Η κακή διαπαιδαγώγηση και τα ψυχολογικά προβλήματα που δημιουργεί στα παιδιά.

Advertisements

Εξουσιαστική πειθαρχία. Τι είναι και πώς επηρεάζει το μεγάλωμα των παιδιών.

b68b00fc98ee206541039e5e0cdc02a4

Τα παιδιά που φοβούνται να πουν την αλήθεια , για να μην τιμωρηθούν, γίνονται πολύ καλοί ψεύτες!

 

 

Τραυλισμός. Όλα όσα πρέπει να γνωρίζουμε.

 

 

Γιατί κάνει κακό στα παιδιά η χρήση tablet.

Για όσους πιστούς της τεχνολογίας και εξαρτημένους χρήστες, διαβάστε τα παρακάτω σχετικά με την αλόγιστη χρήση των tablet ή smartphone και προβληματιστείτε.

Η παραχώρηση συσκευών όπως tablet και smartphones από τους γονείς προκειμένου να καθίσουν ήσυχα τα παιδιά τους, έχει αρνητικές συνέπειες στην ανάπτυξη δεξιοτήτων όπως ο αυτοέλεγχος, αλλά και στην συναισθηματική και διανοητική τους ανάπτυξη και συμπεριφορά, λέει νέα έρευνα που δημοσιεύει πρόσφατα η εφημερίδα Guardian.

Σύμφωνα με ερευνητές του Πανεπιστημίου της Βοστώνης, οι γονείς θα πρέπει να είναι πιο συνετοί όταν δίνουν mobile συσκευές για να αποσπάσουν την προσοχή των παιδιών προσχολικής ηλικίας, καθώς η χρήση τους μπορεί να είναι επιζήμια για την «κοινωνική και συναισθηματική τους ανάπτυξη».

Εξάλλου, όπως προκύπτει από τα πορίσματα της έρευνας, η χρήση διαδραστικών οθονών από παιδιά κάτω των τριών ετών θα μπορούσε να επηρεάσει αρνητικά την ανάπτυξη δεξιοτήτων που απαιτούνται για την επίλυση προβλημάτων, ενώ μακροχρόνια μπορεί να έχει αρνητικό αντίκτυπο στον τρόπο κατανόησης των μαθηματικών.

Οι ερευνητές συνιστούν στους γονείς να περνούν τα παιδιά όσο το δυνατόν λιγότερο χρόνο μπροστά σε μία οθόνη, συμπεριλαμβανομένης της τηλεόρασης, και να αφιερώνουν τουλάχιστον μια ώρα καθημερινά σε δραστηριότητες που περιλαμβάνουν παιχνίδι και αλληλεπίδραση με άλλα μέλη της οικογένειας.

Η επικεφαλής της έρευνας που διεξήγαγε η Ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου της Βοστώνης, Jenny Radesky, δήλωσε χαρακτηριστικά ότι «στην παρούσα φάση, η χρήση των mobile συσκευών δημιουργεί περισσότερα ερωτηματικά παρά απαντήσεις».


Αλληλεπίδραση, επικοινωνία,  κάλυψη του συναισθηματικού κενού.Όταν βλέπεις ένα μικρό παιδί, του οποίου το το tablet έχει γίνει προέκταση του χεριού του, δεν μπορείς παρά να λυπηθείς και να προβληματιστείς για το απέραντο κενό που νιώθει το παιδί αυτό συναισθηματικά, αφού όλος του ο κόσμος είναι πίσω από την οθόνη. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ψυχολόγος για να κατανοήσει ότι αυτό που χρειάζεται είναι ένας άνθρωπος να μιλήσει και στην ουσία αυτό που κάνει με το tablet είναι να προσπαθεί να βγάλει μια κραυγή βοήθειας….

Η καθηγήτρια επιστημών, τεχνολογίας και κοινωνίας, από το Ινστιτούτο Τεχνολογίας Μασαχουσέτης, Sherry Turkle, εξηγεί: Μέσω της συζήτησης με τους άλλους τα παιδιά μαθαίνουν να συνδιαλέγονται και με τον εαυτό τους αλλά και να περνούν χρόνο μόνα τους. Το να μάθει ένα παιδί να περνά χρόνο και μόνο του αποτελεί θεμέλιο λίθο της ανάπτυξής του, από μικρή ηλικία. Και δεν θέλετε τα παιδιά σας να χάσουν αυτό το «μάθημα» επειδή τα ηρεμείτε με μία ηλεκτρονική συσκευή.

Η Turkle έχει μιλήσει με αμέτρητους γονείς, έφηβους και παιδιά σχετικά με την χρήση των gadgets κατά την περίοδο της πρώιμης ανάπτυξης και, όπως λέει, φοβάται πως τα παιδιά που δεν μαθαίνουν στην αληθινή αλληλεπίδραση, η οποία συχνά μπορεί να έχει ελαττώματα και ατέλειες, θα καταλήξουν να πιστεύουν σε έναν κόσμο όπου οι τέλειες, γυαλιστερές οθόνες θα τους δίνουν μία λανθασμένη αίσθηση ακίνδυνης οικειότητας.

Τα παιδιά χρειάζεται να μάθουν να σκέφτονται χωρίς να εξαρτώνται από μία συσκευή. Χρειάζεται να μπορούν να εξερευνούν την φαντασία τους. Να συγκεντρώνουν το μυαλό τους και να γνωρίζουν ποιοι είναι. Έτσι ώστε μία μέρα να σχηματίσουν μία σχέση με έναν άλλον άνθρωπο, χωρίς τον πανικό της ενδεχόμενης μοναξιάς. Αν δεν μάθετε τα παιδιά σας να είναι και μόνα τους, το μόνο που θα μάθουν θα είναι το αίσθημα της μοναξιάς.

Μύθοι και πραγματικότητες:

Όταν λοιπόν οι περισσότεροι γονείς νιώθουν περήφανοι για το τρίχρονο ή τετράχρονο παιδί τους που γνωρίζει με τεράστια ευκολία να χειρίζεται όλα αυτά τα gadgets, πριν βιαστούν να περηφανευτούν, ας σκεφτούν κάτι αντίστροφο: θα επέτρεπαν στην τρίχρονη κόρη τους να βαφτεί με το μακιγιάζ που χρησιμοποιεί η μαμά; Θα άφηναν τον πεντάχρονο γιο τους να καπνίσουν τσιγάρο; Κι όμως, σας φαίνονται ακραία τα παραδείγματα, αλλά για σκεφτείτε πόσο κακό κάνουμε στα παιδιά μας με τόση ακτινοβολία, με τόση παθητικότητα, με τόσες εκπτώσεις που κάνουμε στον ψυχοσυναισθηματικό τους κόσμο!

Πηγή: Blogs.NYTimes

Πηγή: Guardian

ΥΠΕΡΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΙΚΟΙ ΓΟΝΕΙΣ, ΔΥΣΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΑ ΠΑΙΔΙΑ!

Αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα!

Οι γονείς που είναι υπερπροστατευτικοί απέναντι στα παιδιά τους, ανατρέφουν δυσλειτουργικά παιδιά!

9676304e908edd3c4e2c864ee2cc23d7

Αυτό το είδος ανατροφής περιορίζει πολύ τα παιδιά, τα καταπιέζει, δεν τα αφήνει ν’ αναπνεύσουν. Οι υπερπροστατευτικοί γονείς δεν αντιλαμβάνονται την ανατροφή των παιδιών σαν στήριξη και συμπαράσταση στο παιδί, σαν ένα ισορροπημένο συνδυασμό εγγύτητας και απόστασης. Απεναντίας θεωρούν πως πρέπει να αφοσιωθούν ολοκληρωτικά στην ανατροφή του παιδιού και να του παρέχουν αδιάκοπα τη βοήθειά τους.

Τα παιδιά που είναι πάντοτε προστατευμένα δεν μαθαίνουν να αξιολογούν σωστά τις ικανότητές τους. Έτσι αισθάνονται ανασφάλεια, φοβούνται να ξεπεράσουν τα όρια και να δοκιμάσουν καινούργια πράγματα. Τα υπερπροστατευμένα παιδιά παραιτούνται εύκολα, δεν αντέχουν τις απογοητεύσεις, αντιδρούν με κλάματα και γκρίνια, και στην παραμικρή δυσκολία καταφεύγουν στους γονείς, οι οποίοι, αντί να τους προσφέρουν απλώς στοργή και παρηγοριά, αρχίζουν να τα κανακεύουν ή προσπαθούν να τα κάνουν να ξεχάσουν την απογοήτευσή τους: «Έλα δω. Δεν ήρθε το τέλος του κόσμου, θησαυρέ μου!». «Αχ, τι σου έκαναν πάλι μικρό μου!». «Έλα, αγάπη μου, θα σου δείξω εγώ πώς γίνεται!».

Η υπερπροστατευτική ανατροφή δεν αφήνει τα παιδιά να μεγαλώσουν, τα κρατά νοητικά και συναισθηματικά εξαρτημένα από τους ενήλικες του κοντινού τους περιβάλλοντος. Οι υπερπροστατευτικοί γονείς συγχέουν την ανάγκη του παιδιού για σχέση και συναισθηματικό δέσιμο με την προσκόλληση, τη συμβιωτική ενότητα, την αμοιβαία εξάρτηση.

Αυτό που συνδέει τους υπερπροστατευτικούς γονείς με τα παιδιά τους είναι η διαρκής ανησυχία. Οι γονείς ανησυχούν: «Από το πρωί ως το βράδυ το μόνο που σκέφτομαι είναι: Μακάρι να πάνε όλα καλά για τα παιδιά μου! — Μόνο όταν τα παιδιά μου είναι καλά είμαι κι εγώ καλά!». Έτσι αρχίζουν ν’ ανησυχούν και τα παιδιά: «Θέλω να είναι καλά οι γονείς μου. Δεν θέλω να στενοχωριούνται!». Το αποτέλεσμα είναι μια υπερβολικά προσαρμοστική συμπεριφορά των παιδιών.

05a6779922c2a489f2c45fee088de94f

Έτσι όμως δεν χτίζεται η πρωταρχική εμπιστοσύνη, δεν δημιουργούνται σταθεροί δεσμοί — οπότε το παιδί δεν καταφέρνει να βιώσει με θετικό τρόπο την αμφισβήτηση των κανόνων και των ορίων. Γίνεται διατακτικό κι εξαρτημένο. Αποφεύγει τις προκλήσεις, φοβάται να εξερευνήσει το καινούργιο και το άγνωστο που ίσως να κρύβουν κινδύνους. Βλέπουμε όμως ότι τα υπερπροστατευμένα παιδιά είναι εκείνα που απειλούνται περισσότερο από κινδύνους, γιατί όταν ξαφνικά βρεθούν σε μια επικίνδυνη κατάσταση και πρέπει να βασιστούν στις δικές τους δυνάμεις, δεν γνωρίζουν πώς να προστατευτούν.

Όλα τα παιδιά πρέπει να διδαχθούν από κάτι που δεν έκαναν σωστά, από το «μάλωμα» του δασκάλου, από την «τιμωρία» στο σπίτι. Όλο και πιο συχνά καταφτάνουν στο σχολείο γονείς και παραπονούνται για τους δασκάλους: « Ο κύριος τάδε μάλωσε το παιδί μου επειδή δεν είχε διαβάσει». Τους φαίνεται παράξενο που ο δάσκαλος κάνει παρατήρηση στο παιδί τους……Λες και ο δάσκαλος θα έπρεπε να το επικροτήσει που πήγε αδιάβαστο και να μην του πει τίποτα!

Όλα τα παιδιά πρέπει να μαθαίνουν ότι ο κόσμος όπου θα βγουν μόνα τους αργότερα, είναι σκληρός, θα αντιμετωπίσουν την απόρριψη, την αποδοκιμασία, την κοροϊδία και άλλες δύσκολες συνθήκες. Εάν λοιπόν, κάθε φορά που το παιδί μας αντιμετωπίζει κάτι και επεμβαίνουμε μονίμως εμείς, τότε δεν θα μπορεί να τα βγάλει πέρα μόνο του ΠΟΤΕ!

 

 

 

 

 

 

 

Μαμά, υπάρχει Άι-Βασίλης;

8e90ffa83b8af1d0deb47980511e6858

Μαμά, υπάρχει Άι-Βασίλης;

Ο 7χρονος Παύλος γράφει γράμμα στον Άγιο Βασίλη ζητώντας του να μην τον ξεχάσει. Είναι ένα από τα εκατομμύρια παιδιά σε κάθε γωνιά της γης που περιμένουν με ανυπομονησία τον παχουλό ασπρομάλλη γέροντα να ξεκινήσει το μαγικό του ταξίδι στον κόσμο. Ο πιο αγαπημένος σίγουρα άγιος των παιδιών, σε παγκόσμια κλίμακα, αλλάζει όνομα ανάλογα με τη χώρα προέλευσης του παιδιού.

Είναι ο Father Christmas των Άγγλων, ο Santa Claus των Αμερικανών, ο Pre Nol των Γάλλων, ο Sinterklaas των Ολλανδών, ο Weihnachtsmann των Γερμανών, ο Babbo Natale των Ιταλών ή ο Άγιος Βασίλης των Ελλήνων.

6b718a1d8eb79ba985fbec898b88bcf8

Αργά ή γρήγορα όμως οι μικροί μπόμπιρες παρατηρούν ότι ο καλοκάγαθος παππούλης με τη μακριά γενειάδα μοιάζει όλως περιέργως πολύ στον μπαμπά ή στο θείο. Τι γίνεται τότε; Όλο και περισσότεροι γονείς αναρωτιούνται αν είναι καλό για το παιδί τους να πιστεύει στην ύπαρξη του Άγιου Βασίλη, φοβούμενοι ότι στη συνέχεια θα απογοητευθεί, ότι θα θυμώσει μαζί τους επειδή το εξαπάτησαν ή ότι το να συντηρούν την πίστη στον Άγιο Βασίλη δεν συνάδει με την προσπάθειά τους να διδάξουν στο παιδί τους να μην λέει ψέματα.

Οι έρευνες δείχνουν ότι τα περισσότερα παιδιά ανακαλύπτουν την αλήθεια σχετικά με τον Άγιο Βασίλη γύρω στα 6 ή 7 τους χρόνια.

Και αν το δούμε από την σκοπιά της εξελικτικής ψυχολογίας υπάρχει εξήγηση στο γιατί τότε. Σύμφωνα με τον Piaget, είναι η περίοδος που τα παιδιά μεταβαίνουν από το «προεννοιολογικό στάδιο» ανάπτυξης, όπου δεν είναι σε θέση να ξεχωρίσουν την πραγματικότητα από την φαντασία, στο στάδιο των «συγκεκριμένων λογικών διεργασιών» που τους επιτρέπει να κάνουν λογικούς συλλογισμούς σχετικά με τον κόσμο. Γι αυτό και σ αυτή την ηλικία αρχίζουν να αναρωτιούνται «πώς καταφέρνει ο Άγιος Βασίλης να επισκεφθεί όλα τα σπίτια σε μια νύχτα» ή «πώς χωράει από την καμινάδα».

Πάντως όταν τα παιδιά ανακαλύπτουν την αλήθεια αυτοί που απογοητεύονται περισσότερο είναι μάλλον οι γονείς!Αντίθετα, τα περισσότερα παιδιά αντιδρούν με θετικό τρόπο, νιώθοντας μάλιστα και ένα αίσθημα υπερηφάνειας, καθώς θεωρούν ότι η ανακάλυψή τους αυτή τα φέρνει πιο κοντά στον κόσμο των μεγάλων.

Όταν λοιπόν το παιδί μας ρωτάει αν υπάρχει πράγματι Άγιος Βασίλης, δεν χρειάζεται να επιμείνουμε στο ψέμα, προσβάλλοντας τη νοημοσύνη του, αλλά ούτε και να παρουσιάσουμε την ψυχρή αλήθεια των ενηλίκων, λέγοντας ένα ξερό όχι και ισοπεδώνοντας τη φαντασία του. Μπορούμε να αφήσουμε το παιδί να κάνει τη δική του αναζήτηση και να ενδιαφερθούμε να μάθουμε τη δική του άποψη, ρωτώντας για παράδειγμα «εσύ τι πιστεύεις;» ή «γιατί ρωτάς;». Αυτές οι ερωτήσεις μπορούν να αποτελέσουν το έναυσμα για πολύ ενδιαφέρουσες συζητήσεις ανάμεσα στα παιδιά και στους γονείς.

Άλλωστε τα παιδιά έχουν την ικανότητα να μας δείξουν με τον δικό τους τρόπο πότε «δεν χρειάζεται» πλέον να πιστεύουν στον παχουλό άγιο, τουλάχιστον με τον τρόπο που πίστευαν ως τώρα, αρκεί εμείς να τα προσέξουμε. Ας έχουμε πάντως στο μυαλό μας ότι τα παιδιά έχουν ανάγκη μέχρι κάποια συγκεκριμένη αναπτυξιακή φάση -που διαφέρει για το κάθε ένα- να πιστεύουν σε σύμβολα ή μύθους. Το πόσο ενθαρρύνουμε τα όνειρα ή και τις φαντασιώσεις τους, σχετίζεται με την μελλοντική τους δυνατότητα και επιθυμία να ονειρεύονται και να στοχεύουν ψηλά και αν η φαντασία χρειάζεται σε όλες τις ηλικίες, για τα παιδιά είναι απαραίτητη.

Η ιστορία του Άγιου Βασίλη όμως θα μπορούσε να αποτελέσει και ένα πολύτιμο εργαλείο στα χέρια των γονιών στην προσπάθειά τους να διδάξουν στα παιδιά τους αξίες και αρχές, να τους καλλιεργήσουν την επιθυμία να βελτιώνουν τη συμπεριφορά τους, να τα ενθαρρύνουν να ονειρεύονται ένα καλύτερο μέλλον, να προσδοκούν πράγματα και να προσπαθούν γι αυτά. Στον δυτικό κόσμο η ιστορία του Άγιου Βασίλη είναι βασισμένη στη ζωή του Αγίου Νικολάου που δώρισε την περιουσία του στους φτωχούς, ενώ στη χώρα μας ταυτίζεται με τον Μέγα Βασίλειο από την Καισαρεία, που έκανε πολλά φιλανθρωπικά έργα.

Μέσα από αυτές τις ιστορίες, λοιπόν, οι γονείς μπορούν να διδάξουν στα παιδιά τους την αγάπη, τη γενναιοδωρία, την ανιδιοτέλεια, την ελπίδα, τη βοήθεια προς τον συνάνθρωπο, την ισότητα απέναντι στο δικαίωμα να είμαστε ευτυχισμένοι. Βέβαια, ακόμη πιο αποτελεσματικό απ’ το να διηγηθούμε μια ιστορία είναι να κάνουμε πράξη αυτές τις αρχές, δίνοντας οι ίδιοι το παράδειγμα στα παιδιά μας.

Έτσι, οι ημέρες των γιορτών είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να προτείνουμε στο παιδί μας να μαζέψει τα παιχνίδια που δεν χρησιμοποιεί ή κάποια ρούχα που δεν του κάνουν πια και να πάμε μαζί του να τα προσφέρουμε σε παιδάκια που τα έχουν ανάγκη, εξηγώντας του τους λόγους που το κάνουμε. (Στην Ιερισσό, η εκκλησία του Αγίου Νικολάου συλλέγει τέτοιου είδους προσφορές).

Παράλληλα, καλό θα ήταν να μάθουμε στο παιδί μας ότι αυτό που έχει σημασία είναι να το θυμηθεί ο Άγιος Βασίλης και όχι η αξία του δώρου. Αν πάλι το παιδί μας ζητήσει ένα πολύ ακριβό δώρο που δεν έχουμε την οικονομική δυνατότητα να αγοράσουμε, μπορούμε να του εξηγήσουμε ότι αν ο Άγιος Βασίλης ξοδέψει τόσα χρήματα μόνο για το δικό του δώρο, δεν θα του μείνουν αρκετά χρήματα και για τα υπόλοιπα παιδάκια και ότι είναι κρίμα μερικά παιδιά να μην πάρουν δώρο.

Βέβαια, αυτό δε σημαίνει ότι αποθαρρύνουμε το παιδί μας απ το να γράψει ένα γράμμα στον αγαπημένο του άγιο, ζητώντας του αυτό που ονειρεύεται. Κάθε άλλο. Ας το ενθαρρύνουμε και ας πάμε μαζί του στο ταχυδρομείο να στείλουμε το γραμματάκι του. Μ’αυτό τον τρόπο ίσως και να εκπλαγούμε, μάλιστα, διαπιστώνοντας ότι πολλές φορές τα παιδιά κάθε άλλο παρά υλικά πράγματα ζητούν από τον αγαπημένο τους άγιο.

Αντί λοιπόν για ακριβά παιχνίδια, φέτος, με την ευκαιρία της οικονομικής κρίσης και αντί οι γονείς να αισθάνονται ενοχές που δεν μπορούν να χαρίσουν στο παιδί τους το ακριβό δώρο που ζήτησε, μπορούν να περάσουν χρόνο με τα παιδιά τους στολίζοντας το σπίτι ή το χριστουγεννιάτικο δέντρο με αυτοσχέδια στολίδια, που θα αξιοποιήσουν τη δημιουργικότητα και τη φαντασία τόσο των ίδιων όσο και των παιδιών τους, να φτιάξουν γλυκά μαζί με τα παιδιά για να μοσχοβολήσει το σπίτι και κυρίως να περάσουν περισσότερο χρόνο μαζί τους, κάτι που τόσο πολύ τα παιδιά έχουν ανάγκη στις μέρες μας.

Τελικά, αυτό που φαίνεται να θυμούνται οι μικροί μπόμπιρες μεγαλώνοντας δεν είναι τόσο τα ακριβά δώρα που δέχτηκαν, όσο η ατμόσφαιρα που επικρατούσε στο σπίτι, οι μυρωδιές, τα συναισθήματα, τα κάλαντα, η συμμετοχή στις θρησκευτικές τελετές. Άλλωστε ακόμα και το καλύτερο δώρο δεν ικανοποιεί το παιδί όσο μια ζεστή αγκαλιά, όσο η αίσθηση ασφάλειας και προσοχής από τους γονείς του.

Ας αφήσουμε τα παιδιά να ζήσουν τη μαγεία των Χριστουγέννων προσμένοντας τον ερχομό του αγαπημένου τους αγίου. Όσο υπάρχει αγάπη, ελπίδα και δυνατότητα να ονειρεύεσαι «το απίθανο» υπάρχει και Άγιος Βασίλης. Άλλωστε ποιος είπε ότι δεν υπάρχει;

Αρθρογράφος: Ειρήνη Κορδερά
Ψυχολόγος

Αφιερώστε χρόνο στα παιδιά σας!

f571f2bf62bb1f865c0e94845db713f8

(γράφει η Τσίρου Μαρία)

Αφιερώστε χρόνο στα παιδιά σας!

Σήμερα ο μεγάλος μου γιος έγινε 8 χρονών και ξαφνικά συνειδητοποίησα πόσο γρήγορα πέρασαν τα χρόνια, από τότε που κάναμε το πρώτο μας παιδί. Η κόρη μου κοντεύει 7 και ο μικρότερος της οικογένειας  είναι τεσσεράμιση. Αληθεύει λοιπόν αυτό, που μου λένε πολλές μαμάδες με μεγαλύτερα παιδιά, ότι ο καιρός περνάει γρήγορα και πως πρέπει να χαιρόμαστε τα παιδιά μας τώρα που είναι σε μικρή ηλικία!

Ας τους αφιερώσουμε λοιπόν όσο περισσότερο χρόνο μπορούμε και ας κάνουμε μαζί τους όσο πιο πολλά πράγματα!

  • Να τα βάζουμε κάθε βράδυ για ύπνο.
  • Να τους λέμε ότι τα αγαπάμε και να τα αγκαλιάζουμε συνέχεια!
  • Να ακούμε όσα έχουν να μας πουν κοιτάζοντάς τα στα μάτια.
  • Να παίζουμε μαζί τους κάθε μέρα έστω και από λίγη ώρα.
  • Να τους μιλάμε σαν να είναι ενήλικες και να τους εξηγούμε τα πάντα χωρίς υπεκφυγές.
  • Να τους μαθαίνουμε καινούρια πράγματα.
  • Να τα μαθαίνουμε να είναι ευγενικά.
  • Να τα προτρέπουμε να μας βοηθούν σε διάφορες δουλειές του σπιτιού και ας καθυστερούμε λίγο παραπάνω.
  • Να τα μαθαίνουμε να σέβονται τους συνανθρώπους τους και να αγαπούν το περιβάλλον.
  • Να τα μαθαίνουμε ότι κάποιες φορές πρέπει να λέμε «ναι» και κάποιες άλλες «όχι».
  • Να τους ζητάμε συγγνώμη και να τους προτρέπουμε να κάνουν το ίδιο εάν έχουν φταίξει.
  • Να τους μοιράζουμε αρμοδιότητες στο σπίτι και να τα κάνουμε πιο υπεύθυνα.
  • Να τους δείχνουμε ότι τα εμπιστευόμαστε.

Είναι τόσο δύσκολο αλλά και τόσο ωραίο να είναι κανείς γονιός!!!!