κοινωνίας, αλλά το κάνουν με έναν τρόπο ασφαλή, γιατί όλα αυτά συμβαίνουν… μια φορά κι έναν καιρό», εξηγεί η Μαρία Τατάρ, καθηγήτρια στο Harvard College.

Να κάνουν διάλογο

Τέτοιες ιστορίες «ελεγχόμενου φόβου» δίνουν μία θαυμάσια ευκαιρία στους γονείς να συζητήσουν με τα παιδιά τους τις πιο βαθιές τους ανησυχίες και ανασφάλειες από τον πραγματικό κόσμο. Οι φανταστικοί χαρακτήρες συνεισφέρουν θετικά στο διάλογο. Δεν μπορεί να γίνει το ίδιο με μία ταινία, ούτε καν με το θέατρο.

Τα παραμύθια μιλούν μία παγκόσμια γλώσσα

Ορισμένα παραμύθια, όπως η Σταχτοπούτα, υπάρχουν σε πολλές κουλτούρες, αν και με μικρές διαφορετικές πινελιές σε κάθε χώρα. Όλες οι διαφορετικές εκδοχές όμως, μοιράζονται κάτι κοινό: μία σαγηνευτική ιστορία για την ανάγκη να νικήσει το καλό.

Διδάσκουν στα παιδιά τα βασικά στοιχεία ενός διηγήματος, μίας ιστορίας

Τους διδάσκουν τη διαφορά ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα. Ότι οι ιστορίες μπορεί να εξελίσσονται σε άλλο περιβάλλον, σε άλλη χώρα και σε άλλο χρόνο. Ότι οι πρωταγωνιστές έχουν διαφορετικά γνωρίσματα και διαφορετικούς χαρακτήρες.

Εάν το παιδί κατανοήσει αυτές τις διαφορές από πολύ μικρή ηλικία, τότε ενισχύεται η ικανότητά του να κατανοεί τη σχέση αιτίας-αποτελέσματος και να προβλέπει το επόμενο βήμα.

Αναπτύσσουν την παιδική φαντασία

«Όταν εξετάζω τον εαυτό μου και τον τρόπο σκέψης μου, έρχομαι στο συμπέρασμα ότι το χάρισμα της φαντασίας σημαίνει περισσότερα για εμένα από οποιοδήποτε ταλέντο για αφηρημένη, θετική σκέψη. Το να ονειρεύεσαι για όλα τα σπουδαία πράγματα που μπορείς να καταφέρεις, είναι το κλειδί για μια ζωή γεμάτη με θετικότητα. Άφησε τη φαντασία σου να καλπάσει ελεύθερη και δημιούργησε έναν κόσμο στον οποίο θα ήθελες να είσαι μέσα», είχε πει ο Άλμπερτ Αϊνστάιν.

Προσφέρουν ηθικά διδάγματα

Τα παραμύθια θέτουν το ηθικό πρόβλημα της συνύπαρξης του καλού και του κακού (που συμβολίζουν συνήθως οι δράκοι, οι γίγαντες και οι μάγισσες). Συνήθως το καλό υπερισχύει και ο κακός χάνει. Μέσω της ταύτισης με τον ήρωα, το παιδί παίρνει το ηθικό δίδαγμα.

Μην περιμένετε άλλο, αφήστε στην άκρη τα tablet, i-pods, x-box, υπολογιστές και κινητά τηλέφωνα.

Απλά διαβάστε ένα παραμύθι στο παιδί σας…..