Η κακή διαπαιδαγώγηση και τα ψυχολογικά προβλήματα που δημιουργεί στα παιδιά.

Advertisements

ΟΜΟΡΦΑ ΨΕΜΑΤΑ!

 

Γράφει η Τριάδα Καποτά, εκπαιδευτικός

ΟΜΟΡΦΑ ΨΕΜΑΤΑ

ΜΑΡΤΙΟΣ 13, 2017 06:18 ΜΜ
05789be4ec03b11296d4f725295589b3.jpg

 

 Λευκό ψέμα το χρωματιστό, κατά συνθήκη ψέμα το λόγιο, παλιοψέματα τα νευριασμένα, ψέμμα ή ψέμα το ορθογραφημένο, ασύστολο ψέμα το ξεδιάντροπο, κατάφωρο το κατακριτέο, χονδροειδές το χορτασμένο, τερατώδες  του παραμυθιού, χοντρό θέλει διατροφή και άσκηση, αθώο το εισαγγελικό, ψέμα με ουρά, του ζωολογικού κήπου, ψεματάκι το υποκοριστικό, ψεματάρα το μεγεθυντικό.

Όπως και να χει η αναληθής πρόταση αυτού που γνωρίζει και συνειδητά αποκρύπτει την αλήθεια είναι το ψέμα.

Ψέματα παντού… ψέματα που αγαπάμε να μισούμε…

Είναι τέχνη και τεχνική. Είναι εύκολο και βολικό. Με λίγο καλό χειρισμό και καταπίνεται αμασητί…

Πόσο μας αρέσουν τα ψέματα; Και μην βιαστείτε να σκεφτείτε την ατάκα <<σιχαίνομαι το ψέμα και την υποκρισία>>, που θυμίζει καλλιστεία….

Το χειρότερο δεν είναι να ακούσουμε  ψέματα… τα χειρότερα είναι αυτά που πιστεύουμε ,ενώ μέσα μας αυτή η φωνούλα παίρνει τη ντουντούκα και μας φωνάζει <<ΜΗΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ>>.

Κατά θεματικές ενότητες:

Ψέμα στις σχέσεις : Ερωτευόμαστε και εμπιστευόμαστε ανθρώπους που με μαθηματική ακρίβεια θα μας πληγώσουν και  καταπίνουμε τα όμορφα ψέματα με βουλιμία. Κι όταν έρχεται η ώρα του απολογισμού, επιβεβαιώνονται, οι φόβοι που είχαμε από την πρώτη στιγμή που κοιτάξαμε στα μάτια τον συγκεκριμένο άνθρωπο και ανέτειλε η απάτη .

Ψέμα στην πολιτική: Παροιμιώδεις ο Μαυρογιαλούρος και ο Ψευτοθόδωρος που εξαπάτησαν το λαό.

Πρόσφατη και η εκλογική μας εμπειρία όπου εκλέξαμε μια κυβέρνηση πιστεύοντας ότι θα κάνει θαύματα, θα  λύσει παθογένειες δεκαετιών  σε ένα βράδυ. Και δεν είναι  το πρώτο μας λάθος … Χρόνια εθελοντές στο παραμύθι των πολιτικών. Όποιος έταζε τα περισσότερα  και μας τάιζε ψέματα ήταν η επόμενη κυβέρνηση. Η ειρωνεία είναι ότι γνωρίζουμε από πριν πού θα καταλήξει, αλλά εμμένουμε σχεδόν μαζοχιστικά στον ψεύτη.

Ψέματα στη διαφήμιση: Δεν είναι τυχαίο που έχει αναχθεί σε επιστήμη. Ό, τι μας ταΐζουν ακόμα κι αν υπόσχεται θαύματα τρέχουμε να το δοκιμάσουμε.Ας υποθέσουμε ότι βγαίνει ένα δήθεν φαρμακευτικό προϊόν που θα μας αδυνατίζει ενώ ταυτόχρονα μπορούμε να καταναλώνουμε πιτόγυρα και μπακλαβάδες. Φαντάζεστε τι θα γινόταν στα φαρμακεία ; Δεν περιγράφω άλλο.

Τελικά πρέπει να είναι γλυκιά η αναμονή μέχρι να αποδειχτεί το ψέμα. Εκείνος ο λίγος καιρός που μεσολαβεί μέχρι να πέσουν τα προσωπεία , ο λίγος καιρός που ζούμε με την ελπίδα του καλύτερου , ο λίγος καιρός μέχρι να επιβεβαιωθούν πανηγυρικά οι φόβοι μας και να μην έχουμε ποιόν να κατηγορήσουμε γιατί <<μασήσαμε>> το ψέμα που ξέραμε ότι είναι πικρό κι όμως το φάγαμε γιατί ήταν στην πιατέλα με τα γλυκά.

ΠΗΓΗ: Πρώτη News

Ημερήσια Εφημερίδα της Ηλείας.

Ευχαριστώ την εξαίρετη συνάδελφο αλλά και φίλη, με την οποία μοιραστήκαμε ωραίες στιγμές εκείνον το χειμώνα που υπηρετούσαμε σε ένα από τα Δημοτικά Σχολεία του νομού Ηλείας, για την παραχώρηση του άρθρου. Η επιλογή της εικόνας είναι δική μου επιλογή λόγω του ότι ένα από τα μεγαλύτερα ψέματα, με το οποίο μας μεγαλώνουν εμάς τις γυναίκες, είναι το μυθικό ψέμα του γάμου! Και πάλι σε ευχαριστώ!

Γιατί κάνει κακό στα παιδιά η χρήση tablet.

Για όσους πιστούς της τεχνολογίας και εξαρτημένους χρήστες, διαβάστε τα παρακάτω σχετικά με την αλόγιστη χρήση των tablet ή smartphone και προβληματιστείτε.

Η παραχώρηση συσκευών όπως tablet και smartphones από τους γονείς προκειμένου να καθίσουν ήσυχα τα παιδιά τους, έχει αρνητικές συνέπειες στην ανάπτυξη δεξιοτήτων όπως ο αυτοέλεγχος, αλλά και στην συναισθηματική και διανοητική τους ανάπτυξη και συμπεριφορά, λέει νέα έρευνα που δημοσιεύει πρόσφατα η εφημερίδα Guardian.

Σύμφωνα με ερευνητές του Πανεπιστημίου της Βοστώνης, οι γονείς θα πρέπει να είναι πιο συνετοί όταν δίνουν mobile συσκευές για να αποσπάσουν την προσοχή των παιδιών προσχολικής ηλικίας, καθώς η χρήση τους μπορεί να είναι επιζήμια για την «κοινωνική και συναισθηματική τους ανάπτυξη».

Εξάλλου, όπως προκύπτει από τα πορίσματα της έρευνας, η χρήση διαδραστικών οθονών από παιδιά κάτω των τριών ετών θα μπορούσε να επηρεάσει αρνητικά την ανάπτυξη δεξιοτήτων που απαιτούνται για την επίλυση προβλημάτων, ενώ μακροχρόνια μπορεί να έχει αρνητικό αντίκτυπο στον τρόπο κατανόησης των μαθηματικών.

Οι ερευνητές συνιστούν στους γονείς να περνούν τα παιδιά όσο το δυνατόν λιγότερο χρόνο μπροστά σε μία οθόνη, συμπεριλαμβανομένης της τηλεόρασης, και να αφιερώνουν τουλάχιστον μια ώρα καθημερινά σε δραστηριότητες που περιλαμβάνουν παιχνίδι και αλληλεπίδραση με άλλα μέλη της οικογένειας.

Η επικεφαλής της έρευνας που διεξήγαγε η Ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου της Βοστώνης, Jenny Radesky, δήλωσε χαρακτηριστικά ότι «στην παρούσα φάση, η χρήση των mobile συσκευών δημιουργεί περισσότερα ερωτηματικά παρά απαντήσεις».


Αλληλεπίδραση, επικοινωνία,  κάλυψη του συναισθηματικού κενού.Όταν βλέπεις ένα μικρό παιδί, του οποίου το το tablet έχει γίνει προέκταση του χεριού του, δεν μπορείς παρά να λυπηθείς και να προβληματιστείς για το απέραντο κενό που νιώθει το παιδί αυτό συναισθηματικά, αφού όλος του ο κόσμος είναι πίσω από την οθόνη. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ψυχολόγος για να κατανοήσει ότι αυτό που χρειάζεται είναι ένας άνθρωπος να μιλήσει και στην ουσία αυτό που κάνει με το tablet είναι να προσπαθεί να βγάλει μια κραυγή βοήθειας….

Η καθηγήτρια επιστημών, τεχνολογίας και κοινωνίας, από το Ινστιτούτο Τεχνολογίας Μασαχουσέτης, Sherry Turkle, εξηγεί: Μέσω της συζήτησης με τους άλλους τα παιδιά μαθαίνουν να συνδιαλέγονται και με τον εαυτό τους αλλά και να περνούν χρόνο μόνα τους. Το να μάθει ένα παιδί να περνά χρόνο και μόνο του αποτελεί θεμέλιο λίθο της ανάπτυξής του, από μικρή ηλικία. Και δεν θέλετε τα παιδιά σας να χάσουν αυτό το «μάθημα» επειδή τα ηρεμείτε με μία ηλεκτρονική συσκευή.

Η Turkle έχει μιλήσει με αμέτρητους γονείς, έφηβους και παιδιά σχετικά με την χρήση των gadgets κατά την περίοδο της πρώιμης ανάπτυξης και, όπως λέει, φοβάται πως τα παιδιά που δεν μαθαίνουν στην αληθινή αλληλεπίδραση, η οποία συχνά μπορεί να έχει ελαττώματα και ατέλειες, θα καταλήξουν να πιστεύουν σε έναν κόσμο όπου οι τέλειες, γυαλιστερές οθόνες θα τους δίνουν μία λανθασμένη αίσθηση ακίνδυνης οικειότητας.

Τα παιδιά χρειάζεται να μάθουν να σκέφτονται χωρίς να εξαρτώνται από μία συσκευή. Χρειάζεται να μπορούν να εξερευνούν την φαντασία τους. Να συγκεντρώνουν το μυαλό τους και να γνωρίζουν ποιοι είναι. Έτσι ώστε μία μέρα να σχηματίσουν μία σχέση με έναν άλλον άνθρωπο, χωρίς τον πανικό της ενδεχόμενης μοναξιάς. Αν δεν μάθετε τα παιδιά σας να είναι και μόνα τους, το μόνο που θα μάθουν θα είναι το αίσθημα της μοναξιάς.

Μύθοι και πραγματικότητες:

Όταν λοιπόν οι περισσότεροι γονείς νιώθουν περήφανοι για το τρίχρονο ή τετράχρονο παιδί τους που γνωρίζει με τεράστια ευκολία να χειρίζεται όλα αυτά τα gadgets, πριν βιαστούν να περηφανευτούν, ας σκεφτούν κάτι αντίστροφο: θα επέτρεπαν στην τρίχρονη κόρη τους να βαφτεί με το μακιγιάζ που χρησιμοποιεί η μαμά; Θα άφηναν τον πεντάχρονο γιο τους να καπνίσουν τσιγάρο; Κι όμως, σας φαίνονται ακραία τα παραδείγματα, αλλά για σκεφτείτε πόσο κακό κάνουμε στα παιδιά μας με τόση ακτινοβολία, με τόση παθητικότητα, με τόσες εκπτώσεις που κάνουμε στον ψυχοσυναισθηματικό τους κόσμο!

Πηγή: Blogs.NYTimes

Πηγή: Guardian

Μαμά, υπάρχει Άι-Βασίλης;

8e90ffa83b8af1d0deb47980511e6858

Μαμά, υπάρχει Άι-Βασίλης;

Ο 7χρονος Παύλος γράφει γράμμα στον Άγιο Βασίλη ζητώντας του να μην τον ξεχάσει. Είναι ένα από τα εκατομμύρια παιδιά σε κάθε γωνιά της γης που περιμένουν με ανυπομονησία τον παχουλό ασπρομάλλη γέροντα να ξεκινήσει το μαγικό του ταξίδι στον κόσμο. Ο πιο αγαπημένος σίγουρα άγιος των παιδιών, σε παγκόσμια κλίμακα, αλλάζει όνομα ανάλογα με τη χώρα προέλευσης του παιδιού.

Είναι ο Father Christmas των Άγγλων, ο Santa Claus των Αμερικανών, ο Pre Nol των Γάλλων, ο Sinterklaas των Ολλανδών, ο Weihnachtsmann των Γερμανών, ο Babbo Natale των Ιταλών ή ο Άγιος Βασίλης των Ελλήνων.

6b718a1d8eb79ba985fbec898b88bcf8

Αργά ή γρήγορα όμως οι μικροί μπόμπιρες παρατηρούν ότι ο καλοκάγαθος παππούλης με τη μακριά γενειάδα μοιάζει όλως περιέργως πολύ στον μπαμπά ή στο θείο. Τι γίνεται τότε; Όλο και περισσότεροι γονείς αναρωτιούνται αν είναι καλό για το παιδί τους να πιστεύει στην ύπαρξη του Άγιου Βασίλη, φοβούμενοι ότι στη συνέχεια θα απογοητευθεί, ότι θα θυμώσει μαζί τους επειδή το εξαπάτησαν ή ότι το να συντηρούν την πίστη στον Άγιο Βασίλη δεν συνάδει με την προσπάθειά τους να διδάξουν στο παιδί τους να μην λέει ψέματα.

Οι έρευνες δείχνουν ότι τα περισσότερα παιδιά ανακαλύπτουν την αλήθεια σχετικά με τον Άγιο Βασίλη γύρω στα 6 ή 7 τους χρόνια.

Και αν το δούμε από την σκοπιά της εξελικτικής ψυχολογίας υπάρχει εξήγηση στο γιατί τότε. Σύμφωνα με τον Piaget, είναι η περίοδος που τα παιδιά μεταβαίνουν από το «προεννοιολογικό στάδιο» ανάπτυξης, όπου δεν είναι σε θέση να ξεχωρίσουν την πραγματικότητα από την φαντασία, στο στάδιο των «συγκεκριμένων λογικών διεργασιών» που τους επιτρέπει να κάνουν λογικούς συλλογισμούς σχετικά με τον κόσμο. Γι αυτό και σ αυτή την ηλικία αρχίζουν να αναρωτιούνται «πώς καταφέρνει ο Άγιος Βασίλης να επισκεφθεί όλα τα σπίτια σε μια νύχτα» ή «πώς χωράει από την καμινάδα».

Πάντως όταν τα παιδιά ανακαλύπτουν την αλήθεια αυτοί που απογοητεύονται περισσότερο είναι μάλλον οι γονείς!Αντίθετα, τα περισσότερα παιδιά αντιδρούν με θετικό τρόπο, νιώθοντας μάλιστα και ένα αίσθημα υπερηφάνειας, καθώς θεωρούν ότι η ανακάλυψή τους αυτή τα φέρνει πιο κοντά στον κόσμο των μεγάλων.

Όταν λοιπόν το παιδί μας ρωτάει αν υπάρχει πράγματι Άγιος Βασίλης, δεν χρειάζεται να επιμείνουμε στο ψέμα, προσβάλλοντας τη νοημοσύνη του, αλλά ούτε και να παρουσιάσουμε την ψυχρή αλήθεια των ενηλίκων, λέγοντας ένα ξερό όχι και ισοπεδώνοντας τη φαντασία του. Μπορούμε να αφήσουμε το παιδί να κάνει τη δική του αναζήτηση και να ενδιαφερθούμε να μάθουμε τη δική του άποψη, ρωτώντας για παράδειγμα «εσύ τι πιστεύεις;» ή «γιατί ρωτάς;». Αυτές οι ερωτήσεις μπορούν να αποτελέσουν το έναυσμα για πολύ ενδιαφέρουσες συζητήσεις ανάμεσα στα παιδιά και στους γονείς.

Άλλωστε τα παιδιά έχουν την ικανότητα να μας δείξουν με τον δικό τους τρόπο πότε «δεν χρειάζεται» πλέον να πιστεύουν στον παχουλό άγιο, τουλάχιστον με τον τρόπο που πίστευαν ως τώρα, αρκεί εμείς να τα προσέξουμε. Ας έχουμε πάντως στο μυαλό μας ότι τα παιδιά έχουν ανάγκη μέχρι κάποια συγκεκριμένη αναπτυξιακή φάση -που διαφέρει για το κάθε ένα- να πιστεύουν σε σύμβολα ή μύθους. Το πόσο ενθαρρύνουμε τα όνειρα ή και τις φαντασιώσεις τους, σχετίζεται με την μελλοντική τους δυνατότητα και επιθυμία να ονειρεύονται και να στοχεύουν ψηλά και αν η φαντασία χρειάζεται σε όλες τις ηλικίες, για τα παιδιά είναι απαραίτητη.

Η ιστορία του Άγιου Βασίλη όμως θα μπορούσε να αποτελέσει και ένα πολύτιμο εργαλείο στα χέρια των γονιών στην προσπάθειά τους να διδάξουν στα παιδιά τους αξίες και αρχές, να τους καλλιεργήσουν την επιθυμία να βελτιώνουν τη συμπεριφορά τους, να τα ενθαρρύνουν να ονειρεύονται ένα καλύτερο μέλλον, να προσδοκούν πράγματα και να προσπαθούν γι αυτά. Στον δυτικό κόσμο η ιστορία του Άγιου Βασίλη είναι βασισμένη στη ζωή του Αγίου Νικολάου που δώρισε την περιουσία του στους φτωχούς, ενώ στη χώρα μας ταυτίζεται με τον Μέγα Βασίλειο από την Καισαρεία, που έκανε πολλά φιλανθρωπικά έργα.

Μέσα από αυτές τις ιστορίες, λοιπόν, οι γονείς μπορούν να διδάξουν στα παιδιά τους την αγάπη, τη γενναιοδωρία, την ανιδιοτέλεια, την ελπίδα, τη βοήθεια προς τον συνάνθρωπο, την ισότητα απέναντι στο δικαίωμα να είμαστε ευτυχισμένοι. Βέβαια, ακόμη πιο αποτελεσματικό απ’ το να διηγηθούμε μια ιστορία είναι να κάνουμε πράξη αυτές τις αρχές, δίνοντας οι ίδιοι το παράδειγμα στα παιδιά μας.

Έτσι, οι ημέρες των γιορτών είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να προτείνουμε στο παιδί μας να μαζέψει τα παιχνίδια που δεν χρησιμοποιεί ή κάποια ρούχα που δεν του κάνουν πια και να πάμε μαζί του να τα προσφέρουμε σε παιδάκια που τα έχουν ανάγκη, εξηγώντας του τους λόγους που το κάνουμε. (Στην Ιερισσό, η εκκλησία του Αγίου Νικολάου συλλέγει τέτοιου είδους προσφορές).

Παράλληλα, καλό θα ήταν να μάθουμε στο παιδί μας ότι αυτό που έχει σημασία είναι να το θυμηθεί ο Άγιος Βασίλης και όχι η αξία του δώρου. Αν πάλι το παιδί μας ζητήσει ένα πολύ ακριβό δώρο που δεν έχουμε την οικονομική δυνατότητα να αγοράσουμε, μπορούμε να του εξηγήσουμε ότι αν ο Άγιος Βασίλης ξοδέψει τόσα χρήματα μόνο για το δικό του δώρο, δεν θα του μείνουν αρκετά χρήματα και για τα υπόλοιπα παιδάκια και ότι είναι κρίμα μερικά παιδιά να μην πάρουν δώρο.

Βέβαια, αυτό δε σημαίνει ότι αποθαρρύνουμε το παιδί μας απ το να γράψει ένα γράμμα στον αγαπημένο του άγιο, ζητώντας του αυτό που ονειρεύεται. Κάθε άλλο. Ας το ενθαρρύνουμε και ας πάμε μαζί του στο ταχυδρομείο να στείλουμε το γραμματάκι του. Μ’αυτό τον τρόπο ίσως και να εκπλαγούμε, μάλιστα, διαπιστώνοντας ότι πολλές φορές τα παιδιά κάθε άλλο παρά υλικά πράγματα ζητούν από τον αγαπημένο τους άγιο.

Αντί λοιπόν για ακριβά παιχνίδια, φέτος, με την ευκαιρία της οικονομικής κρίσης και αντί οι γονείς να αισθάνονται ενοχές που δεν μπορούν να χαρίσουν στο παιδί τους το ακριβό δώρο που ζήτησε, μπορούν να περάσουν χρόνο με τα παιδιά τους στολίζοντας το σπίτι ή το χριστουγεννιάτικο δέντρο με αυτοσχέδια στολίδια, που θα αξιοποιήσουν τη δημιουργικότητα και τη φαντασία τόσο των ίδιων όσο και των παιδιών τους, να φτιάξουν γλυκά μαζί με τα παιδιά για να μοσχοβολήσει το σπίτι και κυρίως να περάσουν περισσότερο χρόνο μαζί τους, κάτι που τόσο πολύ τα παιδιά έχουν ανάγκη στις μέρες μας.

Τελικά, αυτό που φαίνεται να θυμούνται οι μικροί μπόμπιρες μεγαλώνοντας δεν είναι τόσο τα ακριβά δώρα που δέχτηκαν, όσο η ατμόσφαιρα που επικρατούσε στο σπίτι, οι μυρωδιές, τα συναισθήματα, τα κάλαντα, η συμμετοχή στις θρησκευτικές τελετές. Άλλωστε ακόμα και το καλύτερο δώρο δεν ικανοποιεί το παιδί όσο μια ζεστή αγκαλιά, όσο η αίσθηση ασφάλειας και προσοχής από τους γονείς του.

Ας αφήσουμε τα παιδιά να ζήσουν τη μαγεία των Χριστουγέννων προσμένοντας τον ερχομό του αγαπημένου τους αγίου. Όσο υπάρχει αγάπη, ελπίδα και δυνατότητα να ονειρεύεσαι «το απίθανο» υπάρχει και Άγιος Βασίλης. Άλλωστε ποιος είπε ότι δεν υπάρχει;

Αρθρογράφος: Ειρήνη Κορδερά
Ψυχολόγος

Κρίση πανικού. Τι είναι και ποια τα συμπτώματα.

 

32684f292b6fff4f2aefb7d2afdf9cb9

Μια κρίση πανικού είναι κάτι που μπορεί να συμβεί στον οποιοδήποτε, αλλά είναι γεγονός ότι είναι πιο επιρρεπείς σε αυτή τα άτομα με αυξημένο άγχος και στρες.

Η κρίση πανικού (panic attack) είναι η απότομη αίσθηση υπερβολικού άγχους ή φόβου, η οποία συνοδεύεται κατά κανόνα από συμπτώματα όπως η ταχυπαλμία, οι μυικοί σπασμοί και η εφίδρωση.


Τι προκαλεί τις κρίσεις πανικού

Όπως συμβαίνει με τις περισσότερες ασθένειες συμπεριφοράς, οι αιτίες της κρίσεις πανικού είναι πολλές. Υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι η κληρονομικότητα παίζει σημαντικό ρόλο στο αν και πόσο συχνά ένα άτομο να υποστεί κρίσεις πανικού. Ωστόσο, υπάρχουν επίσης ενδείξεις ότι ο πανικός μπορεί να είναι μια επίκτητη αντίδραση του οργανισμού και πως οι κρίσεις μπορεί να χτυπήσουν κατά τα άλλα υγιείς ανθρώπους, όταν εκείνοι βιώσουν μια πολύ στρεσογόνο κατάσταση.

Η διαταραχή πανικού (panic disorder) είναι μια ξεχωριστή αλλά σχετική κατάσταση με τις κρίσεις πανικού. Η διαταραχή πανικού είναι ακόμα πιο στενά συνδεδεμένη με την κληρονομικότητα. Ορισμένες ιατρικές παθήσεις, όπως το άσθμα και η καρδιακή νόσος, καθώς και ορισμένες φαρμακευτικές αγωγές, όπως τα στεροειδή και μερικά φάρμακα για το άσθμα, μπορεί να προκαλέσουν κρίσεις άγχους ως σύμπτωμα ή παρενέργεια.

Επειδή τα άτομα με διαταραχή πανικού βρίσκονται σε υψηλότερο κίνδυνο να αναπτύξουν μια ανωμαλία στην λειτουργία της καρδιακής βαλβίδας (πρόπτωση της μιτροειδούς βαλβίδας), θα πρέπει να εξετάζονται πάντα από έναν γιατρό σε κάθε κρίση, επειδή αυτή η πάθηση υποδεικνύει ότι πρέπει να ληφθούν ειδικές προφυλάξεις, ειδικά όταν το άτομο είναι σε θεραπεία για ένα οδοντικό πρόβλημα.

Η επιστημονική έρευνα είναι ασυνεπής μέχρι σήμερα ως προς το αν ορισμένες διατροφικές ελλείψεις (για παράδειγμα η έλλειψη ψευδαργύρου, ή η ανεπάρκεια μαγνησίου) μπορεί να είναι παράγοντες κινδύνου για την διαταραχή πανικού και τις κρίσεις πανικού. Αν και τα πρόσθετα τροφίμων, όπως η ασπαρτάμη, από μόνα τους ή σε συνδυασμό με χρωστικές ουσίες τροφίμων, πιστεύεται ότι παίζουν ένα ρόλο στην εκδήλωση κρίσεων πανικού σε μερικούς ανθρώπους, αυτό δεν έχει επιβεβαιωθεί από κάποια έρευνα μέχρι σήμερα.


Πώς θα καταλάβετε ότι έχετε κρίση πανικού

Η Αμερικανική Ψυχιατρική Ένωση ορίζει την κρίση πανικού ως μια διακριτή χρονική περίοδο έντονου φόβου, αγωνίας, νευρικότητας ή δυσφορίας, κατά την οποία τέσσερα (ή περισσότερα) από τα ακόλουθα συμπτώματα μπορεί να αναπτυχθούν απότομα και να κορυφωθούν μέσα σε διάστημα 10 λεπτών:

-Ταχυπαλμία

-Εφίδρωση

-Μυικοί σπασμοί

-Αίσθημα δύσπνοιας ή πνιγμού

-Αίσθημα ασφυξίας

-Πόνος στο στήθος ή δυσφορία

-Ναυτία ή κοιλιακή δυσφορία

-Αίσθημα ζάλης, αστάθεια, λιποθυμία

-Φόβος απώλειας του ελέγχου

-Φόβος θανάτου

-Μούδιασμα ή μυρμήγκιασμα στο σώμα

-Ρίγη ή εξάψεις

Μερικά από αυτά τα συμπτώματα πιθανότατα θα εκδηλωθούν σε μια κρίση πανικού. Οι κρίσεις αυτές μπορεί να είναι τόσο έντονες, ώστε το άτομο να μην είναι καν σε θέση να εκφράσει στους άλλους τι είναι αυτό που του συμβαίνει.

Ωστόσο, οι κρίσεις πανικού, τα σημάδια κατάθλιψης και το άγχος δεν είναι σημάδια ΑΔΥΝΑΜΙΑΣ. Σημαίνουν ότι εδώ και καιρό προσπαθείς να παραμένεις δυνατή. Να παραμένεις δυνατή στη δουλειά, να στηρίζεις τον άντρα σου και τα παιδιά σου, να έχεις ένα φορτωμένο ωράριο, να πρέπει να ανέχεσαι τον προϊστάμενό σου, να είσαι πάντα χαμογελαστή και συνεργάσιμη, να να να να να να…..Μήπως είναι λοιπόν καιρός να σταματήσει αυτό…..; ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΟΣ!

πηγή: onmed.gr

Αυτισμός, τα συμπτώματα και οι τρόποι αντιμετώπισής του.

meltdown-1312488_960_720.jpg

Υπολογίζεται ότι 67 εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως είναι άτομα με αυτισμό, ενώ τα παιδιά που θα διαγνωστούν με αυτισμό φέτος θα είναι περισσότερα από ότι συνολικά τα παιδιά με σακχαρώδη διαβήτη, με καρκίνο και με έιτζ.

 

Του Στέργιου Νότα, d.p.mgr, κλινικού ψυχολόγου, Επιστημονικού Υπεύθυνου Ε.Θ.Μ.Α

Τι είναι ο Αυτισμός;

Ο αυτισμός είναι μια σύνθετη αναπτυξιακή διαταραχή του ανθρώπου. Ανήκει, όπως και το σύνδρομο Άσπεργκερ, σε μια ομάδα διαταραχών γνωστές ως Διαταραχές του Φάσματος του Αυτισμού (ΔΦΑ) και σε μια ευρύτερη κατηγορία, τις Διάχυτες Αναπτυξιακές Διαταραχές.
Στις περισσότερες χώρες συναντάται πιο συχνά από ότι ο παιδικός καρκίνος, σακχαρώδης διαβήτης και το Έιτζ.

Ο αυτισμός παρουσιάζεται σε όλες τις φυλετικές, εθνικές και κοινωνικές ομάδες, και τα αγόρια έχουν τέσσερις φορές μεγαλύτερη πιθανότητα να προσβληθούν από ότι τα κορίτσια.

Ο αυτισμός περιορίζει την ικανότητα ενός ατόμου να επικοινωνήσει και να σχετίζεται με τρίτους, ακόμα και στις περιπτώσεις που η νοημοσύνη του ατόμου είναι υψηλότερη από του μέσου ανθρώπου. Υπάρχουν επίσης εμμονές με την τήρηση αυστηρής ρουτίνας, τις επαναληπτικές κινήσεις και την ενασχόληση με αντικείμενα, καταστάσεις, γεγονότα.

Τα συμπτώματα κυμαίνονται από πολύ ήπια έως αρκετά σοβαρά.

Η διάγνωση των διαταραχών του φάσματος του αυτισμού γίνεται συνήθως με αξιοπιστία γύρω στην ηλικία των 2,5 ετών, ενώ η πρώτη ανίχνευση σε αρκετές περιπτώσεις μπορεί να γίνεται και σε ηλικία 18 μηνών με επιφύλαξη.

Οι γονείς είναι συχνά οι πρώτοι που παρατηρούν κάποιες ασυνήθιστες συμπεριφορές στο παιδί τους ή την αδυναμία του παιδιού να φθάσει σε ορισμένα αναπτυξιακά στάδια ορόσημα-κλειδιά τα οποία αναλογούν στην ηλικία του.

Ορισμένοι γονείς περιγράφουν ότι το παιδί τους διέφερε από την ώρα της γέννησης, ενώ άλλοι αναφέρουν ότι το παιδί τους αναπτυσσόταν κανονικά και ξαφνικά άρχισε να χάνει τις ικανότητές του. Πολλοί παιδίατροι παραβλέπουν τις πρώτες ενδείξεις αυτισμού, με το σκεπτικό ότι η ανάπτυξη του παιδιού θα βελτιωθεί στην πορεία και συνιστούν στους γονείς να τηρήσουν στάση αναμονής.

Τα αποτελέσματα από τις πιο πρόσφατες έρευνες δείχνουν ότι όταν οι γονείς υποψιαστούν ότι κάποιο πρόβλημα υπάρχει με το παιδί τους, τις περισσότερες φορές έχουν δίκιο. Εάν ανησυχείτε για την αναπτυξιακή πορεία του παιδιού σας, μην περιμένετε: μιλήστε με τον ιατρό σας και ζητήστε να εξεταστεί για αυτισμό.

Ενώ πολλοί γονείς προβληματίζονται για τον χαρακτηρισμό ενός νηπίου ως ‘αυτιστικού’, όσο πιο νωρίς γίνει η διάγνωση, τόσο πιο γρήγορα μπορεί να αρχίσει και η παρέμβαση.

Σύμφωνα με τα στοιχεία των ερευνών, η πρώιμη θεραπευτική, εκπαιδευτική παρέμβαση κατά την προσχολική ηλικία μπορεί να βελτιώσει σημαντικά την αντιληπτικότητα, τον δείκτη νοημοσύνης, την ικανότητα κοινωνικής αλληλεπίδρασης και επικοινωνίας πολλών παιδιών με διαταραχές του φάσματος του αυτισμού.

Η παρέμβαση πρέπει να αρχίσει αμέσως μετά την διάγνωση αυτισμού.

Προς το παρόν, δεν υπάρχει κάποιος αποτελεσματικός τρόπος για την πρόληψη του αυτισμού, καμία μέθοδος αντιμετώπισης η οποία να είναι πλήρως αποτελεσματική σε κάθε περίπτωση και καμία θεραπεία με την έννοια που χρησιμοποιείται ο όρος αυτός.

Σε ορισμένες περιπτώσεις η αναπτυξιακή πορεία του ατόμου, η ανάδυση και η απόκτηση ικανοτήτων μπορεί να είναι θεαματική. Σε πολλές από αυτές τις περιπτώσεις τα άτομα διαπρέπουν επαγγελματικά και κοινωνικά.

Κάποια από αυτά τα άτομα δηλώνουν ότι προτιμούν τον ‘αυτιστικό τρόπο σκέψης’ και την ‘αυτιστική κουλτούρα’ και δεν θα τα άλλαζαν με τίποτα.

Ενημέρωση και Δράση

  • Καλύτερη ενημέρωση των γονέων και εκπαίδευση των επαγγελματιών.
  • Πρέπει να δημιουργηθούν οι κατάλληλες προϋποθέσεις για πρώιμη ανίχνευση του αυτισμού
    Μέθοδοι εξέτασης υπάρχουν για μικρά παιδιά ακόμη και 18 μηνών. Η εξέταση δύναται
    να γίνει κατά την τακτική ιατρική εξέταση της υγείας ενός μωρού.
  • Πρέπει να δημιουργηθούν δομές πρώιμης παρέμβασης πιστοποιημένες για την παροχή των υπηρεσιών τους.
  • Πρέπει να υπάρξει συντονισμός των δράσεων και ενεργειών των συναρμόδιων Υπουργείων και κοινωνικών φορέων ώστε να υπάρχει πλήρης κάλυψη των πολλαπλών αναγκών των ατόμων με αυτισμό και των οικογενειών τους.
  • Πρέπει να διασφαλιστεί η ψυχοκοινωνική ένταξη και η δια βίου υποστήριξη των ατόμων με αυτισμό.
  • Πρέπει ο κόσμος να ενημερωθεί καλύτερα, διότι το άτομο με αυτισμό είναι μέλος της κοινότητας, είναι ένας από εμάς, είναι ο συμμαθητής, ο φίλος, ο συνεργάτης, ο γείτονας, ο άνθρωπος της διπλανής μας πόρτας.

 

Πηγή: iatronet.gr

Μήπως είσαι ενοχική;

215d7844adc783ec7569ffd1e6f1fe07

 

Η ενοχή είναι ένα διαβρωτικό συναίσθημα το οποίο συχνά εμφανίζεται στο θεραπευτικό πλαίσιο μιας και επηρεάζει τόσο την εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας, όσο και πολλές αποφάσεις της ζωής μας.

Έχεις αναρωτηθεί ποτέ γιατί είσαι ενοχική;
Τι δείχνει αυτό το χαρακτηριστικό για εμάς και τι σχέση έχει με τις πρώιμες παιδικές μας εμπειρίες;


Η ενοχή είναι συνήθως γένους θηλυκού και μας ταλαιπωρεί καθημερινά. Ενοχές, όταν θα πάμε για καφέ,αντί να δουλέψουμε. Ενοχές, όταν θα αφήσουμε το παιδί για να πάμε μια βόλτα στα μαγαζιά. Ενοχές, όταν δεν θα κάνουμε αυτό που μας ζήτησε σαν χάρη η μητέρα μας. Έχεις σκεφτεί ποτέ γιατί όλες αυτές οι ενοχές;


Ντροπή ή ενοχή;
Είναι σημαντικό να γίνει μια σαφής διάκριση ανάμεσα σε αυτούς τους δυο όρους. Η ντροπή αναφέρεται στον εαυτό μας και επηρεάζει άμεσα την αυτοεκτίμησή μας. Αισθανόμαστε ντροπή για τις σκέψεις μας, για τα συναισθήματά μας ή τις συμπεριφορές μας ακόμα και αν αυτές δεν έχουν επίπτωση σε κάποιον άλλον. Το να αισθανόμαστε ντροπή σε φυσιολογικά πλαίσια είναι θεμιτό, μιας και εξελίσσει τη προσωπικότητα μας. Τόσο η απουσία της όσο και η υπερβολή της είναι άλλωστε ένδειξη παθολογίας.


Η ενοχή από την άλλη είναι κυρίως ασυνείδητη και σχετίζεται άμεσα από την ανάγκη μας να μας αποδεχτούν οι άλλοι.
Γεννάται όταν οι πράξεις μας έρχονται σε σύγκρουση με τα πιστεύω μας και τον ηθικό μας κώδικα, ή όταν κάνουμε κάτι που έχει κάποιο αντίκτυπο στον άλλο. Η υγιής – λειτουργική ενοχή είναι εκείνη που μας οδηγεί να μαθαίνουμε από τα λάθη μας, ενώ η δυσλειτουργική ενοχή μας καθηλώνει και δεν μας επιτρέπει να εξελιχθούμε σαν προσωπικότητες.


Προσωπικότητα της ενοχικής γυναίκας

Μια ενοχική γυναίκα προσπαθεί συχνά (αν όχι συνεχώς) να ευχαριστήσει τους άλλους και για αυτό δύσκολα λέει ‘όχι’ όταν της ζητηθεί κάτι. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να έχει ένα βαθύ παράπονο ότι τα κάνει όλα μόνη της και ότι είναι πολύ κουρασμένη. Είναι συνήθως τελειομανής και η ηθική είναι ιδιαίτερα σημαντική στη ζωή της.

Επειδή όμως είναι αρκετά ελεγκτική, είναι πιθανό να ορίζει την ηθική ορθότητα των λέξεων και των πράξεων της με βάσει το πόσο μπορεί να ελέγξει αυτές τις συμπεριφορές.

Όταν κάτι δεν πάει καλά, δύσκολα κατηγορεί  τους άλλους ενώ εύκολα κατηγορεί τον εαυτό της.

Για αυτό, η ‘τέλεια’ απόφαση θα είναι εκείνη που θα είναι απαλλαγμένη από την ενοχή και την αβεβαιότητα. Αν σχετιστεί με χειριστικά και ευφυή άτομα, ενδεχομένως οι άλλοι να ‘πατάνε’ στα ενοχικά της κομμάτια και να την εκμεταλλεύονται. Τέλος, είναι πιθανό να είναι ένα βαθιά θρησκευόμενο άτομο, με πολύ υψηλά το θεσμό του γάμου.


Πού βρίσκονται οι ρίζες της ενοχής;

 

Πολλοί θεωρητικοί έχουν ασχοληθεί με το θέμα της ενοχής μιας και η ανάπτυξη αυτής θεωρείται ιδιαίτερα σημαντικό εξελικτικό στάδιο. Ο Freud υποστηρίζει ότι το συναίσθημα της ενοχής είναι αποτέλεσμα ενός πολύ ισχυρού υπερεγώ, το οποίο είναι το τμήμα της προσωπικότητάς μας που διακυβεύεται από τους ηθικούς κανόνες και τα πρέπει. Είναι ένας εσωτερικός κριτής απαραίτητος για την υγιή ανάπτυξη του παιδιού που ορίζει το σωστό από το λάθος. Το υπερεγώ αναπτύσσεται γύρω στα 3 με 5 έτη, όπου το παιδί ορθά ακούει το πρώτο ηχηρό ‘μη’ από τους γονείς του. Αυτό το κομμάτι της προσωπικότητάς μας όμως εμπλουτίζεται δια βίου από τις απαιτήσεις μιας δυναμικής μητέρας, την αυστηρότητα και τα όρια του πατέρα, τη πειθαρχία που επιβάλλεται στο σχολείο και την έννοια του ‘κακού’ της θρησκείας. Έτσι, η ζωή μας καθοδηγείται από την ηθική, τους κοινωνικοί κανόνες και την επιθυμία μας να ευχαριστούμε τους άλλους (πρωτίστως τους γονείς μας), με αποτέλεσμα να αισθανόμαστε ενοχές αν παρεκκλίνουμε από όλα αυτά.

Μια παρόμοια σκέψη είχε εκφράσει ο Piaget (η θεωρία του οποίου θεωρείται θεμέλιος λίθος στην αναπτυξιακή ψυχολογία) και ο οποίος αναφέρει ότι το παιδί αναπτύσσει το συναίσθημα της ενοχής ανάμεσα στο 4 και 6 έτος της ζωής του, διότι τότε ξεκινάει να παίρνει πρωτοβουλίες για τη ζωή του (τι θα φορέσει, με ποιο παιχνίδι θα παίξει κλπ). Αν λοιπόν οι γονείς του σε αυτή τη περίοδο είναι πολύ επικριτικοί ή πολύ αυταρχικοί, το παιδί θα ξεκινήσει να αισθάνεται συχνά ενοχή για τις κινήσεις που ξεκινάνε από το ίδιο.

πηγή: http://www.ladylike.gr