Η κακή διαπαιδαγώγηση και τα ψυχολογικά προβλήματα που δημιουργεί στα παιδιά.

Advertisements

ΥΠΕΡΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΙΚΟΙ ΓΟΝΕΙΣ, ΔΥΣΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΑ ΠΑΙΔΙΑ!

Αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα!

Οι γονείς που είναι υπερπροστατευτικοί απέναντι στα παιδιά τους, ανατρέφουν δυσλειτουργικά παιδιά!

9676304e908edd3c4e2c864ee2cc23d7

Αυτό το είδος ανατροφής περιορίζει πολύ τα παιδιά, τα καταπιέζει, δεν τα αφήνει ν’ αναπνεύσουν. Οι υπερπροστατευτικοί γονείς δεν αντιλαμβάνονται την ανατροφή των παιδιών σαν στήριξη και συμπαράσταση στο παιδί, σαν ένα ισορροπημένο συνδυασμό εγγύτητας και απόστασης. Απεναντίας θεωρούν πως πρέπει να αφοσιωθούν ολοκληρωτικά στην ανατροφή του παιδιού και να του παρέχουν αδιάκοπα τη βοήθειά τους.

Τα παιδιά που είναι πάντοτε προστατευμένα δεν μαθαίνουν να αξιολογούν σωστά τις ικανότητές τους. Έτσι αισθάνονται ανασφάλεια, φοβούνται να ξεπεράσουν τα όρια και να δοκιμάσουν καινούργια πράγματα. Τα υπερπροστατευμένα παιδιά παραιτούνται εύκολα, δεν αντέχουν τις απογοητεύσεις, αντιδρούν με κλάματα και γκρίνια, και στην παραμικρή δυσκολία καταφεύγουν στους γονείς, οι οποίοι, αντί να τους προσφέρουν απλώς στοργή και παρηγοριά, αρχίζουν να τα κανακεύουν ή προσπαθούν να τα κάνουν να ξεχάσουν την απογοήτευσή τους: «Έλα δω. Δεν ήρθε το τέλος του κόσμου, θησαυρέ μου!». «Αχ, τι σου έκαναν πάλι μικρό μου!». «Έλα, αγάπη μου, θα σου δείξω εγώ πώς γίνεται!».

Η υπερπροστατευτική ανατροφή δεν αφήνει τα παιδιά να μεγαλώσουν, τα κρατά νοητικά και συναισθηματικά εξαρτημένα από τους ενήλικες του κοντινού τους περιβάλλοντος. Οι υπερπροστατευτικοί γονείς συγχέουν την ανάγκη του παιδιού για σχέση και συναισθηματικό δέσιμο με την προσκόλληση, τη συμβιωτική ενότητα, την αμοιβαία εξάρτηση.

Αυτό που συνδέει τους υπερπροστατευτικούς γονείς με τα παιδιά τους είναι η διαρκής ανησυχία. Οι γονείς ανησυχούν: «Από το πρωί ως το βράδυ το μόνο που σκέφτομαι είναι: Μακάρι να πάνε όλα καλά για τα παιδιά μου! — Μόνο όταν τα παιδιά μου είναι καλά είμαι κι εγώ καλά!». Έτσι αρχίζουν ν’ ανησυχούν και τα παιδιά: «Θέλω να είναι καλά οι γονείς μου. Δεν θέλω να στενοχωριούνται!». Το αποτέλεσμα είναι μια υπερβολικά προσαρμοστική συμπεριφορά των παιδιών.

05a6779922c2a489f2c45fee088de94f

Έτσι όμως δεν χτίζεται η πρωταρχική εμπιστοσύνη, δεν δημιουργούνται σταθεροί δεσμοί — οπότε το παιδί δεν καταφέρνει να βιώσει με θετικό τρόπο την αμφισβήτηση των κανόνων και των ορίων. Γίνεται διατακτικό κι εξαρτημένο. Αποφεύγει τις προκλήσεις, φοβάται να εξερευνήσει το καινούργιο και το άγνωστο που ίσως να κρύβουν κινδύνους. Βλέπουμε όμως ότι τα υπερπροστατευμένα παιδιά είναι εκείνα που απειλούνται περισσότερο από κινδύνους, γιατί όταν ξαφνικά βρεθούν σε μια επικίνδυνη κατάσταση και πρέπει να βασιστούν στις δικές τους δυνάμεις, δεν γνωρίζουν πώς να προστατευτούν.

Όλα τα παιδιά πρέπει να διδαχθούν από κάτι που δεν έκαναν σωστά, από το «μάλωμα» του δασκάλου, από την «τιμωρία» στο σπίτι. Όλο και πιο συχνά καταφτάνουν στο σχολείο γονείς και παραπονούνται για τους δασκάλους: « Ο κύριος τάδε μάλωσε το παιδί μου επειδή δεν είχε διαβάσει». Τους φαίνεται παράξενο που ο δάσκαλος κάνει παρατήρηση στο παιδί τους……Λες και ο δάσκαλος θα έπρεπε να το επικροτήσει που πήγε αδιάβαστο και να μην του πει τίποτα!

Όλα τα παιδιά πρέπει να μαθαίνουν ότι ο κόσμος όπου θα βγουν μόνα τους αργότερα, είναι σκληρός, θα αντιμετωπίσουν την απόρριψη, την αποδοκιμασία, την κοροϊδία και άλλες δύσκολες συνθήκες. Εάν λοιπόν, κάθε φορά που το παιδί μας αντιμετωπίζει κάτι και επεμβαίνουμε μονίμως εμείς, τότε δεν θα μπορεί να τα βγάλει πέρα μόνο του ΠΟΤΕ!

 

 

 

 

 

 

 

Πώς να φτιάξουμε ένα σπίτι γεμάτο αυτοπεποίθηση για τα παιδιά μας.

Δημιουργήστε το κατάλληλο πλαίσιο μέσα στο σπίτι, όπου το παιδί θα μπορεί να αναπτύξει μια προσωπικότητα γεμάτη αυτοπεποίθηση και εμπιστοσύνη στις ικανότητές του.

ab9b79de09b68a2446547eee4105bdc3.jpg

Παρόλο που εμείς οι γονείς δεν μπορούμε να ελέγξουμε όλα όσα συμβαίνουν στα παιδιά μας εκτός σπιτιού (στο σχολείο ή στο φροντιστήριο ή με τις παρέες τους), μπορούμε να δημιουργήσουμε τις κατάλληλες προϋποθέσεις, έτσι ώστε στο σπίτι το παιδί να νιώθει ασφαλές και να αποκτά αυτοπεποίθηση και σιγουριά για τον εαυτό του.

Έτσι, θα μπορούν να αντιμετωπίσουν τις αντιξοότητες που συναντούν εκτός σπιτιού και ίσως να βοηθήσουν και άλλα παιδιά που ενδεχομένως είναι σκληρά με τον εαυτό τους και έχουν χαμηλή αυτοπεποίθηση.

Τα βήματα για να εξασφαλίσουμε ένα θετικό περιβάλλον για τα παιδιά μας είναι τα εξής:

Βήμα πρώτο:Έπαινος (αλλά με μέτρο).

Μπορεί η διαρκής κριτική στο παιδί να το κάνει να αμφιβάλλει για τις ικανότητές του αλλά από την άλλη μεριά ο υπερβολικός έπαινος μπορεί να το κάνει να νιώθει ότι είναι ανώτερο από τους άλλους και να του δημιουργήσει άλλα προβλήματα.

Έτσι, το καλύτερο είναι να τα επαινούμε με μέτρο και, όποτε χρειάζεται, να τους δίνουμε τις πληροφορίες ή την ανατροφοδότηση που πρέπει.

Βήμα δεύτερο: Στοργή.

Όταν δίνουμε απλόχερα μια αγκαλιά και δείχνουμε στοργή στα παιδιά μας, τα κάνουμε να νιώθουν ασφάλεια ότι βρισκόμαστε δίπλα τους και τα αγαπάμε, νοιαζόμαστε γι αυτά. Δεν φαντάζεστε πόσο σημαντική είναι μια αγκαλιά και η φράση «σ’αγαπώ».

Επίσης, η στοργή που δείχνουμε στα παιδιά μας τα κάνει να μαθαίνουν με τη σειρά τους να εκφράζουν τα συναισθήματά τους και να μπορούν πιο εύκολα να αντιμετωπίσουν τυχόν μελλοντικά προβλήματα.

Βήμα τρίτο:Απαγόρευση αρνητικών σχολίων στο σπίτι.

Είναι δύσκολο και πολλές φορές δυσκολευόμαστε και εμείς οι μεγάλοι να το κάνουμε όμως το να αποτρέπουμε τα παιδιά μας να χρησιμοποιούν λέξεις με αρνητική χροιά όπως «χοντρός, βλάκας, άσχημος…» .

Επίσης, είναι πολύ σημαντικό να μην δημιουργούμε ένα περιβάλλον όπου καλλιεργείται το κουτσομπολιό, γιατί με τον τρόπο αυτό δίνουμε πολύ απλά το καλό παράδειγμα στα παιδιά μας και αισθάνονται σεβασμό προς τον συνάνθρωπό τους. Αρχίζουν να καταλαβαίνουν μέχρι που φτάνει ο σεβασμός για τους άλλους και πόσο πρέπει να τους σέβονται και οι γύρω τους.

 

 

 

Παραμύθι, ένα πολύτιμο εργαλείο ανάπτυξης του παιδιού!

γράφει η Τσίρου Μαρία

Πες μου ένα παραμύθι…..

Η ανάγνωση παραμυθιών στα παιδιά αποτελεί πολύτιμη πνευματική τροφή και βοηθά στην ανάπτυξη των παιδιών προσχολικής και σχολικής ηλικίας.


 Mια νεαρή μητέρα ρώτησε τον Αϊνστάιν τι θα μπορούσε να κάνει για να προετοιμάσει καλύτερα το πεντάχρονο παιδί της για το σχολείο και τη ζωή. Δείτε τι της απάντησε…

Ήρεμος και χαμογελαστός, ο μεγάλος φυσικός της είπε: «Να του λέτε παραμύθια».

«Καλά τα παραμύθια, αλλά τι άλλο;» απόρησε η νέα μητέρα.

«Πολλά παραμύθια», επέμεινε ο άνθρωπος που σφράγισε τη σύγχρονη επιστήμη. Και όταν η μητέρα ρώτησε τρίτη φορά, κάπως δύσπιστα: «Καλά, εντάξει, αλλά και τι άλλο;», ο Αϊνστάιν είπε πως «δε χρειάζεται τίποτα περισσότερο. Μονάχα κι άλλα παραμύθια. Πάρα πολλά παραμύθια».

Και παρόλο που πολλοί γονείς δεν διαβάζουν παραμύθια στα παιδιά τους, είτε επειδή διαφωνούν με το περιεχόμενο, είτε επειδή δεν συμφωνούν με τα πρότυπα ζωής που δίνουν τα παραμύθια, η αλήθεια είναι ότι τα παιδιά διδάσκονται πολλά πράγματα από τα παραμύθια, αποκτούν κριτική σκέψη, ξεχωρίζουν το καλό από το κακό και διδάσκονται πως με θάρρος, υπομονή και προσπάθεια μπορεί κάποιος να τα καταφέρει στη ζωή του.


Πιο αναλυτικά:

Τα παραμύθια βοηθούν τα παιδιά να νικούν το φόβο

«Τα παραμύθια δεν λένε στα παιδιά ότι υπάρχουν δράκοι. Τα παιδιά ήδη γνωρίζουν ότι δεν υπάρχουν δράκοι. Τα παραμύθια λένε στα παιδιά ότι οι δράκοι μπορούν να ηττηθούν», είχε πει ο Βρετανός συγγραφέας G.K. Chesterton.

Να προετοιμαστούν για τις δυσκολίες της ζωής

Μέσα από τα παραμύθια, τα παιδιά συναντούν προκλήσεις με τις οποίες παλεύουν και οι ενήλικες: την προδοσία, τις ίντριγκες, τους τσακωμούς και τη ζήλια. Είναι οι άσχημες πλευρές της ζωής, που δε λείπουν από τους παραδοσιακούς μύθους και τα παραμύθια.

«Τα παραμύθια επεξεργάζονται τόσες πολλές φοβίες, όχι μόνο προσωπικές, αλλά όλης της κοινωνίας, αλλά το κάνουν με έναν τρόπο ασφαλή, γιατί όλα αυτά συμβαίνουν… μια φορά κι έναν καιρό», εξηγεί η Μαρία Τατάρ, καθηγήτρια στο Harvard College.

Να κάνουν διάλογο

Τέτοιες ιστορίες «ελεγχόμενου φόβου» δίνουν μία θαυμάσια ευκαιρία στους γονείς να συζητήσουν με τα παιδιά τους τις πιο βαθιές τους ανησυχίες και ανασφάλειες από τον πραγματικό κόσμο. Οι φανταστικοί χαρακτήρες συνεισφέρουν θετικά στο διάλογο. Δεν μπορεί να γίνει το ίδιο με μία ταινία, ούτε καν με το θέατρο.

Τα παραμύθια μιλούν μία παγκόσμια γλώσσα

Ορισμένα παραμύθια, όπως η Σταχτοπούτα, υπάρχουν σε πολλές κουλτούρες, αν και με μικρές διαφορετικές πινελιές σε κάθε χώρα. Όλες οι διαφορετικές εκδοχές όμως, μοιράζονται κάτι κοινό: μία σαγηνευτική ιστορία για την ανάγκη να νικήσει το καλό.

Διδάσκουν στα παιδιά τα βασικά στοιχεία ενός διηγήματος, μίας ιστορίας

Τους διδάσκουν τη διαφορά ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα. Ότι οι ιστορίες μπορεί να εξελίσσονται σε άλλο περιβάλλον, σε άλλη χώρα και σε άλλο χρόνο. Ότι οι πρωταγωνιστές έχουν διαφορετικά γνωρίσματα και διαφορετικούς χαρακτήρες.

Εάν το παιδί κατανοήσει αυτές τις διαφορές από πολύ μικρή ηλικία, τότε ενισχύεται η ικανότητά του να κατανοεί τη σχέση αιτίας-αποτελέσματος και να προβλέπει το επόμενο βήμα.

Αναπτύσσουν την παιδική φαντασία

«Όταν εξετάζω τον εαυτό μου και τον τρόπο σκέψης μου, έρχομαι στο συμπέρασμα ότι το χάρισμα της φαντασίας σημαίνει περισσότερα για εμένα από οποιοδήποτε ταλέντο για αφηρημένη, θετική σκέψη. Το να ονειρεύεσαι για όλα τα σπουδαία πράγματα που μπορείς να καταφέρεις, είναι το κλειδί για μια ζωή γεμάτη με θετικότητα. Άφησε τη φαντασία σου να καλπάσει ελεύθερη και δημιούργησε έναν κόσμο στον οποίο θα ήθελες να είσαι μέσα», είχε πει ο Άλμπερτ Αϊνστάιν.

Προσφέρουν ηθικά διδάγματα

Τα παραμύθια θέτουν το ηθικό πρόβλημα της συνύπαρξης του καλού και του κακού (που συμβολίζουν συνήθως οι δράκοι, οι γίγαντες και οι μάγισσες). Συνήθως το καλό υπερισχύει και ο κακός χάνει. Μέσω της ταύτισης με τον ήρωα, το παιδί παίρνει το ηθικό δίδαγμα.

Μην περιμένετε άλλο, αφήστε στην άκρη τα tablet, i-pods, x-box, υπολογιστές και κινητά τηλέφωνα.

Απλά διαβάστε ένα παραμύθι στο παιδί σας…..

Το μυαλό σου είναι το ισχυρό σου εργαλείο!

fc44444281f52688ad0634f4a2c11e5e (1)

Απόκτησε όση αυτοπεποίθηση σου έλειπε τα προηγούμενα χρόνια  χρησιμοποιώντας το μυαλό σου!

Θα έχεις βέβαια παρατηρήσει πως, όσο περνούν τα χρόνια, τόσο περισσότερο συμφιλιώνεσαι  με την εικόνα που έχεις για τον εαυτό σου, για το σώμα σου  και για τις δυνατότητές σου  ως γυναίκα, σύντροφος, μάνα, φίλη, αδερφή, μαγείρισσα, ψυχολόγο… Χρησιμοποίησε τον τρόπο που σκέφτεσαι  και απογείωσε την αυτοπεποίθησή σου. Αυτό θα σε βοηθήσει, όχι μόνο να αγαπήσεις τον εαυτό σου και το σώμα σου, αλλά να αποκτήσεις την απόλυτη ισορροπία με το περιβάλλον και τους ανθρώπους γύρω σου.

Όλοι γνωρίζουμε πως οι αρνητικές σκέψεις για τον εαυτό μας οδηγούν σε χαμηλή αυτοεκτίμηση, σε απαισιοδοξία ακόμη και σε κατάθλιψη! Καιρός να κάνεις κάτι για αυτό.

Αντί λοιπόν να λες συνέχεια στον εαυτό σου και να σκέφτεσαι τα αρνητικά σου σημεία, άρχισε να σκέφτεσαι τα θετικά στοιχεία του εαυτού σου.

Σκέψου τα θετικά στοιχεία του χαρακτήρα σου. Για παράδειγμα, εάν έχεις χιούμορ ή είσαι καλή και στοργική σύντροφος ή μητέρα ή φίλη. Χρησιμοποίησε το μυαλό σου για να σκεφτείς πώς θα βελτιωθείς κι άλλο και όχι σκεφτόμενη τι μπορεί να μην έκανες καλά κάποια δεδομένη στιγμή.

Αγάπησε το σώμα σου και φρόντισέ το. Μην σκέφτεσαι τις ατέλειες του σώματός σου αλλά τα δυνατά σου σημεία! Αντί να λες στον εαυτό σου ότι έχεις χοντρά πόδια ή χέρια ή κοιλιά, πες στον εαυτό σου πως αποδέχεσαι  το σώμα σου και θα προσπαθήσεις να το βελτιώσεις.

Άλλαξε τη ρουτίνα της ζωής σου και αφιέρωσε λίγο χρόνο σε εσένα. Βγες μια βόλτα, άκουσε μουσική, διάβασε ένα βιβλίο που σε χαλαρώνει, ασχολήσου με ένα χόμπι, κάνε γυμναστική μόνη σου ή με παρέα, ακόμη και με τα παιδιά σου. Βρες νέα ενδιαφέροντα που σε βοηθούν να γίνεις καλύτερος άνθρωπος και να εξασκήσεις το μυαλό σου.

Απόκτησε νέες συναναστροφές. Η γρήγορη γεμάτη υποχρεώσεις ζωή, μας έχει κάνει μονόχνοτους, γκρινιάρηδες και ευέξαπτους. Βρες νέους φίλους, γίνε πιο κοινωνική και ευέλικτη και αυτό θα σε ανταμείψει αποκτώντας νέες εμπειρίες, καινούριες απόψεις και διευρύνοντας τους ορίζοντες σου.

Κάνε έναν εσωτερικό διάλογο και σκέψου πόσα πράγματα έχεις πετύχει και για πόσα είσαι υπερήφανη και αυτόματα θα νιώσεις αισιοδοξία και ευγνωμοσύνη για όσα έχεις.

Μάθε να αναγνωρίζεις πως η τελειότητα δεν είναι ανθρώπινο χαρακτηριστικό! Αν ήμασταν όλοι τέλειοι, τότε θα ήταν όλα πολύ βαρετά. Αποδέξου το και προχώρα τη ζωή σου. Σκέψου πόσα μπορείς να καταφέρεις από εδώ και πέρα.

Υιοθέτησε τα παραπάνω και θα καταλάβεις πόση δύναμη κρύβεις μέσα σου. Ο τρόπος που σε αντιμετωπίζουν οι άλλοι και σε εκτιμούν ξεκινά από τον τρόπο που αντιμετωπίζεις και εκτιμάς εσύ τον εαυτό σου!

 

«Μαμά, θέλω να κοιμηθώ στο κρεβάτι σου!»

41779de8bb6b2cdc26a8bafa80abbbf6a53c3c31116407220b347425ae544a69

«Δεν θα ξανακοιμηθεί ποτέ στο κρεβάτι μας ήταν το τελευταίο βράδυ». Πόσες φορές δεν έχουμε πει κάτι τέτοιο ξυπνώντας ένα πρωί με μυρμηγκιασμένο κορμί, αφού έχουμε κοιμηθεί στην άκρη του κρεβατιού (στην καλύτερη περίπτωση) στο ένα πλευρό και με τα πόδια του να ακουμπάνε στα πλευρά μας κι εμείς μαζεμένοι από φόβο μήπως το χτυπήσουμε κατά τον ύπνο.

«Να  κοιμηθεί στο κρεβάτι του ή μαζί μας;», «Να βάλω την κούνια του στο δωμάτιό μας ή στο δικό του;» είναι μερικά μόνο από τα ερωτήματα που αναδύονται στο κεφάλαιο του ύπνου.

Ο ύπνος ισούται με ένα μικρό αποχωρισμό του παιδιού από την μαμά, το μπαμπά, τους γονείς. Το θέμα του ύπνου, των δυσκολιών που σχετίζονται με αυτό, έχει επανέλθει στο προσκήνιο για να (εκ)-παιδεύσει γονείς και ειδικούς.

1η περίπτωση: Co-sleeping αναφέρεται στην περίπτωση που οι γονείς  κοιμούνται μαζί με το/τα παιδί/παιδιά. Συχνά αναφέρεται και ως co-bedding, δηλαδή μοίρασμα του κρεβατιού.

Δεν θα γίνει λόγος για το co-sleeping καθώς  θεωρείται ότι οι γονείς που κάνουν αυτή την επιλογή είναι συνειδητοποιημένοι ως προς αυτή την απόφαση τους, είναι δική τους επιλογή και δεν το κάνουν επειδή είναι μόδα το attachment parenting  ή κάποια άλλη μορφή parenting. Συνεπώς το co-sleeping δεν αποτελεί μια προβληματική μορφή ύπνου αλλά κοινή επιλογή και απόφαση των μελών μιας οικογένειας καθώς ταιριάζει στην εκάστοτε οικογένεια.

2η περίπτωση: Συστηματικές επιδρομές στο «μεγάλο κρεβάτι» και άρνηση να κοιμηθεί στο δικό του. Με απλά λόγια «Δεν θέλει να κοιμάται μόνο του αλλά μαζί με τη μαμά και το μπαμπά». Οι περισσότεροι γονείς περνούν μια περίοδο που το παιδί τους επιδίδεται σε συστηματικές επιδρομές στο «μεγάλο κρεβάτι». Συνήθως, οι γονείς αντιμετωπίζουν αυτό το φαινόμενο στην προσχολική ηλικία του παιδιού. Τις περισσότερες φορές μόλις συμπληρωθεί το 3ο έτος, επιστρέφουν στο κρεβάτι τους ή υπάρχουν περιπτώσεις που άλλοτε κοιμούνται μόνα τους κι άλλοτε με τους γονείς κι αυτό μπορεί να κρατήσει  έως τα 7 χρόνια.

Στην περίπτωση που τα παιδιά ζητούν να κοιμούνται με τους γονείς, υπάρχουν συνήθως 2 τρόποι αντιμετώπισης απ’ τους γονείς:

α) οι γονείς, προκειμένου να σταματήσει η γκρίνια του παιδιού, οι νυχτερινές αναστατώσεις και τα ξενύχτια, ανέχονται την παιδική επιθυμία και υποχωρούν ή όσο παραμένουν ψυχικά ξεκούραστοι τα ξαναγυρίζουν στο κρεβάτι τους μέχρι που τελειώνουν τα ψυχικά αποθέματα και κοιμούνται όλοι μαζί ,και

β) οι γονείς που αρνούνται να το δεχτούν καθώς νιώθουν ότι χάνουν τον προσωπικό τους χώρο και λίγες στιγμές συντροφικότητας σε μια κοινωνία  που μας αποξενώνει και από το σύντροφο μας, με αποτέλεσμα να  εφαρμόζουν διάφορες τεχνικές με αμφίβολα αποτελέσματα κάθε φορά.

Σίγουρα η πλειοψηφία των γονέων εκφράζει με ανησυχία το ερώτημα…»Μα γιατί  δεν θέλει να κοιμάται στο δωμάτιο του και θέλει να κοιμάται μαζί μας ή  μόνο με τη μαμά ή το μπαμπά;»

Μήπως χρειάζεται να κοιτάξουμε πίσω ακόμα και την μέρα που επιστρέψαμε από το μαιευτήριο; Σίγουρα για τα παιδιά ο ύπνος με τους γονείς είναι μια απόλαυση, το ίδιο όμως και για τους γονείς. Τους αρέσει να το βλέπουν να κοιμάται, να παίζει με το χαμόγελο του, πολλές φορές διευκολύνει και στο θηλασμό ή κάποιες άλλες δεν υπάρχει χώρος στο σπίτι ή απλά τους αρέσει να το νιώθουν δίπλα τους.

Οι έρευνες που βρίσκουμε, λένε ότι χρειάζεται το παιδί να μάθει να κοιμάται μόνο του για τη σωστή ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη του. Κι επειδή μια άποψη δεν είναι ποτέ αρκετή έρχεται και μια άλλη και μας λέει ότι γονείς και παιδιά χρειάζεται να μοιράζονται το ίδιο κρεβάτι, γιατί αυτό είναι που βοηθάει στην ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού.

Σίγουρα, το παιδί έχει ανάγκη πάνω απ όλα της τρυφερότητας, της αγάπης και του συναισθήματος μας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αν του στερήσουμε τα χάδια μας το βράδυ και το αποχωριστούμε θα έχουμε κάνει ανεπανόρθωτη βλάβη στον ψυχισμό του.

Αλλά ούτε και βοηθάει  όμως να ξυπνάμε κάθε μέρα ψυχικά και σωματικά εξαντλημένοι, έχοντας στερηθεί τις λίγες ώρες  βραδινής ξεκούρασης ή να κρατάμε το παιδί μας στο κρεβάτι μας μη βοηθώντας το να αυτονομηθεί και να κοπεί ο συμβολικός ομφάλιος λώρος.

Τι μπορούμε να κάνουμε

*Είναι σημαντικό να καταλάβουμε γιατί θέλει να κοιμηθεί μαζί μας, π.χ φοβάται το σκοτάδι, θέλει παρέα, δεν ξέρει πώς να αποκοιμηθεί, είναι πείσμα;

*Καλό είναι να μην επιβάλλουμε στο παιδί μας να κοιμηθεί στο δωμάτιό του με τσακωμούς, απειλές ή και επαίνους για το αν κοιμηθεί εκεί μόνο του.

*Φροντίζουμε να κοιμίζουμε το παιδί μας στο δωμάτιό του και να μένουμε εκεί μέχρι να αποκοιμηθεί τουλάχιστον για αρχή.Στη συνέχεια θα του δείχνουμε τρόπους να αποκοιμιέται μόνο του.

*Μπορούμε να κάνουμε co-sleeping κάποια μέρα την βδομάδα, όπως να κοιμόμαστε μαζί στο μεγάλο κρεβάτι των γονιών το Σαββατόβραδο. Αυτό δε σημαίνει ότι ταιριάζει σε όλα τα παιδιά και όλες τις οικογένειες.

*Βεβαιώνουμε το παιδί ότι αν θέλει κάτι μπορεί να μας φωνάζει κατά τη διάρκεια της νύχτας.

*Αν ξυπνάει και έρχεται στο δωμάτιο μας ανήσυχο, το αγκαλιάζουμε να ηρεμήσει, του παρέχουμε συναισθηματική ασφάλεια και το βοηθάμε να επιστρέψει στο δωμάτιό του. Να είστε έτοιμοι γιατί αυτή η διαδικασία ίσως χρειαστεί να γίνει πολλές φορές.

Ο ύπνος αφορά  όλα τα μέλη της οικογένειας και το καθένα χωριστά. Δεν σημαίνει ότι ο γονέας που επιλέγει το παιδί του να βρίσκεται στην κούνια του, στο δωμάτιό του, δεν είναι καλός γονέας, δεν αγαπά το παιδί του και θα του δημιουργήσει προβλήματα ψυχοσυναισθηματικής ανάπτυξης. Η κάθε οικογένεια έχει τους στόχους της και το δικό της μοναδικό προφίλ.

 

γράφει η Μαρία Γιαλούρη, Συμβουλευτική ψυχολόγος -Συντονίστρια Ομάδων Σχολών Γονέων

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΜΙΑΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΗΣ ΜΑΜΑΣ!

(γράφει η Δέσποινα Μελισσαροπούλου)

Μην εγκλωβίζεστε στα ίδια και στα ίδια! Ανακάλυψε τα ταλέντα σου και καλλιέργησέ τα!

39adfdf4f82be12befaeeea8acbd565c

δεν είμαστε μόνο μαμάδες, είμαστε γυναίκες πάνω απόλα….

 

Για να γράψω αυτό το άρθρο παρακινήθηκα από μία καλή μου φίλη, η οποία είναι η προσωποποίηση της ενεργητικότητας και της αγάπης για τη ζωή….

Στην πρώτη μου απόπειρα να αποτυπώσω τις σκέψεις και τις εμπειρίες μου θα ήθελα να αναφερθώ στους νέους ορίζοντες που άνοιξε για μένα η μητρότητα επαγγελματικά.

77200fcbb0035391b6abf6e366938eaa

Λόγω επιπλοκών στη διάρκεια της εγκυμοσύνης, αναγκάστηκα να μείνω στο κρεβάτι για μήνες πριν γεννήσω. Όταν λοιπόν ήρθε ο καιρός της λοχείας, μου φαινόταν αφόρητο το ότι έπρεπε να παραμένω στο σπίτι και να κάνω τα ίδια και τα ίδια συνεχώς (να ταΐζω το μωρό, να αλλάζω το μωρό, να προσέχω το μωρό κλπ κλπ). Αισθανόμουν ότι βρισκόμουν σε ένα φοβερό τέλμα. Ωστόσο, δεν είχα το χρόνο για να ασχοληθώ με το επάγγελμά μου, γιατί λόγω κούρασης, ήταν δύσκολο να συγκεντρωθώ για να εργαστώ πνευματικά. Έπρεπε να βρω μία διέξοδο και να απασχοληθώ με κάτι, το οποίο δεν θα ήταν κοπιαστικό πνευματικά ,αλλά παράλληλα θα μου έδινε τη χαρά της δημιουργίας, την δυνατότητα να ασχοληθώ με κάτι εντελώς καινούργιο, το οποίο θα με ανανέωνε ψυχολογικά.

 

Κάπως έτσι αποφάσισα να ξεκινήσω ένα χόμπι που πάντα ονειρευόμουν, την κατασκευή χειροποίητων κοσμημάτων.. Δεδομένου ότι πάντα λάτρευα τα κοσμήματα ,και ιδίως τα σκουλαρίκια, το θεώρησα σαν μια ιδανική ευκαιρία να ανακαλύψω πως κατασκευάζονται. Με τον τρόπο αυτό, αφενός θα έβρισκα μία διέξοδο από τη ρουτίνα της καθημερινότητας με το μωρό, αφετέρου θα μπορούσα πλέον να κατασκευάζω μόνη μου τα αγαπημένα μου αξεσουάρ όπως θέλω και σαφώς πιο οικονομικά..

GetAttachmentGetAttachment.jpg 2GetAttachment.jpg 3

Δεν ήξερα όμως πώς να ξεκινήσω… Μέχρι που ο άντρας μου, μου έδωσε την ιδέα! Θα παρακολουθούσα ένα σεμινάριο Online για να μάθω τις βασικές τεχνικές και μετά βλέπουμε. Όπως και έκανα. Όταν είχα χρόνο ,παρακολουθούσα το σεμινάριο. Στη συνέχεια, αγόρασα δύο σχετικά βιβλία και τα απαραίτητα εργαλεία, εξοπλισμό και υλικά. Μέσα από τα βιβλία ανακάλυψα κάποια μαγαζιά στην περιοχή μου, τα οποία επισκέφθηκα και έπαιρνα ιδέες για τα υλικά και τους τρόπους κατασκευής. Και, μέσα από την ενασχόληση, άρχισα σιγά σιγά να βελτιώνομαι ακόμα περισσότερο και να δοκιμάζω τεχνικές και υλικά, που δεν είχα δει στο σεμινάριο. Με λίγα λόγια, άρχισα να εξελίσσω μία διαφορετική πτυχή των ταλέντων μου, που μέχρι τότε δεν ήξερα καν ότι υπήρχε.

5c4617e95e283aaaee4073a63d2b4d91

Δεν πρέπει να εγκλωβιζόμαστε στα ίδια και στα ίδια! Ναι, η μητρότητα είναι μία καινούργια εμπειρία, αλλά στη ζωή δεν πρέπει να είμαστε μόνο μαμάδες… Ας στραφούμε στον εαυτό μας, να τον προσέξουμε και να καλλιεργήσουμε τα ταλέντα μας. Εξάλλου, εμείς οι μαμάδες, είμαστε κατεξοχήν το πρότυπο για τα παιδιά μας. Η συμπεριφορά μας θα τα καθοδηγήσει και θα τα βοηθήσει να γίνουν ολοκληρωμένες προσωπικότητες.