Τι είδους μητέρα είσαι;

573995c1fc1fdd0df4938d046a65cd2e

Έχετε σκεφτεί ποτέ τι είδους μητέρα είστε; Έχετε νιώσει σίγουρα το αίσθημα της αβεβαιότητας ως προς αυτά που παρέχετε στα παιδιά σας (υλικά αγαθά και μη)και μάλλον μερικές φορές νιώθετε ανεπαρκείς ή ότι πολύ απλά δεν είστε «καλές μητέρες».

Όμως ,πέρα από όλα αυτά και πέρα από αυτά που πιστεύετε εσείς για τον εαυτό σας ως προς τον μητρικό σας ρόλο, σας παραθέτω, ύστερα από προσωπική έρευνα, τα είδη της μητέρας. Διαβάστε και ελπίζω να ταυτιστείτε με κάποιο από αυτά ή να βρείτε συνδυαστικά στοιχεία σε περισσότερα από ένα είδη μητέρας. Το μόνο βέβαιο είναι, ότι η διαμόρφωσή μας ως μητέρες και η εξέλιξη του ρόλου μας σχετίζεται άμεσα με τη σχέση που είχαμε εμείς με τη μητέρα μας καθώς επίσης και με τα βιώματά μας ως παιδιά.


Η τελειομανής μητέρα ή αλλιώς φιλόδοξη είναι αυτή που θέλει να γίνονται τα πράγματα τέλεια, να φαίνεται μια όμορφη εικόνα του σπιτιού της αλλά και της ίδιας προς τα έξω και δεν συγχωρεί εύκολα τα λάθη. Τείνει πολλές φορές να γίνεται απορριπτική, όχι μόνο ως προς τους γύρω της αλλά και ως προς τον εαυτό της. Πασχίζει πάντα για το «φαίνεσθαι» και χάνει την ουσία και την ανθρώπινή της πλευρά. Τα παιδιά μιας τέτοιας μητέρας έχουν συνέχεια άγχος να τα καταφέρουν και να ικανοποιήσουν την μητέρα τους. Δυστυχώς τα παιδιά μεγαλώνοντας δεν εδραιώνουν μια καλή σχέση με τη μητέρα τους, αλλά αντιθέτως την απορρίπτουν.


Η κολλητή μητέρα είναι αυτή που θέλει να είναι φίλη με τα παιδιά της και αρνείται το γεγονός πως έχει γίνει μητέρα και πρέπει να αναλάβει το ρόλο της μάνας καθώς επίσης τις ευθύνες και την οριοθέτηση των παιδιών της. Προσπαθεί να καλύψει τα συναισθηματικά της κενά μέσω των παιδιών της, που αναγκάζονται να μεγαλώσουν πριν την ώρα τους και να αναλάβουν μόνα τους τη ζωή τους. Η μητέρα αυτή συνήθως είναι μια γυναίκα που παντρεύτηκε σε μικρή ηλικία και αρνείται τη νέα κατάσταση. Τα παιδιά στην ουσία μεγαλώνουν μην έχοντας ένα πρότυπο μητρικής φιγούρας.


Η χαώδης μητέρα ή αλλιώς αβέβαιη είναι το πιο χαοτικό μοντέλο που υπάρχει καθώς είναι πάντα υπερβολική, φορτίζεται συναισθηματικά, έχει πολύ θυμό μέσα της και δημιουργεί στο μυαλό της πλαστές και φανταστικές καταστάσεις δημιουργώντας προβλήματα στους γύρω της. Φυσικά τα παιδιά μιας τέτοιας μητέρας υποφέρουν, δεν έχουν πρόγραμμα, δεν νιώθουν σταθερότητα και δυστυχώς είναι επιρρεπή στο να αναζητήσουν σε ξένους συναισθηματική πληρότητα κάτι το οποίο μπορεί να είναι πολύ επικίνδυνο!


Η εγωίστρια μητέρα είναι αυτή που όπως φανερώνει και ο τίτλος σκέφτεται μόνο τον εαυτό της. Αρνείται να εντρυφήσει στον μητρικό της ρόλο και συμπεριφέρεται σαν να μην έχει παιδί ή παιδιά(συνεχίζει να κάνει την ζωή που έκανε, να βγαίνει, να ξενυχτάει, να συμπεριφέρεται με ανωριμότητα γιατί πολύ απλά δεν έχει αποδεχτεί το ρόλο της). Τέτοιου είδους μητέρες έχουν συνήθως μόνο ένα παιδί το οποίο και αυτό μεγαλώνει νιώθοντας το απέραντο κενό της μητέρας γιατί συνήθως μεγαλώνει με τον παππού και τη γιαγιά!


Η υπερπροστατευτική μητέρα είναι αυτή που νομίζει πως, αν τα κάνει αυτή όλα για τα παιδιά της, τότε αυτά θα είναι ευτυχισμένα! Έτσι, τα ντύνει αυτή, κι ας μπορούν και μόνα τους, τα ταΐζει στο στόμα και είναι στο σπίτι για να τα υπηρετεί. Αυτού του είδους η μάνα θέλει να ξέρει τα πάντα που συμβαίνουν σε σχέση με τα παιδιά της, δεν τους αφήνει χώρο να αναπνεύσουν και να αναπτυχθούν, ελέγχει τις  παρέες τους, επεμβαίνει σε οποιαδήποτε μικροδιαφορά μπορεί να έχουν με κάποιο άλλο παιδί, ακόμη τσακώνεται ή απειλεί τα άλλα παιδιά, που μπορεί να παίζουν με τα παιδιά της. Η μάνα αυτή τα συνοδεύει ως το σχολείο και κάθεται εκεί μέχρι να μπουν μέσα για μάθημα, δεν τα αφήνει λεπτό μόνα τους. Η μητέρα αυτή προκαλεί απίστευτο άγχος στα παιδιά της, τα οποία, μεγαλώνοντας, μετατρέπονται σε δυσλειτουργικά όντα μην μπορώντας να τα βγάλουν πέρα μόνα τους.


Η ιδανική μητέρα ή αλλιώς η πλήρης μητέρα είναι αυτή που δεν είναι τέλεια αλλά έχει δεχτεί το ρόλο της ως μητέρα. Είναι αυτή που βάζει όρια στα παιδιά της μιλώντας και εξηγώντας τους προσπαθώντας να τα κάνει αυτόνομες προσωπικότητες. Τους δείχνει με τη συμπεριφορά της πως δεν είναι ανάγκη να είναι τέλεια αλλά να προσπαθούν και, μάλιστα, πολλές φορές, ζητάει και συγγνώμη από τα παιδιά της εάν κρίνει πως έκανε κάτι λάθος. Η ιδανική μητέρα προσπαθεί να ασχολείται μαζί τους και μέσα από δραστηριότητες να τα συμβουλεύει και να τα νουθετεί έτσι ώστε, βγαίνοντας στην κοινωνία, να μην την έχουν ανάγκη και να γνωρίζει και η ίδια ότι μπορεί να τα εμπιστευτεί. Μέσα από τα όρια που τους βάζει από μικρή ηλικία, τους διδάσκει κάποιες αξίες όπως η ειλικρίνεια, η τιμιότητα, η φιλία, η πίστη, η εμπιστοσύνη….

Τα παιδιά αυτά μεγαλώνουν σε ένα όμορφο περιβάλλον περιτριγυρισμένα από αγάπη. Γνωρίζουν πως, ακόμη κι αν υπάρχει ένα πρόβλημα, θα το αντιμετωπίσουν. Δεν πελαγώνουν με τη παραμικρή δυσκολία και μαθαίνουν να αντεπεξέρχονται στις δύσκολες καταστάσεις.

Γενικά πρέπει να γνωρίζουμε όλες οι μανάδες πως:

Σύμφωνα με πολλούς ψυχολόγους, μία μητέρα κάνει μεγάλο κακό σε ένα παιδί όταν μαθαίνει να το ταΐζει στο στόμα, το βοηθάει να ξεκουμπώσει ένα κουμπί και γενικότερα, επεμβαίνει σε κάθε δραστηριότητα που πρέπει να αναπτύξει μόνο, στα πρώτα βήματα της ζωής του. “Η μυοκινητική ανάπτυξη ενός παιδιού είναι το ζητούμενο, και εμποδίζεται όταν εμείς κάνουμε κάτι που πρέπει να κάνει το ίδιο για να μάθει”, αναφέρει η Ιταλίδα παιδαγωγός, Μαρία Μοντεσόρι.

Advertisements

Μήπως είσαι ενοχική;

215d7844adc783ec7569ffd1e6f1fe07

 

Η ενοχή είναι ένα διαβρωτικό συναίσθημα το οποίο συχνά εμφανίζεται στο θεραπευτικό πλαίσιο μιας και επηρεάζει τόσο την εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας, όσο και πολλές αποφάσεις της ζωής μας.

Έχεις αναρωτηθεί ποτέ γιατί είσαι ενοχική;
Τι δείχνει αυτό το χαρακτηριστικό για εμάς και τι σχέση έχει με τις πρώιμες παιδικές μας εμπειρίες;


Η ενοχή είναι συνήθως γένους θηλυκού και μας ταλαιπωρεί καθημερινά. Ενοχές, όταν θα πάμε για καφέ,αντί να δουλέψουμε. Ενοχές, όταν θα αφήσουμε το παιδί για να πάμε μια βόλτα στα μαγαζιά. Ενοχές, όταν δεν θα κάνουμε αυτό που μας ζήτησε σαν χάρη η μητέρα μας. Έχεις σκεφτεί ποτέ γιατί όλες αυτές οι ενοχές;


Ντροπή ή ενοχή;
Είναι σημαντικό να γίνει μια σαφής διάκριση ανάμεσα σε αυτούς τους δυο όρους. Η ντροπή αναφέρεται στον εαυτό μας και επηρεάζει άμεσα την αυτοεκτίμησή μας. Αισθανόμαστε ντροπή για τις σκέψεις μας, για τα συναισθήματά μας ή τις συμπεριφορές μας ακόμα και αν αυτές δεν έχουν επίπτωση σε κάποιον άλλον. Το να αισθανόμαστε ντροπή σε φυσιολογικά πλαίσια είναι θεμιτό, μιας και εξελίσσει τη προσωπικότητα μας. Τόσο η απουσία της όσο και η υπερβολή της είναι άλλωστε ένδειξη παθολογίας.


Η ενοχή από την άλλη είναι κυρίως ασυνείδητη και σχετίζεται άμεσα από την ανάγκη μας να μας αποδεχτούν οι άλλοι.
Γεννάται όταν οι πράξεις μας έρχονται σε σύγκρουση με τα πιστεύω μας και τον ηθικό μας κώδικα, ή όταν κάνουμε κάτι που έχει κάποιο αντίκτυπο στον άλλο. Η υγιής – λειτουργική ενοχή είναι εκείνη που μας οδηγεί να μαθαίνουμε από τα λάθη μας, ενώ η δυσλειτουργική ενοχή μας καθηλώνει και δεν μας επιτρέπει να εξελιχθούμε σαν προσωπικότητες.


Προσωπικότητα της ενοχικής γυναίκας

Μια ενοχική γυναίκα προσπαθεί συχνά (αν όχι συνεχώς) να ευχαριστήσει τους άλλους και για αυτό δύσκολα λέει ‘όχι’ όταν της ζητηθεί κάτι. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να έχει ένα βαθύ παράπονο ότι τα κάνει όλα μόνη της και ότι είναι πολύ κουρασμένη. Είναι συνήθως τελειομανής και η ηθική είναι ιδιαίτερα σημαντική στη ζωή της.

Επειδή όμως είναι αρκετά ελεγκτική, είναι πιθανό να ορίζει την ηθική ορθότητα των λέξεων και των πράξεων της με βάσει το πόσο μπορεί να ελέγξει αυτές τις συμπεριφορές.

Όταν κάτι δεν πάει καλά, δύσκολα κατηγορεί  τους άλλους ενώ εύκολα κατηγορεί τον εαυτό της.

Για αυτό, η ‘τέλεια’ απόφαση θα είναι εκείνη που θα είναι απαλλαγμένη από την ενοχή και την αβεβαιότητα. Αν σχετιστεί με χειριστικά και ευφυή άτομα, ενδεχομένως οι άλλοι να ‘πατάνε’ στα ενοχικά της κομμάτια και να την εκμεταλλεύονται. Τέλος, είναι πιθανό να είναι ένα βαθιά θρησκευόμενο άτομο, με πολύ υψηλά το θεσμό του γάμου.


Πού βρίσκονται οι ρίζες της ενοχής;

 

Πολλοί θεωρητικοί έχουν ασχοληθεί με το θέμα της ενοχής μιας και η ανάπτυξη αυτής θεωρείται ιδιαίτερα σημαντικό εξελικτικό στάδιο. Ο Freud υποστηρίζει ότι το συναίσθημα της ενοχής είναι αποτέλεσμα ενός πολύ ισχυρού υπερεγώ, το οποίο είναι το τμήμα της προσωπικότητάς μας που διακυβεύεται από τους ηθικούς κανόνες και τα πρέπει. Είναι ένας εσωτερικός κριτής απαραίτητος για την υγιή ανάπτυξη του παιδιού που ορίζει το σωστό από το λάθος. Το υπερεγώ αναπτύσσεται γύρω στα 3 με 5 έτη, όπου το παιδί ορθά ακούει το πρώτο ηχηρό ‘μη’ από τους γονείς του. Αυτό το κομμάτι της προσωπικότητάς μας όμως εμπλουτίζεται δια βίου από τις απαιτήσεις μιας δυναμικής μητέρας, την αυστηρότητα και τα όρια του πατέρα, τη πειθαρχία που επιβάλλεται στο σχολείο και την έννοια του ‘κακού’ της θρησκείας. Έτσι, η ζωή μας καθοδηγείται από την ηθική, τους κοινωνικοί κανόνες και την επιθυμία μας να ευχαριστούμε τους άλλους (πρωτίστως τους γονείς μας), με αποτέλεσμα να αισθανόμαστε ενοχές αν παρεκκλίνουμε από όλα αυτά.

Μια παρόμοια σκέψη είχε εκφράσει ο Piaget (η θεωρία του οποίου θεωρείται θεμέλιος λίθος στην αναπτυξιακή ψυχολογία) και ο οποίος αναφέρει ότι το παιδί αναπτύσσει το συναίσθημα της ενοχής ανάμεσα στο 4 και 6 έτος της ζωής του, διότι τότε ξεκινάει να παίρνει πρωτοβουλίες για τη ζωή του (τι θα φορέσει, με ποιο παιχνίδι θα παίξει κλπ). Αν λοιπόν οι γονείς του σε αυτή τη περίοδο είναι πολύ επικριτικοί ή πολύ αυταρχικοί, το παιδί θα ξεκινήσει να αισθάνεται συχνά ενοχή για τις κινήσεις που ξεκινάνε από το ίδιο.

πηγή: http://www.ladylike.gr

 

Εθισμός στα ηλεκτρονικά παιχνίδια.

b0653fd05b180642bbda8d35da97a3b6

Μια κωμικοτραγική ιστορία.

Ώρα 15:00. Πριν από λίγο γύρισε από το σχολείο. Πρέπει να φάει και να διαβάσει αφού σε δυο ώρες έχει φροντιστήριο. Σε λιγάκι όμως, διότι τώρα πρέπει να ανοίξει τον υπολογιστή. Τον περιμένουν οι υπόλοιποι παίκτες στο τελευταίο  online παιχνίδι που έχει ανακαλύψει. Είναι κρίσιμη η φάση: είναι έτοιμος να κατατροπώσει τους αντιπάλους του, κερδίζοντας τους πύργους τους. Θα παίξει μισή ώρα και μετά θα κάνει όσα άλλα πρέπει.

Ώρα 17:15. Ποπό! Μόλις πήρε είδηση ότι έχασε το φροντιστήριο. Ευτυχώς που λείπουν οι γονείς του και δεν θα το καταλάβουν. Θα παίξει λίγο ακόμη και μετά θα κάνει όλα τα υπόλοιπα που πρέπει. Δεν έχει φάει κιόλας…..

Ώρα 21:00. Μόλις μπήκαν οι γονείς του. Ωραία, θα τον βρουν στο δωμάτιό του και θα πιστέψουν ότι διαβάζει. Θα διαβάσει δηλαδή αλλά όχι ακόμη, σε λίγο. Τώρα το παιχνίδι βρίσκεται σε κρίσιμη καμπή.

Ώρα 9:00 το πρωί της επόμενης ημέρας. Πέρασε σχεδόν όλη τη νύχτα ξύπνιος επειδή κάποια στιγμή, και ενώ γινόταν χαμός στο παιχνίδι, «κράσαρε» ο υπολογιστής του. Δεν έφαγε, δεν διάβασε σχεδόν δεν κοιμήθηκε αλλά κατάφερε να τον φτιάξει και να περάσει μια πολύ δύσκολη πίστα. Πριν από λίγο, όταν μπήκε  στο δωμάτιό του έξαλλος ο πατέρας  του για να του ζητήσει το λόγο που έχασε την πρώτη ώρα στο σχολείο, εκείνος προσπάθησε να του εξηγήσει για το «κρασάρισμα» του εργαλείου…. (απέκρυψε βέβαια τα υπόλοιπα για τις ατελείωτες ώρες διαδικτυακού παιχνιδιού). Ο πατέρας τον κοίταξε με το γνωστό ύφος «σε τι γλώσσα μου μιλάς;» και του είπε: «Στη μάνα σου το είπες;»

Μπορεί ένα παιδί σχολικής ηλικίας να εθιστεί στη χρήση ηλεκτρονικών παιχνιδιών; Το επάγγελμα της δασκάλας μου επιτρέπει τα τελευταία χρόνια να βλέπω τη διαφορά των μαθητών που κάνουν παρατεταμένη ή συστηματική χρήση ηλεκτρονικών παιχνιδιών. Με μαθηματική ακρίβεια πιστεύω ότι πολλά από τα παιδιά αυτά οδηγούνται στην εξάρτηση και ιδιαίτερα ευάλωτα είναι τα αγόρια ηλικίας 8-18 ετών. Το κακό είναι ότι παρατηρείται εθισμός και στους ενήλικες όπου και πάλι τα πρωτεία διεκδικούν οι άντρες. Διαβάστε τα παρακάτω και ίσως μπορείτε να βοηθήσετε κάποιον ή να τον αποτρέψετε από τον εθισμό…


             Συμπτώματα:

  • Εξιδανίκευση του μέσου: Ο χρήστης θεωρεί τον υπολογιστή ή το Διαδίκτυο το σημαντικότερο κεφάλαιο της ζωής του.
  • Αλλαγή διάθεσης: Στους εθισμένους στα ηλεκτρονικά παιχνίδια παρουσιάζεται αύξηση της παραγωγής του νευροδιαβιβαστή του εγκεφάλου ντοπαμίνη, η οποία συνδέεται με την ευχαρίστηση.
  • Ανοχή: Το άτομο χρειάζεται όλο και περισσότερες ώρες χρήσης του ηλεκτρονικού για να νιώθει ευχαρίστηση.
  • Ψυχολογικά συμπτώματα:
  • Αίσθηση ευφορίας όταν βρισκόμαστε στον υπολογιστή.
  • Είμαστε ανίκανοι να σταματήσουμε.
  • Αποζητούμε όλο και περισσότερο χρόνο στον υπολογιστή.
  • Παραμελούμε οικογένεια και φίλους.
  • Νιώθουμε κενοί, θλιμμένοι και οξύθυμοι όταν δεν βρισκόμαστε στον υπολογιστή.
  • Λέμε ψέματα στην οικογένειά μας και στους φίλου μας για τις δραστηριότητές μας.
  • Αντιμετωπίζουμε προβλήματα με τη δουλειά και το σχολείο.

              Σωματικά συμπτώματα:

  • Διατροφικές διαταραχές.
  • Διαταραχές στον ύπνο και στις αλλαγές συνηθειών ύπνου.
  • Μυοσκελετικές παθήσεις όπως σκολίωση.
  • Μειωμένη αθλητική δραστηριότητα.
  • Ξηρά μάτια ή μυωπία.
  • Ημικρανίες.
  • Παραμέληση προσωπικής υγιεινής.

Πώς μπορούν οι γονείς να βοηθήσουν;

  • Να μιλούν και να μοιράζονται με τα παιδιά τις ανησυχίες τους.
  • Να μην χρησιμοποιούν την απαγόρευση ως λύση καθώς το απαγορευμένο εύκολα μετατρέπεται σε γοητευτικό αντικείμενο και μαγνητίζει την περιέργεια των παιδιών.
  • Να κατανοήσου ότι η χρήση ηλεκτρονικών παιχνιδιών είναι σημείο των καιρών μας και να το αποδεχτούν, προσπαθώντας όμως να ελέγχουν την ποιότητα της θεματολογίας και την διάρκεια έκθεσης του παιδιού τους σε αυτά.
  • Να ωθήσουν τα παιδιά σε άλλες δραστηριότητες όπως αθλητισμός, διάβασμα, τέχνη.
  • Να έχουν ανοιχτές τις κεραίες τους για ίχνη εξάρτησης ώστε να συμβουλευτούν άμεσα έναν ψυχολόγο.

Όσον αφορά στην εξάρτηση ενός ενήλικα από τα ηλεκτρονικά παιχνίδια ή από τον υπολογιστή, αυτό είναι ένα θέμα που χρήζει μεγάλης προσοχής. Δυστυχώς το φαινόμενο που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια σε οικογένειες με προβλήματα, είναι πως συνήθως ο ένας από τους δυο γονείς περνά πολλές ώρες μπροστά από έναν υπολογιστή. Το ζευγάρι απομονώνεται, η επαφή και η επικοινωνία χάνεται, οι δραστηριότητες με τα παιδιά αρχίζουν και εκλείπουν και ο ένας εκ των δύο φορτώνεται όλες τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις αφού ο άλλος είναι απορροφημένος στον υπολογιστή. Έτσι ξεκινάει ένας φαύλος κύκλος με τσακωμούς και με εντάσεις που κάθε άλλο παρά καλό μπορούν να κάνουν στην ψυχοσύνθεση  του παιδιού.

Πηγές:

www. ΕΦΗΒΕΙΑ. gr

Ένθετο υγεία από την εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ» ( από την ψυχολόγο Κα Μυρσίνη Κωστοπούλου).

 

 

Μάνα, μανούλα, μαμά, μαμάκα, mom, mommy, mum, mother……

Κάθε δεύτερη Κυριακή του Μαΐου γιορτάζουμε την γιορτή της μητέρας και, παρόλο που είναι μια γιορτή με τεράστια εμπορική διάσταση τα τελευταία χρόνια, δεν πρέπει να ξεχνάμε την ουσία της γιορτής. Η γιορτή αυτή, που μιλάει για την αγάπη της μάνας προς τα παιδιά αλλά και από τα παιδιά προς την μάνα, εορτάζεται καθημερινά.

Όταν ένα κορίτσι γίνεται μάνα είναι ευλογία, όπως είναι και ευλογία οι πρώτες στιγμές που συνειδητοποιεί μια νέα μητέρα πως, όλα όσα της έλεγε η μητέρα της μικρή για να την μεγαλώσει, βγαίνουν αληθινά. Το έχουμε βιώσει όλες οι νέες μητέρες αλλά εγώ σας παραθέτω μια συγκινητική ιστορία για την αγάπη μιας μητέρας. Θυμάμαι και η δική μου μητέρα, που ήταν δασκάλα, πόσες ιστορίες μου έλεγε για την αγάπη της μάνας…… Σε ευχαριστώ για όλα μαμά…….

            Κάποτε σε μια φτωχική γειτονιά, ζούσε μια μητέρα με το μικρό μονάκριβο παιδί της. Ένα μικρό αγόρι μόλις τεσσάρων ετών. Ο  μικρός όμως είχε πρόβλημα με την εικόνα της μητέρας του! Ντρεπόταν πολύ για την όψη της μητέρας του κι ώρες-ώρες την μισούσε, επειδή εκείνη είχε ένα μάτι κι εκείνος την έβλεπε σαν τέρας!

Κάθε φορά που κυκλοφορούσε με την μητέρα του μαζί ένιωθε πολύ άβολα. Δεν ήθελε να τον βλέπει ο κόσμος μαζί της.

Μια μέρα, όταν ακόμη πήγαινε στο δημοτικό, εκείνη πέρασε το διάλειμμα να του πει ένα «γεια» κι’ εκείνος ένιωσε πολύ ταπεινωμένος! Πώς μπόρεσε να του φερθεί έτσι, αναρωτιόταν. Την αγνόησε. Της έριξε μόνο ένα βλέμμα όλο μίσος κι έτρεξε μακριά! Την επόμενη ημέρα ένας από τους συμμαθητές του φώναξε: «Ρε σύ, η μάνα σου έχει μόνο ένα μάτι… σαν Κύκλωπας!». Ήθελε να πεθάνει! Ήθελε να εξαφανιστεί! Κι’ όταν γύρισε σπίτι του, της είπε: «Αν είναι όλοι να γελάνε μαζί μου εξαιτίας σου, τότε καλύτερα να πεθάνεις!».

Η μητέρα του σιώπησε και δεν του απάντησε.

Όταν χρειαζόταν να πάει εκείνη στο σχολείο το παιδί εξαφανίζονταν. Να μην την συναντήσει. Να μην τον δουν οι συμμαθητές του μαζί της. Επειδή όλοι θα τον κορόιδευαν. «Η μονόφθαλμη, ο Κύκλωπας» θα του έλεγαν.

Βλέπεις η μητέρα του είχε μόνο ένα μάτι. Η θέση του άλλου ματιού ήταν πάντα κλειστή.
Σαν τάφος.

«Σου έχω πει να μην έρχεσαι στο σχολείο! Τι δεν καταλαβαίνεις;» της έλεγε κάθε φορά και κλεινόταν στο δωμάτιο του χτυπώντας πίσω του την πόρτα.

Ένα πρωινό καθώς ο μικρός πήγε στη κουζίνα για το πρωινό του, είδε την μητέρα του να κλαίει ήσυχα. Σαν απαλή βροχούλα.

Δίχως να της μιλήσει τότε βγήκε απ’ τη κουζίνα. Επέστρεψε στο δωμάτιο του κι εκεί υποσχέθηκε στον εαυτό του να γίνει μεγάλος, επιτυχημένος και να ξεφύγει απ’ τη μονόφθαλμη μάνα του και τη μεγάλη φτώχεια τους.

Χωρίς να υπάρχει εναλλακτική λύση, αναγκαστικά μεγάλωνε μαζί της, αλλά ποτέ δεν την δέχτηκε και δεν της επέτρεπε να πάει στο σχολείο να ρωτήσει γι’ αυτόν. Ούτε και την παρουσίαζε στους φίλους του, γιατί ντρεπόταν πολύ με την αναπηρία της μητέρας του.

«Δεν μ’ ένοιαζε τι έλεγα ή τι αισθάνονταν εκείνη, γιατί ήμουν πολύ νευριασμένος», έλεγε πολλά χρόνια μετά σ’ ένα φίλο του. «Ήθελα να φύγω από εκείνο το σπίτι και να μην έχω καμία σχέση μαζί της. Διάβασα πάρα πολύ και σκληρά με σκοπό να φύγω μια μέρα μακριά της για σπουδές. Και τα κατάφερα. Μα λίγο μετά ήρθε κι’ έπιασε αυτή τη δουλειά στη φοιτητική λέσχη. Δεν μπορούσε να πάει κάπου αλλού;»

Η μητέρα του είχε πιάσει δουλειά σαν μαγείρισσα στη φοιτητική λέσχη, της σχολής που σπούδαζε. Μαγείρευε για τους φοιτητές για να βγάζει τα έξοδά τους.

Το παιδί δεν ήθελε να του μιλάει, για να μην μαθαίνουν ότι είναι το παιδί μιας μητέρας με ένα μάτι, μιας μονόφθαλμης.

Οι φοιτήτριες έφευγαν γρήγορα, όποτε την έβλεπαν να βγαίνει απ’ την κουζίνα κι’ έλεγαν πως δεν άντεχαν το θέαμα και πως τους προκαλούσε μια ανυπόφορη ανατριχίλα.

Τα χρόνια όμως πέρναγαν, το παιδί τελείωσε τις σπουδές του, και κανείς δεν είχε γνωρίσει τη μητέρα του, γιατί την είχε καλά κρυμμένη.

Το παιδί  εργάστηκε σκληρά. Μετακόμισε σε άλλη πόλη. Έγινε πετυχημένο στέλεχος μιας μεγάλης εταιρείας και ήρθε η ώρα που ο νεαρός αυτός γνώρισε την σύντροφο της ζωής του και έκανε οικογένεια και παιδιά.

Τώρα ζει σ’ ένα σπίτι που δεν του θυμίζει καθόλου εκείνο της μητέρας του, αλλά ουδέποτε τους ανάφερε για εκείνη.

Το μόνο που τους είχε πει, είναι ότι δεν έχει μητέρα…

Για όλα αυτά δεν είπε τίποτε στην μητέρα του.

Και για τη μάνα του, λοιπόν, τσιμουδιά σε κανέναν!

Αυτός όμως πήγαινε πότε-πότε κρυφά και την έβλεπε στην φτωχική της παράγκα.

Κάποτε, όμως, έκανε καιρό να πάει να την δει κι η υπέρμετρη αγάπη της μάνας, για το μονάκριβο παιδί της, την έκανε να εντοπίσει πού βρισκόταν το παιδί της. Έφτασε μέχρι την πόρτα του σπιτιού του και στη συνέχεια με φόβο κτύπησε το κουδούνι.

Τότε η υπηρέτρια άνοιξε την πόρτα και τα παιδιά που ήταν εκεί, αντίκρισαν μια ζητιάνα γυναίκα με το ένα μάτι κι απ’ το φόβο τους άρχισαν να φωνάζουν και να κλαίνε.

Δεν είχαν ξαναδεί ποτέ τους τέτοια «άγρια» όψη και φυσικά η στάση τους ήταν δικαιολογημένη.

Σαν στοργικός πατέρας εκείνος έτρεξε να δει τι συμβαίνει κι’ όταν την είδε άρχισε να φωνάζει έξαλλος:

– «Τι γυρεύεις εδώ; Δεν σου είπα να μην έρθεις ποτέ στο σπίτι μου; Δεν θέλω να σε δουν τα παιδιά μου, η γυναίκα μου, ούτε κι ο κοινωνικός μου περίγυρος! Δεν έχεις καμιά δουλειά εδώ! Τ’ ακούς;»

– «Συγγνώμη κύριε, μάλλον έκανα λάθος στο σπίτι» του είπε εκείνη κι εξαφανίστηκε, χωρίς να καταλάβουν τα μικρά, πως ήταν η γιαγιά τους.

Η πικραμένη μάνα, σιωπηλή και με ανάμεικτα συναισθήματα, χαράς, που ξανάδε το παιδί της και λύπης για την όλη συμπεριφορά του, πήρε τον δρόμο της επιστροφής.

Πέρασαν χρόνια και μια μέρα ο γιός έλαβε μια επιστολή-πρόσκληση για τη σχολική συγκέντρωση της τάξης του απ’ το σχολείο του, που θα γινόταν στην πόλη που γεννήθηκε!

Είπε ψέματα στη γυναίκα του, ότι τάχα θα έκανε ένα επαγγελματικό ταξίδι και πήγε.

Όταν τελείωσε η συγκέντρωση των συμμαθητών, πήγε στο σπίτι που μεγάλωσε, μόνο και μόνο από περιέργεια.

Πλησίασε και χτύπησε την ερειπωμένη πόρτα, αλλά απόκριση δεν πήρε κι εκεί που ετοιμαζόταν να φύγει, άκουσε μια φωνή απ’ τον διπλανό φτωχόσπιτο να του λέει:

– Γυρεύετε κάτι κύριε;
– Ε, ναι, την μάνα μου θέλω.
– Λυπάμαι πολύ λεβέντη μου, αλλά η μάνα σου, έφυγε απ’ αυτή ζωή πριν λίγο καιρό, όμως μου έδωσε ένα γράμμα και με παρακάλεσε να το δώσω στο παιδί της μετά τον θάνατό της. Τώρα, λοιπόν σου ανήκει και μπορείς να το πάρεις.

Εκείνος το πήρε με τρεμάμενα χέρια, το άνοιξε κι’ άρχισε να το διαβάζει:

 

«Πολυαγαπημένο και μονάκριβο παιδί μου,

– Σε σκέφτομαι συνέχεια. Λυπάμαι που ήρθα σπίτι σου και φόβισα τα παιδιά σου…
– Έμαθα ότι θα έρθεις για τη σχολική συγκέντρωση κι ένιωσα πολύ χαρούμενη. Αλλά φοβάμαι ότι μπορεί να μην είμαι σε θέση να σηκωθώ απ’ το κρεβάτι για να έρθω να σε δω, έστω κι από μακριά, απ’ τη πόρτα ή κι από λίγο πιο μακριά.
– Έγραψα αυτό το γράμμα να στο δώσουν, αν δεν με προφτάσεις.
– Στεναχωριόμουν που σε έφερνα σε δύσκολη θέση και ντρεπόσουν για μένα τη μονόφθαλμη.
– Τώρα, που δεν θα είμαι πια στη ζωή, ώστε να με βλέπεις και να ντρέπεσαι, ήλθε η ώρα να μάθεις την μεγάλη αλήθεια.
– Όταν ήσουν 6 μηνών, σ’ ένα δυστύχημα με τον πατέρα σου, ο οποίος χάθηκε από τότε, έχασες το ένα σου μάτι. Δεν μπορούσα να σκεφθώ ότι θα μεγαλώσεις και θα ζήσεις μ’ ένα μάτι. Έτσι λοιπόν παιδί μου έβγαλα το δικό μου και στο δώρισα για να έχεις μια καλύτερη ζωή.
– Ήμουν τόσο περήφανη, που ο γιος μου θα έβλεπε τον κόσμο με τη δική μου βοήθεια, με το δικό μου μάτι, αψεγάδιαστος…
– Δεν πειράζει παιδί μου που μ’ απαρνήθηκες κι’ ας μου στέρησες την χαρά της μάνας. Το να σε βλέπω όμως να μεγαλώνεις, να σπουδάζεις, να κάνεις την δική σου οικογένεια, σαν μάνα, καμάρωνα κρυφά για το παιδί μου…
– Όμως να ξέρεις για όλα αυτά, δεν σου κρατώ κακία, σ’ αγαπώ τόσο μα τόσο πολύ, όσο δεν μπορείς να φαντασθείς…
– Αν χρειαζόταν, θα σου ‘δινα και το άλλο μου το μάτι, για να είναι το παιδί μου πάντα καλά ….
– Πάντα θα έχεις όλη την αγάπη μου!

Η μητέρα σου»

 

 

ΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΣΗ – ΜΙΑ ΛΥΣΗ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΛΥΣΗ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΣΟΥ.

Γράφει η Δέσποινα Μελισσαροπούλου, διαπιστευμένη διαμεσολαβήτρια.

8741c6f3c9952ec95c1a3860850405f9

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΑΜΕΣΟΛΑΒΗΣΗ;

Η διαμεσολάβηση είναι μία εξωδικαστική μέθοδος επίλυσης διαφορών. Λειτουργεί με επιτυχία στο εξωτερικό εδώ και δεκαετίες και συμβάλλει ουσιαστικά στην ταχεία εξωδικαστική επίλυση αστικών και εμπορικών υποθέσεων.

Στην ελληνική έννομη τάξη η Διαμεσολάβηση εισήχθη για πρώτη φορά με τον νόμο 3898/2010 (Διαμεσολάβηση σε Αστικές και Εμπορικές διαφορές), που μετέφερε στο εθνικό μας δίκαιο την κοινοτική Οδηγία 2008/52/ΕΚ.

Σύμφωνα με το ν. 3898/2010, ως Διαμεσολάβηση νοείται διαρθρωμένη διαδικασία ανεξαρτήτως ονομασίας, στην οποία δύο ή περισσότερα μέρη μιας διαφοράς επιχειρούν εκουσίως να επιλύσουν με συμφωνία τη διαφορά αυτή με τη βοήθεια ενός ουδέτερου τρίτου προσώπου, ειδικά εκπαιδευμένου, ανεξάρτητου και αμερόληπτου του Διαμεσολαβητή.

Ο Διαμεσολαβητής είναι ένα τρίτο προς τα μέρη και τη διαφορά πρόσωπο, το οποίο θα επιλέξουν εκείνα (τα μέρη) από κοινού και το οποίο θα τα βοηθήσει, με αμερόληπτο τρόπο, να φτάσουν σε συμφωνία για την επίλυση της μεταξύ τους διαφοράς.

Ουσιαστικά λειτουργεί ως ένα πρόσωπο που – ως ανεξάρτητος, ουδέτερος και αμερόληπτος απέναντι στη διαφορά και τα μέρη- θα βοηθήσει τα μέρη να διαπραγματευτούν μεταξύ τους και να επιλύσουν τη διαφορά μόνοι τους επιλέγοντας τη λύση που είναι εστιασμένη στα πραγματικά συμφέροντα και τις ανάγκες τους και όχι στα στενά νομικά επιχειρήματα της εκάστοτε πλευράς.

Σε κάθε περίπτωση, πρέπει να γνωρίζουμε ότι η παρουσία του δικηγόρου των μερών στη διαδικασία της διαμεσολάβησης είναι υποχρεωτική. Επομένως, δεν νοείται η διεξαγωγή διαμεσολάβησης χωρίς παράσταση δικηγόρου για κάθε ένα από τα μέρη.

Ποια είναι τα πλεονεκτήματα της διαμεσολάβησης σε σχέση με την προσφυγή στα δικαστήρια;

  1. Εμπιστευτικότητα.

Η διεξαγωγή, η διαδικασία (αλλά και) το αποτέλεσμα της διαμεσολάβησης διέπονται από την αρχή του απορρήτου και της εμπιστευτικότητας (με ορισμένες εξαιρέσεις που αφορούν τυχόν αντίθετη συμφωνία των μερών, λόγους δημόσιας τάξης, ανάγκη δημοσιοποίησης της συμφωνίας για την εκτέλεση της κλπ).

Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Τα μέρη πριν ξεκινήσει η διαδικασία της διαμεσολάβησης υπογράφουν σύμφωνο εμπιστευτικότητας και δεσμεύονται ότι όλες οι πληροφορίες σχετικά με τη διαμεσολάβηση (Συμπεριλαμβανομένου και του γεγονότος της διεξαγωγής διαμεσολάβησης) θα παραμείνουν εμπιστευτικές και δεν θα μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε μετέπειτα δίκες, διαιτησία κλπ.

Με τον τρόπο αυτό διασφαλίζεται η δυνατότητα για τα μέρη να αποκαλύψουν τυχόν εμπιστευτικές πληροφορίες, οι οποίες είναι καθοριστικές για την επίλυση της διαφοράς, χωρίς να αισθάνονται ανασφάλεια για τυχόν αποκάλυψή τους.

  1. Χρόνος και  κόστος.

Ίσως το πιο βασικό πλεονέκτημα.  Η διαμεσολάβηση είναι μία διαδικασία που εξελίσσεται γρήγορα και είναι πολύ πιο οικονομική. Τα μέρη δεν χρειάζεται να περιμένουν 2 ή 3 χρόνια τουλάχιστον για να συζητηθεί η υπόθεσή τους στα δικαστήρια ούτε να πληρώσουν τα ποσά των δικαστικών εξόδων, τελών κλπ. Επιβαρύνονται μόνο με την αμοιβή του δικηγόρου τους και του διαμεσολαβητή, η οποία, εκτός αντίθετης συμφωνίας, επιμερίζεται στα μέρη της διαφοράς.

  1. Σχέσεις των μερών.

Σε αντίθεση με τη διαδικασία ενώπιον των δικαστηρίων,  η διαμεσολάβηση διεξάγεται σε φιλικό κλίμα. Στόχος της είναι η επίτευξη μίας συμφωνίας που θα διασφαλίσει ότι η σχέση των μερών θα παραμείνει βιώσιμη και στο μέλλον. Επομένως, η διατήρηση της επιχειρηματικής, εμπορικής ή ακόμα και προσωπικής σχέσης είναι ένας ακόμα παράγοντας καθοριστικής σημασίας που λαμβάνεται υπόψη.

Ποιες διαφορές μπορούν να επιλυθούν με διαμεσολάβηση;

Σε διαμεσολάβηση μπορούν να υπαχθούν διαφορές αστικού και εμπορικού δικαίου, για τις οποίες τα μέρη έχουν εξουσία διάθεσης του αντικειμένου της διαφοράς.

Γιατί να επιλέξω τη διαμεσολάβηση;

Για πολλούς λόγους:

  • Γιατί είναι πιο οικονομική σε σχέση με τα δικαστήρια.
  • Γιατί είναι πιο γρήγορη από μία αστική δίκη.
  • Γιατί θα έχω ενεργό ρόλο στη διαφορά που με αφορά και θα μπορώ να αποφασίσω αν και τι θα συμφωνήσω.
  • Γιατί μπορώ να μεταβώ σε αυτήν με το δικηγόρο μου, να νιώθω ασφάλεια πως ό,τι πω θα παραμείνει εμπιστευτικό και δεν θα χρησιμοποιηθεί εναντίον μου αν δεν καταλήξω σε συμφωνία.
  • Γιατί είναι μία ευέλικτη διαδικασία, που έχει στόχο την ικανοποίηση των πραγματικών αναγκών και συμφερόντων των μερών και την ταχεία και ουσιαστική επίλυση της διαφοράς τους.
  • Επίσης σε περίπτωση που τα μέρη καταλήξουν σε συμφωνία, το κείμενο της συμφωνίας μπορεί να κατατεθεί στο δικαστήριο, εφόσον το ζητήσει ένα από τα μέρη, και έχει πλέον ισχύ δικαστικής απόφασης.

Και τελικά γιατί είναι μία λύση πολιτισμού που βλέπει στο μέλλον και στην ουσία των ανθρώπινων σχέσεων και για αυτό είναι μία μέθοδος αποδεδειγμένα επιτυχημένη.

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας… Ο Έλληνας έχει συνηθίσει να πηγαίνει στο δικαστήριο για να λύνει τις διαφορές του. Ακόμα και τις πιο απλές. Αυτές που με ένα απλό διάλογο θα μπορούσαν να λυθούν επωφελώς  και για τις δύο πλευρές.

Μπορεί να οφείλεται στην ψυχοσύνθεσή μας… ή ακόμα και στην νοοτροπία- δικομανία μας.. Ωστόσο, με το νόμο 3898/2010 (διαμεσολάβηση σε αστικές και εμπορικές διαφορές) μας δίνεται η δυνατότητα να δοκιμάσουμε έναν διαφορετικό τρόπο για να λύσουμε τις διαφορές μας. Πιο πολιτισμένο, πιο αποτελεσματικό και σίγουρα πιο ανθρωποκεντρικό.

Για αυτό αξίζει να το δοκιμάσουμε!

Άγιος Βαλεντίνος!

Antique_Valentine_1909_01

Η ιστορία του Αγίου Βαλεντίνου.

Η ιστορία του Αγίου Βαλεντίνου ξεκινά τον 3ο αιώνα  στη Ρώμη ,όπου ο καταπιεστικός Ρωμαίος  αυτοκράτορας Κλαυδιανός ο 2ος απειλεί με φυλάκιση και σκληρές τιμωρίες όσους ασπάζονται τον Χριστιανισμό και επιθυμεί οι Ρωμαίοι να πιστεύουν στο δωδεκάθεο.

Ο χριστιανός μάρτυρας Βαλεντίνος συλλαμβάνεται και φυλακίζεται. Ο δεσμοφύλακάς του στη φυλακή, βλέποντας πως ο Βαλεντίνος είναι άνθρωπος των γραμμάτων, του ζητάει να μάθει γράμματα στην εκ γενετής  τυφλή του κόρη Τζούλια. Ο Βαλεντίνος της διαβάζει ιστορίες, της μαθαίνει για τη Ρώμη, της διδάσκει αριθμητική και φυσικά την φέρνει κοντά στο Θεό.

Η  Τζούλια μαθαίνει γρήγορα κοντά στον Βαλεντίνο και αποκτά τη δύναμη της ψυχής του, την ηρεμία και τη σοφία του.

Η  Τζούλια προσεύχεται στον Θεό να καταφέρει να δει……. και το θαύμα γίνεται.

Την παραμονή του θανάτου του Βαλεντίνου μέσα στη φυλακή, ο Βαλεντίνος γράφει μια επιστολή στην Τζούλια λέγοντας της να συνεχίσει να πιστεύει στον Θεό και τελειώνει  το γράμμα του γράφοντας : « Από τον Βαλεντίνο σου.»

Ο Άγιος Βαλεντίνος θάφτηκε σε μια εκκλησία στη Ρώμη και εκεί κοντά λέγεται πως η Τζούλια φύτεψε μια αμυγδαλιά!

Μέχρι σήμερα η αμυγδαλιά παραμένει το σύμβολο της αγάπης, φιλίας και αφοσίωσης. Άνθρωποι σε όλο τον κόσμο την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου ανταλλάσσουν λόγια αγάπης και αφοσίωσης με τους αγαπημένους τους.

 

Συναισθηματική κακοποίηση σε μια ερωτική σχέση εντός ή εκτός γάμου.

woman-73403_960_720

Διάβασα πρόσφατα ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο και παρακολούθησα μια συνέντευξη μιας ψυχολόγου σχετικά με την συναισθηματική κακοποίηση σε μια ερωτική σχέση, που υφίσταται κάποιος ή κάποια εντός ή εκτός γάμου.


Έχουμε όλοι ακούσει για τα θύματα κακοποίησης, από άντρες συνήθως προς τις γυναίκες, και όπου τα περιστατικά έχουν να κάνουν με άσκηση βίας του θύτη προς το θύμα ή ακόμη και σεξουαλική κακοποίηση. Τι ακριβώς είναι η συναισθηματική κακοποίηση; Ποιοι είναι οι θύτες και ποια τα θύματα;


Τι είναι  η συναισθηματική κακοποίηση;

Η συναισθηματική κακοποίηση περιλαμβάνει τη λεκτική κακοποίηση (δηλαδή φωνές, κατηγορίες και προσβολές), αλλά είναι κάτι περισσότερο από αυτό. Έχει να κάνει με μία σειρά επαναλαμβανομένων επεισοδίων που προσβάλλουν, απειλούν, απομονώνουν, υποβιβάζουν, εξευτελίζουν ή και ελέγχουν έναν άλλο άνθρωπο. Μπορεί να περιλαμβάνει ένα μοτίβο μίας ή περισσοτέρων μορφών κακοποιητικής συμπεριφοράς: προσβολές, κριτική, επιθετικές απαιτήσεις, απειλές, απόρριψη, κατηγορία, συναισθηματική χειραγώγηση, έλεγχο, απομόνωση, τιμωρία.

 

Σκοπός της συναισθηματικής κακοποίησης είναι να υποβιβάζει τα συναισθήματα του ατόμου που την υφίσταται και να εκμηδενίσει την αυτοπεποίθησή του και την ανεξαρτησία του. Συχνά τα θύματα της συναισθηματικής κακοποίησης νιώθουν ότι δεν υπάρχει τρόπος να φύγουν από αυτή τη σχέση ή ότι χωρίς αυτόν που τα κακοποιεί δε θα είναι τίποτα.

Μπορεί κανείς να πιστεύει ότι η σωματική κακοποίηση είναι πολύ χειρότερη από τη συναισθηματική, μίας και η σωματική βία είναι κάτι που φαίνεται, κάτι που μπορεί να στείλει το θύμα στο νοσοκομείο και να του αφήσει σημάδια. Όμως τα σημάδια της συναισθηματικής κακοποίησης είναι εξίσου πολύ αληθινά και πολύ βαθιά, μερικές φορές πιο βαθιά και από αυτά της σωματικής κακοποίησης.

Η συναισθηματική κακοποίηση καταστρέφει τον πυρήνα του ατόμου, γιατί επιτίθεται στο «είναι» του. Όσο πιο συχνή και μακροχρόνια είναι, τόσο περισσότερο τείνει να εσωτερικεύεται από το θύμα, αφήνοντάς το να νιώθει φοβισμένο, ασήμαντο, χωρίς αξία, συναισθηματικά ανικανοποίητο, αναξιόπιστο, αβοήθητο. Άτομα που υφίστανται συναισθηματική κακοποίηση πιστεύουν ότι οι άλλοι δεν τα αγαπάνε, και ότι τους αξίζει αυτό που περνάνε σα να φταίνε τα ίδια, σαν αυτά να έκαναν κάτι κακό για το οποίο πρέπει να τιμωρηθούν.

Τα άτομα που κακοποιούν συναισθηματικά, έχουν διάφορες τακτικές και μεθόδους για να δείξουν τη δύναμή τους:

Κυριαρχία: Οι θύτες νιώθουν την ανάγκη να ελέγχουν τη σχέση. Αυτοί παίρνουν τις αποφάσεις για τον εαυτό τους και την οικογένειά τους, λένε στον άλλο τι να κάνει, και απαιτούν από τον άλλο να τους υπακούσει. Ο θύτης μπορεί να φέρεται στο θύμα σα να είναι ο υπηρέτης του, ένα παιδί που δεν ξέρει, ή ακόμα και σαν να είναι κτήμα του.

Εξευτελισμός: Ο θύτης κάνει ό,τι μπορεί προκειμένου το θύμα του να νιώσει άσχημα με τον εαυτό του, ανεπαρκές και ελλιπές με κάποιο τρόπο.  Οι προσβολές, οι υποτιμητικοί χαρακτηρισμοί, η μπροστά σε τρίτους υποτίμηση του άλλου, είναι μερικά από τα όπλα του θύτη προκειμένου να καταστρέψει την αυτοπεποίθηση του θύματός του και να το κάνει να νιώσει τελείως αδύναμο.

Απομόνωση: Προκειμένου να καταφέρει να ελέγχει ακόμα περισσότερο το θύμα του, ο θύτης προσπαθεί να κόψει κάθε δεσμό που έχει το θύμα του με τον έξω κόσμο. Του απαγορεύει με κάποιο τρόπο να βλέπει την οικογένειά του ή τους φίλους του, ή ακόμα και να πηγαίνει στη δουλειά του ή στο σχολείο του.

Απειλές: Ο θύτης συχνά χρησιμοποιεί απειλές για να εμποδίσει το σύντροφό του να φύγει. Μπορεί να τον απειλεί ότι θα προκαλέσει κακό ή ακόμα και ότι θα σκοτώσει τον ίδιο, ή τα παιδιά του, ή κάποιο μέλος της οικογένειάς του, ή ακόμα και ζώα. Μπορεί, επίσης, να απειλεί ότι θα αυτοκτονήσει ή και να πάει το θύμα του στο δικαστήριο προφασιζόμενος ψεύτικες κατηγορίες.

Εκφοβισμός: Ο θύτης μπορεί να υιοθετήσει μία πληθώρα τακτικών εκφοβισμού, για να υποτάξει το θύμα του. Μερικές τέτοιες τακτικές μπορεί να είναι να κοιτάει το θύμα απειλητικά, ή να κάνει κινήσεις απειλητικές, προσβλητικά πράγματα μπροστά στο θύμα, να καταστρέψει κάτι.

Άρνηση και κατηγορία: Οι θύτες είναι εξαιρετικά καλοί στο να βρίσκουν δικαιολογίες για πράγματα που είναι αδύνατο κάποιος να τους συγχωρήσει. Μπορεί να αποδώσουν την κακοποιητική και βίαια συμπεριφορά τους στην κακή τους παιδική ηλικία, σε μία άσχημη μέρα που πέρασαν, ή ακόμα και στα ίδια τα θύματά τους.

Ο θύτης επιλέγει ποιον θα κακοποιήσει. Δεν προσβάλλει και απειλεί όλους όσους τον στεναχωρούν. Συνήθως κακοποιεί αυτόν που νιώθει πιο κοντά του, αυτόν που ισχυρίζεται ότι αγαπάει.

Μπορεί να φέρεται τελείως φυσιολογικά μπροστά στους άλλους, αλλά ξεσπάει μόλις βρεθεί μόνος του με το θύμα.

Ο κύκλος της συναισθηματικής κακοποίησης

Κακοποίηση: Ο θύτης ξεσπάει με επιθετικό, εχθρικό ή βίαιο τρόπο. Η κακοποίηση είναι ένα παιχνίδι δύναμης για να δείξει «ποιος είναι το αφεντικό».

Ενοχή: Μετά την κακοποίηση, ο θύτης νιώθει ενοχές, αλλά όχι για αυτό που έκανε. Φοβάται τις συνέπειες αυτού που έκανε, όπως το να χάσει το θύμα του, ή να το μάθει κάποιος άλλος.

Δικαιολογίες: Ο θύτης εκλογικεύει αυτό που έκανε. Βρίσκει δικαιολογίες ή μπορεί και να κατηγορήσει το θύμα του για τη συμπεριφορά του-κάνει δηλαδή ό,τι μπορεί, για να μην πάρει την ευθύνη του εαυτού του.

«Φυσιολογική συμπεριφορά»: Ο θύτης κάνει ό,τι μπορεί για να πάρει πάλι τον έλεγχο στα χέρια του και να κρατήσει το θύμα του στη σχέση. Μπορεί να φέρεται σαν να μην έγινε τίποτα, ή μπορεί να προσπαθήσει να γίνει όσο πιο γοητευτικός μπορεί. Αυτή η ειρηνική και ρομαντική περίοδος δίνει στο θύμα την ελπίδα ότι η κακοποίηση θα σταματήσει και ότι ο θύτης πραγματικά άλλαξε αυτή τη φορά.

Φαντασίωση και σχεδιασμός: Ο θύτης αρχίζει να φαντασιώνεται ότι θα κακοποιήσει πάλι το θύμα του. Σκέφτεται πάρα πολύ τι έχει κάνει λάθος ο άλλος και πως θα τον κάνει να πληρώσει. Μετά σχεδιάζει πως θα κάνει τη φαντασίωση πραγματικότητα.

Πραγματοποίηση της κακοποίησης: Ο θύτης βρίσκει και εφαρμόζει ένα σχέδιο ώστε να δημιουργήσει τις κατάλληλες συνθήκες για να μπορέσει να δικαιολογήσει την κακοποίηση.

Οι δικαιολογίες και η αγάπη που ο θύτης δείχνει μεταξύ των επεισοδίων κακοποίησης, δυσκολεύουν πολύ την απόφαση του θύματος να φύγει. Μπορεί να κάνει το θύμα να πιστέψει ότι είναι το μοναδικό πρόσωπο που μπορεί να τον βοηθήσει, ότι τα πράγματα αυτή τη φορά θα είναι διαφορετικά και ότι πραγματικά το αγαπάει και δε μπορεί να ζήσει χωρίς αυτό.

Πηγή: περιοδικό ΓΥΝΑΙΚΑ, ψυχολόγος η Κυρία Ειρήνη Παταργιά.